Na początku był absurd. A potem? Jeszcze więcej absurdu. Seria one shotów, które zwykle nie są ze sobą powiązane niczym, a zwłaszcza sensem. Pseudofilozofia. Fakty z dupy. Życiowe pierdololo. Czasem jakaś niezobowiązująca historia ze świata fantasy. Po prostu absurdalia.

Choć Meave nic nie pamięta, wie, że jej dawne życie nie mogło być dobre. Kiedy wychodzi ze szpitala, spędza trzy miesiące w piwnicy, którą zamieszkuje wyłącznie z kotem. Nie próbuje dowiedzieć się, kim była, za to z chęcią ucieka w świat fikcji, który stanowi dla niej odtąd jedyną bezpieczną przystań. W Nowy Rok, przy akompaniamencie wybuchów fajerwerków, zmuszona jest uciekać, ponieważ składają jej wizytę tajemnicze kobiety o kolorowych włosach, pragnące ją pojmać. Wren bezustannie dręczony jest snami, w których pojawia się obca dziewczyna nakazująca mu ją odnaleźć. Pewnej nocy zostaje zaatakowany. Ranny ucieka do lasu, gdzie spotyka dziwaczną nastolatkę, sądzącą, że używa magię, która może mu pomóc, a co najgorsze... prawdopodobnie ma rację. Ven jednej nocy traci rodzinę. Jego kamienne serce pragnie odtąd tylko jednego: zemsty. Wraz ze swoim współpracownikiem, Anselem, przyjmuje zlecenie na zabicie poszukiwanego chłopaka. Wydaje się, że cała czwórka nie ma ze sobą nic wspólnego, a jednak przeznaczenie pcha ich w swoim kierunku, jakby miało dla nich szczególny plan. Czemu przeszłość jest taka mglista? Kim są tajemnicze kobiety o kolorowych włosach, które niosą za sobą zwodniczą pieśń? I dlaczego wszystko dąży nieubłaganie do katastroficznego końca?

Lenettia od wielu lat wiodła spokojne życie w niewielkiej mieścinie, gdzie uczyła w lokalnej szkole magii. Tylko dlaczego od kilku dni czuła w sobie taki niepokój? Jakie zagrożenie czyhało w pobliżu? I jaki sekret skrywała??

Farinae miała dwanaście lat, kiedy dosłownie została wyrwana z objęć matki i zabrana do królewskiego dworu nieopodal Vilarsii. Była wówczas najmłodszą uczestniczką tajemniczego projektu, o którym nikt wiele nie mówił. Kilka osób podejrzewało, że nauka, która ma uczynić z wiejskich dziewcząt prawdziwe damy dworu jest tylko przykrywką dla prawdziwego celu okrutnego księcia Havela. Wkrótce wśród wychowanek dworu wybuchła epidemia „białej śmierci". Każde martwe ciało miało jedną wspólną cechę: było całkowicie pozbawione pigmentu. Po kilku latach beztroskiej włóczęgi i walki o zapomnienie Farinae zostaje złapana. Znów musi zmierzyć się z przeszłością, od której tak bardzo chciała uciec. Na dodatek ma tylko dwadzieścia cztery godziny na opowiedzenie księciu Havelowi, któremu ktoś usunął pamięć, całej łączącej ich historii, zanim zginie...

Opowiem Wam o 5 kobietach, których ciąże nie były powodem do radości... Każda z nich musiała podjąć trudną decyzję... Czy zdecydują się urodzić? A może podejmą decyzję o aborcji? Ta historia nie opowiada o miłym codziennym życiu. To opowieść o pięciu kobietach, które przeżyły piekło. Jeśli lubisz miłe, romantyczne historie - nie jest to opowieść dla Ciebie. Tutaj nie wszyscy będą żyli długo i szczęśliwie. Nie chcę tutaj mówić, co jest dobre, a co złe. Chcę tylko zostawić tutaj historię, aby pokazać, że każda z tych 5 kobiet miała swoje własne piekło. Historia jest moja ale postacie należą do genialnej Naoko Takeuchi ❤️

Luźne przemyślenia na temat popkultury, głównie seriali, filmów i książek. Recenzentka ze mnie żadna, więc chciałabym tylko podkreślić, że to nie są recenzje, raczej zbiór refleksji na temat tego co ostatnio zwróciło moją uwagę.

