Kochaj mnie, nienawidź, mów o mnie co chcesz Wszyscy chłopcy i wszystkie dziewczyny błagają aby znaleźć Mię (chcą się ze mną pieprzyć) Kochaj mnie, nienawidź, ale czy nie widzisz tego co ja? Wszyscy chłopcy i wszystkie dziewczyny błagają aby znaleźć Mię (chcą się ze mną pieprzyć) Kochaj mnie, nienawidź, la la la, la la la

Czy jeden głupi esemes wysłany przez pomyłkę po pijaku może zbliżyć do siebie dwójkę ludzi? Opowieść z dużą ilością humoru, przynajmniej taką mam nadzieję. Na początku wszystko jest pisane w formie sms ale potem się to zmienia a po wiadomościach zostaje tylko pamięć. Nieznany: sorry za te wiadomości w nocy, byłem pijany i pomyliłem numery Ja: byłeś pijany? Kurde, że też na to nie wpadłam Nieznany: mam nadzieję, że cię nie obudziłem Ja: coś ty kto normalny śpi w nocy z niedzieli na poniedziałek Nieznany: okay, wyczuwam tą ironię Nieznany: przepraszam Zapraszam na część drugą - Love you Lydia #1 in fanfiction 18.02.16

Tak bardzo cię kochałam, a ty tak zwyczajnie mnie zostawiłeś. Rozerwałeś moje serce i podeptałeś swoim czarnym trampkiem. Wiem, że nigdy nie byłam ciebie warta. Wiem, że zasługiwałeś na coś lepszego. Wiem, że nie chciałeś mnie zranić. Ale ja cię kochałam. Samolubnie, cholernie mocno i bezwarunkowo kochałam. Nawet nie wiesz jak ciężko było mi pozwolić ci odejść. Jednak wiem, że znajdziesz sobie kogoś, lepszego ode mnie. Kogoś, kto będzie na ciebie zasługiwał i cię uszczęśliwiał. Mam nadzieję, że ta osoba pokocha cię przynajmniej w połowie tak jak ja. Że da ci szczęści, którego ja nie potrafiłam. Bo cholernie na to zasługujesz. Tak samo jak na wszystko inne, co najlepsze na tym popieprzonym świecie. I wiesz co? Dlatego pozwalam ci odejść. Bo cholernie mocno cię kocham.

Pobudka kopciuszku. Bal się skończył. Znów jesteś NIKIM ~×~ Pewnie nigdy nie dostanę nagrody Nobla, raczej nie trafi mnie piorun, nie odkryję Atlantydy, prawdopodobnie nie dojdę też na koniec tęczy, a tym bardziej nie znajdę tam garnca ze złotem, chociaż osobiście wolałabym czekoladę... Tak samo, nigdy nie pozbędę się wspomnień. Szczerze, nie wiem, czy to dobrze czy źle. Czas pokaże. On zawsze prędzej czy później odsłania prawdę, prawdę bolesną której często się boimy. Tylko, że przed nią nie ma ucieczki, a świadomość zmierzenia się ze swoimi wyborami nie zawsze jest satysfakcjonująca. Alex ©Sasza_-_ 2015

hazel ma astmę, która i tak nie powstrzymuje jej od tego, by prowadzić ruchliwy tryb życia, a michael ciągle biega za nią z inhalatorem. © robert-lucas; 2015

-Apsik!!!! - kichnął Ash -Na zdrowie -krzyknęło pół szkoły -Masz na coś uczulenie ?- zapytał wychowawca -Tak na Vivian Pokrzywiłam minę a fotograf akurat musiał krzyknąć cis...

Po prostu oddychaj Hemmings, zapomnij o wszystkim i ciesz się chwilą. okładka: sheerenxx

"Gdy życie ci się psuje to po prostu - zacznij krzyczeć. Powierz otchłani swoje żale i odetchnij z ulgą". "I wtedy zdałam sobie sprawe, że cała moja egzystencja, okraszona była kłamstwem". Kochałam ich, a oni mnie okłamali. Nie, inaczej, oni zataili prawdę. Po to, by mnie chronić? Nie mam pojęcia, wiem jedynie, że ta wiadomość rozbiła moje wnętrze na małe kawałeczki. Pękłam niczym szklana bańka, uderzająca o podłogę. Bo przecież nie codziennie dowiadujemy się, że nasza rodzina nie jest tak naprawdę prawdziwa, bo nie zawsze zostajemy poinformowani, że mamy... brata? Idealne życie runęło jak zamek z kart, budowany przez całe moje nastoletnie życie. Radość wyparowała i został żal. Ale czy na pewno? Przyjaciele pozostali, muzyka też, ale niepewność i brak zaufania, wciąż kaleczy moją duszę. Chcę tylko normalnie oddychać, chcę poznać tajemnice mojego istnienia i chcę... kochać? Scenariusz mojego życia zmieniał się za szybko, jeszcze to czarne auto... Przyrzekam, walczyłam o rodzinę, ale na jak długo wystarczy mi sił? Czasami zapominam jak się oddycha. Życie potrafi być przytłaczające... * Okładka autorstwa cudownej @Olivia-Liv ** Dawniej "New brother" Rozpoczęte: 28.07.2015r. Zawieszone: 02.03.2016r. Przepraszam każdego, kogo zawiodłam... Wzowione: 18.09.2016r. Wracamy do żywych Zakończone: 04.11.2016r. Hej, ale to jeszcze nie koniec