Her şey yoluna girmişti... Eskisi gibi mutlu ve huzurlu olmaya başlamıştık... Ya da biz öyle zannediyorduk ... O günden sonra ilk defa gülmeye, kendimizi güvende hissetmeye başlamıştık. Ben ve ailem... Arkadaşlarımın ise ne durumda olduklarını bilmiyordum. Ailelerimiz olanları atlatabilmemiz için bizi ayırmışlardı. Hepimiz farklı yerlere taşınmıştık. Birbirimizden haber alamıyorduk. Hepimizin adresleri gibi telefonları da değişmişti. Buna mecburduk. Çünkü hepimiz ondan kaçıyorduk. Bugüne kadar ondan kaçabildiğimizi, onun artık bizi bulamayacağını ve bize zarar veremeyeceğini düşünmüştüm. Ya da bizden vazgeçtiğini. (Bu yüzdesi düşük diğer bir ihtimal olabilirdi.) Aslında onun ne düşündüğü umurumda bile değildi. Umurumda olan tek şey bizden vazgeçmiş olmasıydı. (Bu kanıya nasıl varabildiğim hakkında herhangi bir fikrim yok.) Ama kendime onun vazgeçtiğine o kadar inandırmıştım ki eski hayatımıza geri dönebileceğimizi bile düşünmeye başlamıştım. Halbuki çok büyük bir rüyanın içindeymişim. Bu rüyanın biteceğini aklımın ucundan bile geçirmemiştim. Ta ki bugün o mektubu alana kadar. Her güzel şeyin olduğu gibi benim rüyamın da bir sonu vardı. Rüyadan uyanıp kabusun sonsuz karanlığında kaybolmaya başladım. Ve bu sefer bu kabus hiç bitmeyecek gibi görünüyordu. ''Hiç bir şey bitmedi... Her şey kaldığı yerden devam edecek... Ta ki hepiniz cezanızı çekene kadar... Benden kaçamazsınız. Az kaldı... GELİYORUM..!! '' Zehirli Orkide #Wattys2015

Kızlar için ürünler, sohbet, tavsiyeler ve daha fazlası.. Hepimiz burda buluşalım mmmııı?

On altı yaşımda öldüm ben.Yaşarken adeta bir ölüye döndüm , hayallerim düştü yanaklarımdan.Düşünemedim hiç bir şeyi.Daha doğrusu düşünmeye gerek duymadım.Ve bir gece sabaha devrolurken öğrenmiştim ; Ben bir vampirdim. Kirli sayfalarım silinecekti ve temiz bir sayfaya yol açacaktım .İstemiyordum.Normal bir yaşantım varken aksiyona ne gerek vardı ki ?Ama kabullenmem ve üstesinden gelmem lazımdı.Hayal kurmayı bırakıp gerçek yaşantıya dönmüştüm.Yada dönecektim , ama bu hiç kolay değildi.Unutturmam lazımdı artık , beynime kazınmış kötü anıları.Geçmişimiz her ne kadar silinse de gelecekte gelecekti tekrar karşımıza.Ve tekrar silmeye gücümüz olmayacaktı.Ama ben bunu başarmak zorundaydım,her ne kadar kötü şeyler yaşayacak olsam da dik durup üstesinden gelmem lazımdı.Ve yapacaktım bunu.Hava yavaş yavaş aydınlamaya başlıyordu.Ay yok oluyor ve güneş doğuyordu.Birlikte asla duramazlardı.Güneş batarken ay yerini alıyordu , ay batarken ise güneş.Bende kendim gibileriyle birlikte olabilirdim normal insanlarla değil. Her şeyin bir düzeni vardı .Normal insanlar varken benim gibiler onların yanında yaşayamazdı. Ve ben bu düzeni öğrenene kadar kendim gibi olanlarla kalacaktım.