Arkadaşlar kısa ama öz denemeler yazmaya başlıyorum umarım beğenirsiniz.

Henüz 17 yasına yeni girmiş bir genç kız, Beyaz.Annesinin ölümünden sonra hayatı tepe taklak olur ve babasının yanına taşınır.Ankarada yaşamakta olan Beyaz babasının yanında, Antalyada yaşamaya başlar ve tüm dünyası değişir.Yeni okul,yeni arkadaşlar ,yeni komşular ve yeni bir çocukla tanışır ,Rüzgar. Rüzgar ,TDK da yazan ``umursamaz`` kelimesinin patentine sahip olan çocuk,tabi dengesizlik de var.Rüzgar , etrafına saçtığı fırtınanın içine Beyaz`ı da çekmiştir. Rüzgarın geçmişi acılarla doludur bu yüzden Rüzgar yalnızlığı seçmiş bir çoucuktur.Ama bazen en büyük acıları bile dindirebilenlerimiz vardır, işte Rüzgarın acılarını dindirecek olan da Beyaz.İlk aşk birazcık aptallık ve çoğunlukla meraktan ibarettir.Bir insan eğer karşısındakine değer veriyorsa sevdiğindendir,karşısındaki insan gördüğü değeri umursamıyorsa bencilliğinden değil,yaşadığı tecrübelerindendir.Buda bir tecrübe sözü işte. Arkadaslar kitabı okurken lütfen oy vermeyi unutmayin,şimdiden teşekkürler ve iyi okumalar.

Umut etmek; hepimizin yaptığı bu değil miydi? Önümüzdeki engelleri aşmak için destek aldığımız, düştüğümüzde tekrar kalkmamızı ve yürümeye devam etmemizi sağlayan o kutsal histi umut. Karanlıkta yolumuzu aydınlatan bir araç, pes etmek üzereyken yavaşça kulağımıza bir daha denememizi fısıldayan inanç dolu bir ses. Bir de aşk var tabii... Şayet biri bana gelip şu hayatta yaşanması gereken en önemli şey ne diye sorsaydı, ona iki kelime söylerdim: Âşık ol. Aşk, belki en zor ve en acı duyguydu fakat âşık insana acı bile çekici gelirdi; acı ondan geldikten sonra. Yüzünü de güldürse, kalbini de parçalasa severdin. Onu sevmeyi severdin. Sana verdiği heyecanı, mutluluğu, hatta hüznü severdin... Ve bir gün umut ile aşkın yolları kesişti. Umutlarına tutunarak yaşayan bir kızın kalbiyle birlikte umutları da paramparça oldu. Aşk yeri geldi onun umutlarını öldürdü, yeri geldi onu yeniden umutlarıyla beraber hayata döndürdü.

©Tüm hakları saklıdır.