Bacaklarımı hissetmemek ve tekerlekli sandalyeye mahkum olmak, beni yazmaktan alıkoymuyordu. Yazarken kendimi özgür hissediyordum. Okurlarım elimden tutuyordu, ayağa kalkıyordum. Ama onlarla bir araya gelmekten korkuyordum. Yürüyemiyordum, ayağa kalkamıyordum. Ben bu hale anne karnından çıkarken gelmemiştim. Hatırlamak istemeyeceğim kadar kötüydü. Ama bir gün diğer tarafımı bulduğumda, hedeflerimden vazgeçmeyecek ve insanlara umut olacaktım. ••• Yayımlanma tarihi-3 Temmuz 2015

O gün, meslektaşlarımın aksine en sevdiğim gün olan Pazartesi günü sınıfımıza gelen kız benim matematikle dolu olan taş kafamı karıştırmaya yetmişti. Sebahat Atdöven Yüzündeki ergenlikten kalma sivilceleri ona ayrı bi' hava katıyordu. Kırmızı çerçeveli gözlükleri kahverengi gözlerini öne seriyordu. Sarı, sıçmık rengindeki saçları iki yandan örülmüş, tam bir Heidi'ye benziyordu. Aslında Heidi'nin gerçek hikayesini okuduktan sonra Heidi'ye acımıştım ama konumuz bu değil. (Heidi tecavüze uğradı.) Ama ben bu sınıfımıza gelen Heidi kılıklı sıçmık renkli güzel kıza tecavüz etmeyecektim elbette. Beynim matematik problemleriyle tıka basa doluyken bu mümkün olamazdı tabiki. Neyse, benim hakkımda birkaç şey öğrendiyseniz, hikayeme geçebilirsiniz. Oh my god! Beş dakikamı boş geçirdim, inanamıyorum. ÇILDIRCAAM! Bu Abidin Kabakulak gibi birisine ters ulan! Ben Tatar Abidin'im! BEN BU OYUNU BOZARIM! #Tüm hakları saklıdır. UYARI = Hikaye saçma olaylardan oluşmuştur. Rahatsız olacaklar okumasın!

Tamamlandı ➸ "ben hatırlıyorum." [ written by @rhodes_ ]

Sıradan bir blog kullanmıyordum. Tüm okulu avucumun içinde tutacak bir blogdu benimkisi. İstediğim kişiye istediğim rütbeyi verip kendisine saygınlık bahşedebildiğim gibi, istediğim kişiyi yerden yere vurabilir, insanların gözünde küçük düşürebilirdim. Bunu mümkün kılan, blog sahibinin gizli olmasıydı.

"Ben öbürleri gibi değilim," dedi Joce ona doğru tehditkar adamlarla yaklaşırken, Jane titriyordu ama bu soğuktan değildi, çocuk ürkütücü görünüyordu sadece. "Sorgusuz sualsiz hiç tanımadığım birine yardım etmem." "O zaman etme," dedi Jane ifadesiz bir sesle. Çocuk, kızın sesini ikinci defa duyduğunda tepkisiz kalmıştı. Joce, birden kızın havlusunu çektiğinde Jane engel olamadı ve ıslak elbisesiyle kaldı. Elbisesi vücuduna yapışmıştı, ince beyaz kumaşından dolayı teni bile görünüyor olabilirdi. "Kimse burada böyle bir elbise giymez. Çok pahalı olduğu her halinden belli," sonra gözlerini kıstı, "sen nereden geldin?" "Cennetten," dedi Jane çocukla dalga geçercesine, "ben bir meleğim." Ama dalga geçme fikri iyi bir fikir olmayabilirdi. Joce kızmış gibi kızın dirseğinden tuttu ve kendine çekti. "O zaman kanatların nerede küçük melek?" Jane, her an korkudan bayılabilirmiş gibi hissediyordu. Karşısındaki çocuğun ölümcül bir güzelliği vardı. Kızarken, sinirlenirken bile tapılasıydı. "Düşerken kırıldılar," dedi Jane titrek bir sesle.