Sigarasının dumanı etrafındakilerin öksürmesine neden olacak kadar yoğundu.Sigarasını içerken belirginleşen gamzeleri ise ona ayrı bir hava katıyordu.Gören dumanında ve siyahında boğulmak isterdi. O kadar muhteşemdeki; sanki ulaşılamıyacak bir tepe,sonu görünmeyen bir uçurum,kayan yıldızı görüp dilek tutmak gibiydi. Ama onun yıldızı parlak değil, siyahtı. Siyah yıldız olurmuydu ki? İşte okadar imkansız ve ulaşılmazdı. Bense onun yanında yerinde durmakta, ışığı sönmekte olan ama hala az da olsa ışıldayan küçük bir yıldızdım. Kimsenin dikkatini çekmeyen ufak bir yıldız. O ise dikkatleri üzerine toplayan herkesin görüp dilek tutmak isteyeceği kayan bir yıldız. Yan yana görülmesi imkansız,beraber olması bile hayal edilemeyen iki yıldız...

Dünyada minimuma inen insan sayısı beş vampir krallığını büyük bir kriz ve kuraklığa sürüklemiştir. Artık krallar daha vahşi ve kontrol edilemez durumdadırlar. Kral José ise diğerlerinin bilmediği gizli bir silaha sahiptir. Ormanda yaşayan güzeller güzeli bir şifa perisi. Her ne kadar efsane olsa da onu bulacak, yanına alacak ve kanını tüketebildiği kadar tüketecektir. Böylelikle diğer vampir krallıklarını da hakimiyeti altına alacaktır. Aradığı fırsat kucağına düşer ama o bunun farkında olmaz çünkü hafızasını kaybetmiştir. Peki ya perimiz aslında en büyük düşmanının hayatını kurtarırsa? Üstelik bir de aşık olursa? Aera'nın tertemiz kalbi José'nin kanlı planlarına dahil olunca da temiz kalabilecek mi? Yoksa José'nin onu kirletmesine büyük bir tutkuyla izin mi verecek? Aera, milyonlarca vampirin sahip olmak istediği nadide bir elmastan farksız. Söylenebilecek tek şey, İlk kapan kazanır!

Annesi ve babası olmayan bir kız... Onu çok seven bir adam... Beraber tüm zorluklara göğüs gerecekler... Yollarına çıkan tüm engelleri aşklarıyla yıkacaklar... Onlar birbirlerinin beşinci mevsimi... ♥♥♥♥♥♥

Aslında ben hayatımda en çok sevilmek değil sevmek istemiştim. Çok sevmek istemiştim. Böyle dolu dolu kocaman. Her sabah işkence gibi gelen okul sabahlarımın bir gün çekilebilir hatta halatla çekilir hale gelebileceği uçsuz bucaksız hayalimin uçurumundan bile geçmezdi. Allah'ın sevdiği kuluymuşum ki hem çok sevmiştim hemde çok ama çok sevilmişti. Söylediğinden değildi bu dediklerim. Hissettiğimdendi. O adam bana beni kocaman sevdiğini hissettirmişti. Bütün hayallerini , umutlarını , kırıklıklarını yıldız yapıp gözlerime koymuştu benim. Deniz gibi bakan kahve rengi gözlerine bende umutlarımı , hayallerimi ve kırıklıklarımı bırakmıştım. Nerede buluşuyordu adam ve kadın o zaman diye sordu bana. Ufuk'da bileşecektik biz. Yıldızlarım onun denizine düşeceklerdi. Ben onda boğulacaktım o bana karışacaktı. 'Denizi yıldızlarına talip güzelim. Düşecekler mi denize?' ------ ''Kadın kitap gibi sevmişti ama adam kitap okumayı sevmezdi'' dedim Meriç'e bakarak. Yine lanet olası gözlerim dolmuştu. Kafasını salladı acıyla gözlerime bakarken. İkimizden canı acıyordu. ''Adam okumayı değil yaşamayı seçerdi çünkü. Kadını okumak değil yaşamak isterdi...'' ------