"Katilsin! Oğlumu bana geri ver!" Sözler işin en has haliydi. Gözlerine bir an baktığımda artık abimin olmadığını ve tek sorumlusunun o olduğu gerçeğini anladım. Annemin kollarından kaldırıp çekerken annem son gücüyle bağırdı. "Katil Daesung!" Bu onun damgasıydı. Sonraki olaylar sanki sırası gelmiş gibi geçiyordu. 3 Gün boyunca evimizde onun katil olduğunu ispatlayan otopsi raporunu beklemekle geçti. İnsanlar geliyordu gidiyordu ama abim yoktu. Her şeyin ötesinde o gelmiyorsa gelenin gidenin önemi de yoktu. Ona karşı nefretim artık beden bulmuştu. Tek amacım onu daha fazla üzmekti. Benim üzüldüğümün on katı üzülmeliydi. Abim benim olmayan babamdı. Bunun yerini kimse dolduramazdı. 3 günün sonunda abimin cansız bedenini defin işlemleri için bize teslim ettiklerinde medya onun adıyla çalkanıyordu. "Motosiklet kazasına karışan Daesung bir adamın ölümüne sebep oldu." "Yg eğlence şirketi Daesung'un gerekli manevi sorumluluğu yerine getireceğini bildirdi." "Daesung'a takip mesafeni koruyamama ve ölüme sebebiyet vermekten 25bin dolar ceza kesildi." Evet abinin değeri buydu *** Gerçek bir kurgudan yola çıkılarak yazacağım bu hikayenin gidişatı tamamen benim kurgum olacaktır. İyi okumalar^^

"Bu dünyada neyi en çok istersen o senin imtihanındır."

"Özür dilerim." "Dileme.Ben özür diliyor muyum? Sana köpek gibi aşık olduğum için senden özür diliyor muyum?" *** O benim öğretmenimdi, bana nasıl güzel sevilir o öğretti.

Aslında ben hayatımda en çok sevilmek değil sevmek istemiştim. Çok sevmek istemiştim. Böyle dolu dolu kocaman. Her sabah işkence gibi gelen okul sabahlarımın bir gün çekilebilir hatta halatla çekilir hale gelebileceği uçsuz bucaksız hayalimin uçurumundan bile geçmezdi. Allah'ın sevdiği kuluymuşum ki hem çok sevmiştim hemde çok ama çok sevilmişti. Söylediğinden değildi bu dediklerim. Hissettiğimdendi. O adam bana beni kocaman sevdiğini hissettirmişti. Bütün hayallerini , umutlarını , kırıklıklarını yıldız yapıp gözlerime koymuştu benim. Deniz gibi bakan kahve rengi gözlerine bende umutlarımı , hayallerimi ve kırıklıklarımı bırakmıştım. Nerede buluşuyordu adam ve kadın o zaman diye sordu bana. Ufuk'da bileşecektik biz. Yıldızlarım onun denizine düşeceklerdi. Ben onda boğulacaktım o bana karışacaktı. 'Denizi yıldızlarına talip güzelim. Düşecekler mi denize?' ------ ''Kadın kitap gibi sevmişti ama adam kitap okumayı sevmezdi'' dedim Meriç'e bakarak. Yine lanet olası gözlerim dolmuştu. Kafasını salladı acıyla gözlerime bakarken. İkimizden canı acıyordu. ''Adam okumayı değil yaşamayı seçerdi çünkü. Kadını okumak değil yaşamak isterdi...'' ------