Soleil Rivaire była znana w całym Isielle jako niezwykle utalentowana kwiaciarka, a także uzdrowicielka, która potrafiła przyrządzić z kwiatów lecznicze mikstury na niemal każdą ludzką dolegliwość. Dla mieszkańców małej wioski o nazwie Leverne stanowiła pewną zagadkę. Gdy była jeszcze dzieckiem, odnaleziono ją w lesie, do połowy zakopaną w ziemi. Oczywistością było, że skoro początkowo nie potrafiła dogadać się w języku tutejszych mieszkańców, musiała pochodzić z odległej krainy, której nikt jednak nie znał. Żyjąc przez lata z przybraną rodziną, w nastoletnim wieku była zmuszona opuścić bezpieczny azyl, ponieważ Villane Cardarielle, przyszły władca Isielle, zażyczył sobie mieć na zamku najlepszych rzemieślników w kraju. Umiejętności florystyczne Soleil były jednak wyłącznie przykrywką dla niecnego celu księcia, który chciał wykorzystać jej zdolności na innych zasadach. Zdawało się, że ocalić mogła ją tylko jedna osoba - młodszy syn króla Jasyma, Blaise Cardarielle, który niedługo po tym, jak Soleil znalazła się na zamku, stał się jej przyjacielem. Pytanie tylko, czy miał na tyle władzy, a także siły, aby przeciwstawić się własnemu okrutnemu bratu, który niebawem miał przejąć tron...

Antologia - zbiór utworów lub ich fragmentów powiązanych wspólną tematyką albo należących do jednego gatunku literackiego, okresu itp., zwykle wybranych z twórczości różnych autorów (via Słownik języka polskiego PWN). Dzień Marzyciela - przypadający na 8 września dzień tych wszystkich, którzy mają jakiekolwiek marzenia i niespełnione życzenia, to również dzień tych, którzy dzięki wytrwałości, samozaparciu, często ciężkiej pracy zrealizowali lub realizują swoje marzenia. (http://kalendarz.ngo.pl/wiadomosc/225200.html) Co łączy te dwa pojęcia? A to, że z okazji tegorocznego Dnia Marzyciela urządzam antologię. Kilkunastu autorów zmierzy się z tematami "marzenie" oraz "przyjaciel" i przedstawi własne opowiadania. Ciekawi, co znajdzie się w tej grupie? W takim razie zapraszam! Za okładkę dziękuję serdecznie Ivy! <3

Nazywam się Chris, a w sumie to Christian Farris. Od najmłodszych lat aspołeczny typ. Unikam ludzi, unikam tłumów, unikam uczuć i nadmiernych emocji. Jestem chamem, siedliskiem kipiącego sarkazmu. A to jest Brisa Heartwind - moja przeciwność, z którą równocześnie się uzupełniam. Samotniczka z wyboru ludzi, kryjąca za swoimi butami wyjątkowo mroczną tajemnicę. Dlaczego wciąż ucieka, gdy ktoś zadaje jej pytanie? Dlaczego zawsze jest przerażona? I skąd to uczucie, które nakazuje mi jej pomóc, gdy znów lądujemy ze sobą w klasie? I pomyśleć, że wszystko zaczyna się od dostarczenia notatek do jej domu...

Losy sfrustrowanej dziewczyny o niemożliwych marzeniach, umierającego faraona i skromnego zarządcy o zagadkowej przeszłości, splata ze sobą pozornie tylko przypadek. *** - Niebywałe - zachwycił się Seket, czując żar promieniujący z jej dłoni, którą chwycił we własne, delikatne ręce. Nefri skłoniła głowę w odpowiedzi. Rzadko miewała cielesny kontakt z innymi ludźmi. W zasadzie rzadko miewała z nimi jakikolwiek kontakt. Metdżai stali zawsze gdzieś z boku zwykłego życia Miasta. Z drugiej strony, syn faraona żadną miarą nie był zwykły. Piękne dzięki za okładkę dla @yenneferslut <3