Ludzkość zawsze dążyła do osiągnięcia wszelkich ideałów, lecz w pewnym momencie przestała już zważać na środki i uparcie kierowała się ku celowi. Eugenika ogarnęła cały świat, lecz proces oczyszczania rasy był bardzo długi i pracochłonny, wiązał się również z wieloma problemami. Gdzieś w trakcie tego całego zamieszania pojawia się Andromeda - zwykła dziewczyna mieszkająca w slumsach. Zostaje ona przez pomyłkę wplątana w powstanie. Z początku nie zgadza się na współpracę, ale z czasem zaczyna rozumieć, że to może uratować ludzkość i zakończyć tę tyranię. Tylko jaka będzie tego cena?

Lepiej nie ufać nikomu... Lynn mimo swojego niezadowolenia musiała porzucić dom, przyjaciół, szkołę i swoją chorą matkę. Przeprowadziła się wraz z ojcem do Californii, gdzie miała rozpocząć wszystko od początku. Dziewczyna przesiadując swój pierwszy dzień w parku napotyka tajemniczego chłopaka, Jett'a, który po paru spotkaniach stał się jej jedynym przyjacielem w okolicy. Jednak jego znajomość przerodziła się w coś większego. Lecz nie wiedziała o jednym... Chłopak nie był taki, za kogo się podawał... 13.09.2015 - #70 in Tajemnica/Thriller © Copyright Fobaye 2015

Wojna pomiędzy Rebelią a Imperium. Ciemna strona zwiększa swoją moc z każdą chwilą, a Jasna zanika. Każda planeta albo ogarnięta wojną albo jest neutralna. Na Tatooine swe rządy prowadzi okrutny Jabba. Każdemu kto mu się sprzeciwi odbiera wszystko co ma. Do takich ludzi należał Kai Omi - były adept Jedi, uczony przez samego mistrza Windu.Młody kadet uciekł na pustyni planetę by ukryć się przed Imperium, a potem odnaleźć bliskich.

Na imię mi Anna, mam 17 lat i nie wiodę życia jak każda dziewczyna w moim wieku. Dlaczego? Każdy obywatel królestwa ma obowiązek płacić podatek. Moi rodzice, z powodu braku pieniędzy, postąpili inaczej. Oddali mnie do zamku jako służącą. Miałam wtedy dwanaście lat, dzisiaj siedemnaście. Mięło już pięć lat, o pięć za dużo. Jaki jest mój plan? Uciec stąd i żyć jak wolna i niezależna kobieta.

Każdej nocy przyjeżdżał do domu ze śladami wcześniejszych zagryzień jego szyi, z różową szminką na kołnierzyku, z uśmiechem błyszczącym bardziej niż kiedykolwiek. Nawet nie próbował tego ukrywać. Każdej nocy udawałam uśmiechy, by potem pozwalać sobie płakać z powodu zdradzonych uczuć, zdradzonych obietnic po mojej stronie naszego wspólnego łóżka. Każdej nocy błagałam go w myślach, żeby odszedł, żeby powiedział, że już mnie nie kocha, ponieważ tak długo jak przyjeżdżał do domu każdej nocy, nadal był dla mnie ideałem wszystkiego. Kochałam go zbyt mocno by pozwolić odejść temu co mieliśmy wcześniej. Pozwalałam sobie wierzyć, że jakaś cząstka jego serca nadal mnie kocha, choć doskonale wiedziałam, że jest głęboko zakochany w KIMŚ INNYM. "Powiedz, że już mnie nie kochasz... - Wyszeptałam cienkim głosem spowodanym od wcześniejszego płaczu. - Po prostu to powiedz a odejdę."