Anoreksiya hastalığı olan Dalya adındaki bir genç kızın hikayesi. Gözlerini her sabah yeni bir güne açtığında, İlk aklına gelen şey sadece hissettiği acılardı genç kızın. İnsanların ruhu farklı güzellikler ile yıkanırken, onun ruhu yalnızca saf kötülük ve acıyla yıkanıyordu. Dalya'nın tek amacı vardı. O da bir parça umut ile bir ömür yaşamaktı. Hikaye ilerleyen bölümlerde Dalya'nın arkadaşı Çağıl'ın Dissosiyatif Kimlik Bozukluğu (Çoğul kişilik) hastalığını da ele alıyor. Bu hikayede mutluluğa yer yok. Tamamen gerçeklere dayalıdır.

"Lokum gibi adamsın,fıstık gibi sözlün var,benimle neden muhattap oluyorsun?" "Çünkü fıstıklı lokum sevmem." ©23042015 Tüm hakları saklıdır.

Elimde yeşil bir valiz , tanımadığım şehrin terminalinde bekliyordum. Burası çok daha soğuktu ve ben kısa taytımla buz tutmuş vaziyetteydim. Belime bağladığım hırkayı üstüme geçirdim. Daha iyiydi. * Arabanın camından dışarıyı seyrediyordum. Bir ormana giriyorduk. Kuşlar neşeyle cıvıldıyordu. Bu normalde bana huzur vermesi gerekirken şuan çok sinirlenmiştim. Onları kıskanmıştım. Ben neden onlar gibi mutlu olamıyordum ki ? Neden babam annemi aldatmıştı ? Ve annem buna rağmen neden boşanmamıştı ? * Güneş,çocuk sesleri vay canına özlemişim.Evet özlemişim diyorum çünkü bir süredir hastaneye kapalı kalmış durumdayım hemde sadece birkaç sokak serserisi yüzünden.Nasıl olduğunu anlatmak zor çünkü benim toz pembe hayatım tamamen tozdan ibaret oldu o akşamdan sonra. ****** Üçümüz de acı çekmiştik.Kalbimiz yaralarla kaplıydı. Ve hayat bizi daha çok yaralayacaktı.Ama beraberken, herşeyin üstesinden gelebilecek gücü içimizde buluyorduk. Biliyordum, her fırtınanın ardından bir gökkuşağı çıkardı...