Rachel Clark to siedemnastoletnia dziewczyna, która od małego, uczyła się Karate, niestety nie tej dobrej walki z zasadami, tylko brutalności i bycia bezlitosnym. Kiedy na jednej z nielegalnych walk, ma za zadanie znokautować już i tak prawie nieprzytomnego przeciwnika, buntuje się i porzuca swój klub. Dziewczyna, jednak postanawia poznać karate od tej dobrej strony, dlatego zapisuje się do przyjemnego Dojo, gdzie udaje, że nie ma pojęcia o tak dobrze znanej jej sztuce walki. Sensei przydziela jej do pomocy przy opanowaniu podstaw, chłopaka, którego od początku zaczyna nienawidzić, zresztą ze wzajemnością. Ona ma go za denerwującego dupka, a Harry Styes uważa, że dziewczyna jest lalunią, która nigdy nie nauczy się walczyć. Niemiłe docinki są u tej dwójki na porządku dziennym. Niestety nic nie potoczy się po myśli Rachel, gdy tylko jej starzy koledzy z bezlitosnego klubu Czarnych Węży, postanowią nie pozwolić jej tak łatwo o sobie zapomnieć. ------------ Opowiadanie napisałam sama. Wszelkie podobieństwo do innych prac jest przypadkowe. Proszę o przestrzeganie praw autorskich.

"Nazywam się Mistic Andrews i jako osoba wykluczona ze świata nadnaturalnego nieodwołalnie zostałam z nim związana". Nastoletnia Mistic przyjmuje stypendium po zmarłej siostrze w prestiżowym liceum Dirvenly High. Ma nadzieję, że dowie się czegoś więcej o jej tragicznej śmierci. Trafia do ukrytej wśród lasów szkoły z internatem, w której jednymi z obowiązkowych zajęć są sztuki walki. Osamotniona i pełna wątpliwości dziewczyna rozpoczyna morderczy trening, aby wziąć udział w międzyszkolnych mistrzostwach Senshuken i udowodnić wszystkim, że tak jak inni uzdolnieni uczniowie pasuje do tego miejsca. Wśród wielu tajemnic, jakie skrywa Dirvenly High, jedna jest kluczem do zdarzeń, które setki lat temu zburzyły porządek świata nadnaturalnego. Kiedy Mistic zaczynają się przytrafiać niebezpieczne wypadki z udziałem nadprzyrodzonych sił, wie już, że ta szkoła na zawsze odmieni jej życie. [Powyższy opis pochodzi od wydawnictwa Uroboros] #01 w fantastyce! *-* Dziękuję! [ 01.01.17r ]

Krocząca, niknąca postać stąpa po czarnej mgle otchłani. Szuka znaku, blasku, głosu bijącego serca. Czeka na Swoją kolej. Obija się o bezkształtne cienie. Czuje zapach rozkładu i pleśni. Wilgoć wchłania się w nią jak w gąbkę. Z gęstej mgły, która tak nagle pojawiła się wokół niej dochodzą dźwięki - śmiechy i płacz. Ból. Krzyk. Zatyka uszy. Zaczyna odczuwać w swojej pustej skorupie wszystkie te emocje i uczucia. Wie, że nadszedł Jej czas. Zawsze o tym marzyła, jeśli Tutaj wogule można czuć cokolwiek... Dziwne, ale teraz się boi. Kiełkują w niej ostre kolce lęku. Niestety nie ma już odwrotu.