"Şimdi fırtınada savrulan bir yaprağım. Ne yönüm belli ne de varacağım yer. Bazen bir denizin üstünde ordan oraya sürüklenirken, bazen takılıp kalıyorum bir ağacın dallarına. Duygular da yapraklar gibidir mesela. Bazen hiç düşünmeden esersin kalbinin götürdüğü yere ve bazen nereye sürükleneceğini bilmeden seversin birilerini. Bazen dalgalı denizlere konu olurken sevdan, bazen bir ağacın dallarına takılıp yarıda keser mutluluğunu. Sevdan büyükse nice dalgalar gelse altında kalmazsın, nice ağaç dallarına takılsan zedelenmezsin. Fırtına da savrulan yaprak misali kalbin nereye sen oraya."

"En savunmasız mahkeme insanın kendi içinde yaşadığı vicdan savaşıydı. Hayatının bir yalan üzerine kurulu olduğunu öğrenen Mahinev, gerçek ailesinin geçmişte yaptığı hataları affedebilecek miydi? Yalanlarla yaşarken nasıl doğru kalabilecekti? Peki ya yalanlardan kaçarken, Mirza'nın doğrularını kabullenebilecek miydi?"

"Şiirler mi değdi yüreğine, böyle güzel seversin."

Altı ay önce çok sevdiği babası ve beraberinde ailesi ortadan kaybolan Avşar sudan çıkmış balığa dönmüş bir halde yaşamını sürdürmeye çalışmaktadır. Gün geçtikçe eski halinden eser kalmadığını gören Avşar üniversite eğitimine ara verip ailesini aramaya başlar. Attığı her adımda karşısına babasının kirli sırları çıkarken onu arayan tek kişinin kendisi olmadığını fark eder. Babasının eski düşmanının oğlu ve şehirdeki suç çetesi de aranan adamın peşindedir ve niyetleri kendisininki kadar iyi değildir.