18-letnia Cassandra(Cassie) Watson uwielbia skoki narciarskie. Należy do drużyny dziewczęcej H-scream w skokach narciarskich. Ma starszego o rok brata i mieszka z nim i tatą. Pewnego razu Cassie dostaje anonimową karteczkę. Wszystko zmienia się o 360 stopni. Zapraszam serdecznie. #536 w fanfiction - 14.02.18r.❤️ #508 w fanfiction - 18.02.18r.❤️

Dziewczyna, siostra wyjątkowo znanego skoczka narciarskiego pewnego dnia otrzymuje propozycję pracy w austriackiej kadrze narodowej. Już pierwszego dnia w pracy (uznajmy, że tym dniem będzie koniec sezonu w Planicy) zaczyna się domyślać, że praca ta przyniesie jej dużo niespodzianek. Kto wie tylko, czy dobrych... *napisane 2017*

2017© " Nieznany: Zagrajmy więc w pewną grę. Prawmy sobie komplementy , udawajmy kłótnie , rozmawiajmy ze sobą często , każdego ranka mówmy sobie „dzień dobry" , a wieczorem „dobranoc" , chodźmy na wspólne spacery , wymyślmy sobie przezwiska , przy ludziach wysyłajmy jasne sygnały , że coś jest na rzeczy , umawiajmy się na randki , wspierajmy się i przytulajmy się. Ten , kto się pierwszy zakocha PRZEGRYWA. Wchodzisz ? Ja: Wchodzę. " #1 miejsce w kategorii " wellinger" 1.11

Marta to 20 letnia studentka mieszkająca w Polsce. Od dawna jest wielka fanka skoków narciarskich, a w szczególności jednego zawodnika - Andreasa Wellingera. Od dawna planuje napisać do niego list, lecz nie jest do tego przekonana. Jak bardzo wysłanie listu zmieni jej życie ? Co tak naprawdę się stanie, kiedy Andreas otrzyma list? Jak potoczy się ich historia? Czy to wszystko nie okaże się zbyt piękne, żeby było prawdziwe?

Pisałam listy, bo moja terapeutka uważała, że to mi pomoże. Pisałam chociaż wiedziałam, że ich nie dostaniesz. Pisałam, by uporać się z przeszłością. Pisałam i przypominałam sobie wszystko co zdołałam ukryć przed samą sobą. Pisałam wiedząc, że sprawiłeś, że się uśmiechałam. Pisałam pamiętając, że to ty doprowadziłeś mnie do łez. W końcu pisałam, bo miałam nadzieję, że wyleczę się z miłości do Ciebie. Na końcu dusiłam się płaczem, bo zrozumiałam, że wciąż mi zależy. Pomimo tego wszystkiego co mi zrobiłeś, pomimo tego jak mnie skrzywdziłeś. Okazało się, że zostaliśmy oszukani. Osoba, która mnie wspierała przez cały czas, stała za tym. Teraz jesteśmy szczęśliwi w Monachium, ale czy będzie tak zawsze? ZAKOŃCZONE

Piszę listy, bo moja terapeutka uważa, że to mi pomoże. Piszę chociaż wiem, że ich nie dostaniesz. Piszę, by uporać się z przeszłością. Piszę i przypominam sobie wszystko co zdołałam ukryć przed samą sobą. Piszę wiedząc, że sprawiłeś, że się uśmiechałam. Piszę pamiętając, że to ty doprowadziłeś mnie do łez. W końcu piszę, bo mam nadzieję, że wyleczę się z miłości do Ciebie. Na końcu duszę się płaczem, bo zrozumiałam, że wciąż mi zależy. Pomimo tego wszystkiego co mi zrobiłeś, pomimo tego jak mnie skrzywdziłeś. ZAKOŃCZONE

Rose to siedemnastolatka mieszkająca w Londynie. Ojciec dziewczyny po rozwodzie przeprowadził się do Monachium. A teraz Rose ma okazje przerwać ich siedmioletnią rozłąkę jadąc do niego na wakacje oraz jego ślub z Samanthą. Kogo tam pozna? Jak potoczy się życie dziewczyny? Zapraszam na opowiadanie o Rosalie Evans i Andreasie Wellingerze.

Osiemnastoletnia Anka Michalik wyjeżdża do Wisły, na weekendowe konkursy skoków narciarskich. W tym samym miejscu zjawia się również niemiecki skoczek Andreas Wellinger. Czuje, że zdarzy się tu coś niezwykłego. Czy ma rację?

"- Wellinger, co ty robisz? - spytałam go, gdy dziwnie się do mnie uśmiechnął. Byłam zaskoczona i jednocześnie przestraszona. Widziałam jak do mnie podchodzi i łapie w pasie, przyciągając do siebie. Parę miesięcy temu wyrwałabym mu się, przywaliła w twarz i nigdy się do niego nie odezwała. A teraz? Stałam nieruchomo, czekając na jego ruch. - Robię coś, co od dawna powinienem zrobić. - odparł i brutalnie wpił się w moje usta." [ski jumping] 2016 © spideyee

-Co to jest?- zapytałam, spoglądając na bukiet nieco zwiędłych czerwonych róż, które leżały przed drzwiami mojego pokoju. Ich zapach był tak intensywny i słodki, że wypełniał każdy skrawek pomieszczenia. Podniosłam je i kilka płatków spadło na ziemię, delikatnie wirując. Rozejrzałam się. W pobliżu nie było nikogo, żaden nawet dźwięk nie zmącił panującej ciszy. Chwyciłam kwiaty i przycisnęłam mocno do piersi, czując, jak kolce wbijają mi się w skórę. Nie dołączono żadnego liściku ani karteczki, ale ja bardzo dobrze wiedziałam, kto jest adresatem tej niezwykłej przesyłki. Moim oczom ukazał się widok z poprzedniego wieczoru, kiedy Andreas w geście zwycięstwa podniósł ku górze bukiet czerwonych róż stojąc na pierwszym miejscu podium.