Szukam siebie w czeluściach duszy - w nieskończoność. "W nieskończoność" to nie tylko amatorskie wiersze, które powstały w przypływie negatywnych emocji; to niewypowiedziane słowa, wyrzucone myśli, odrzucone pytania i przemilczane odpowiedzi. Te wiersze dedykuję każdemu, kto choć raz zabłądził, kto doznał samotności, kto krzyczał, ale nie został usłyszany.

Noce Ethana pachną papierosowym dymem i wspomnieniami. Dni Nowella smakują goryczą alkoholu i błędnych decyzji. Oto historia dwóch mężczyzn, którzy przez dziesięć lat próbują o sobie zapomnieć.

[Tu wstaw ciekawy opis] ✇ Grindylow poprawiła wstęp, nad resztą będziemy myśleć trochę później. ✇ Opko pisane ponad pięć lat temu, bądźcie wyrozumiali. ✇ Szczura na okładce sponsoruje Banksy. ✇ Część bohaterów zachowuje się, jakby dopiero wyczołgała się z rynsztoka. No cóż, nie będę kłamać, że tak nie było. Opko wyróżnienie zostało dość często, ale nie chcę Was zanudzać.

Trzydziestoletni mieszkaniec wiecznie deszczowego Forks w stanie Waszyngton, dzieli swoje nudne i zalane goryczą życie pomiędzy uzależnienie od nikotyny a Lydię, jedyny pierwiastek normalności w jego zgorzkniałej egzystencji. Uparcie ciągnie za sobą bagaż doświadczeń, każdego dnia pamiętając, jak kiedyś czołgał się po dnie. Dla niego święta to najzwyklejszy czas w roku, nie spotkania z rodziną i kolędowanie przy ozdobnym drzewku w salonie. Jego rzeczywistość wygląda inaczej od tej, którą ogląda na ekranie telewizora. Lecz nawet w takim popieprzonym świecie jest miejsce na ulotne chwile - choć w łóżku z zagorzałą nimfomanką, trzymając w zębach odpalonego szluga - szklany śnieg i zimowe wyznania dopadną każdego. Bo kiedy dym uniesie się w powietrze, popioły pozostaną. [zawiera kontent oznaczony z notowaniem dla dorosłych] [oficjalna playlista spotify: moniax00] [bierze udział w #OUaD]

Holly kochała przygody. Czy Bradley Will Simpson będzie jej ostatnią? Dziewczyna, dla której diagnoza jest wyrokiem śmierci oraz początkujący muzyk zmagający się z przeszłością. Oboje mają własne demony. Oboje uciekają od nich na wszelkie możliwe sposoby. Co będzie, kiedy spotkają się w połowie drogi? "Świadomość śmierci pobudza do życia." ZWIASTUN AUTORSTWA @TRISSKES #IleczasuFF -> oficjalny hasztag, którym możecie spamować na Twitterze.

❝Niemniej jednak, słowo się rzekło❞. ❝A nos złamał❞. ❝Widzę, że jesteśmy w impasie. Na pewno nie chcesz wina?❞. Złamany nos jest tylko pretekstem do wnikliwej rozmowy na różne tematy. Nieokryte tajemnice zaczną wypływać przy lampce wina. Innymi słowy: popełniam fanfikszyn i proszę tego nie traktować poważnie. Opowiadanie wyróżnione w akcji Perły Polskiego Wattpada oraz Wattpadowych Oscarach w kategorii Fan Fiction. Nad poprawnością tekstu czuwa genialna Hakurenio. ;* Według opinii czytelników najlepszy "mokry sen Toma Feltona o pracy".

Zbiór pesymistycznych myśli o śmierci, życiu i innych przyziemnościach. ❝ To całkiem bez sensu, ale wiesz...Umierajmy razem. Nie musimy trzymać się za ręce. Jesteś moim wrogiem, ale leżymy na tej samej ziemi. W takiej chwili nie ma znaczenia, kim jesteś❞. Miniaturki: Och, Rewolucjo, Maj pachniał miętą, Centymetry, Z kolekcji stłuczonych luster. Poprawki naniosła Grindylow.

Zawsze byłam od Ciebie gorsza. Biedniejsza, brzydsza, grubsza. Byłaś blaskiem, ja Twoim cieniem i zgadzałam się na to. Pragnęłam Twojej przyjaźni. Kochałam Cię jak siostrę, której nie miałam. Jednak to zaszło za daleko. Zatrułaś mnie. Chcę się uwolnić. Nie pozwolę Ci mnie zniszczyć. _____ Inspirowane prawdziwymi wydarzeniami. Nie zezwalam na kopiowanie ani przepisywanie tego gdziekolwiek. Jeżeli zauważysz, że ktoś zbyt mocno zainspirował się moją pracą, daj mi znać. Uczestnik konkursu "Skrzydlate słowa". Okładka: @Flowercy

Autor Umarły, to jednak nie do końca umarły autor. Wciąż żyje, oddycha zatrutym kłamstwem powietrzem i twardo stąpa po już dawno zniszczałej ziemi. Osoba anonimowa, nie lubiąca rozgłosu i zbyt dużej ilości adoratorów. Dla niej absorbowanie kogoś, to rodzaj kary za grzechy. Nie znosząca ingerowania w jej poczynania i kochająca kogoś ze wzajemnością. Pisząca nieustanie swoje życie, przepłakując kartki, plamiąc tuszem z długopisu. Nie chcąca żyć podług czyiś poglądów. Nie mogąca zrozumieć, jak to się stało, że jest teraz tutaj i może wszystko. Tracąca stale wiarę w ludzi osoba, która jest tak samo szara i zatruta jak cały ten świat. Wypalona jak świeca. Bo czasem trudno jest wstać i spojrzeć prawdzie w oczy. Czasem łatwiej jest to napisać, napisać jednym zdaniem lub opowiadaniem. Czasem łatwiej jest po prostu odejść od kogoś w ciszy, niż w armagedonie. Czasem bywa i tak, że łatwiej... nie... nigdy nie jest łatwiej. Zawsze znajdzie się mała górka, której ona nie będzie wstanie przejść... przejść sama... Zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie podrzucał jej pod nogi kłody. Łatwy jest świat, gdy wszystko jest różowe. Czasem życie w skórze osoby, która boi się siebie, jest trudne. Doznała czegoś, czego nikt doznać nie chciał, a zarazem przeżył to choć raz. Każdy to poczuł, agonalna samotność, emocjonalny dołek, choroby, które stwarza własny umysł. Tylko jedna rzecz, jedna mała... najmniejsza... Potrafi podnieść, bo czymże byłby świat bez krzywdzącej, a zarazem pięknej miłości?