Bu hayat bana; gülemediğin için ağladığını, Susamadığın için konuştuğunu, Ölemediğin için yaşadığını öğretti. Ne kadar isterseniz isteyin, asla unutamıyacağınız şeyler vardır. Benimde unutmak istediğim, ama unutamadığım o kadar çok şey varki. Yine o soğuk, beyaz duvara yaslanmış ağlıyordum. Mehaba, beyaz hastene duvarı; yine ben, yine burdayım, tüm acizliğimle, yine burdayım.

Tamam... Korkuyorum kabul... Ne yapacağımı bilmiyorum... O zaman şu yola ne dersin iç ses sonucu gördüğümde korkarsam yada üzülürsem aldıracağım ama mutlu olursam doğuracağım kabul mü?