Kamuflajlı kollarının kızın sarı bukleleriyle oluşturduğu tezata gülümsedi. Sonra gözlerini aşağıya indirdi. Bedeniyle duvar arasında küçücük kalan bir kız. Beyaz dantelin örtemediği göğüslerin arasındaki muhteşem vadi. Kızın kokusuyla sarhoş olmuş burnunu o çukura gömmemek için kıvranırken mırıldandı. "Ben askerim. Barut kokarım." Kızın inip kalkan göğüslerinden gözünü ayıramadan devam etti. "Sen dantelsin, parfümsün." Kendini güçlükle bir adım geri çekip o mavi gözlere baktı. "Bizden bi sikim olmaz. Şimdi git, o ütülü pantolonla evlen."

Mahşerin Dört Atlısı... Aslında kıyamet alameti olarak bilinen bu dört atlı birbirinden güzel dört elde hala kıyamet alameti olarak kalır mıydı? Yoksa Athos, Porthos, Aramis ve aralarına sonradan katılan D'Artagnan gibi koruyucu silahşörlere mi dönüşürlerdi? Pek çok kişiye göre çoktan bir araya gelmiş olan üç atlı veya silahşör zaten kıyameti getirmişlerdi. Şimdi ise okeye dördüncüyü arıyorlardı... ********** "Sare, şu girdiğim hallere bakar mısın?! Bak bunların hepsi sizler için. Burda ölsem beni bulamazlar yaaa!!!" "Şşt kızım iki dakika sızlanma ya. Altı üstü birazcık yüksek bir tepeye çıktın." "Sare, eğer bu yaptığımın sonu iyi olmazsa benden korkun tamam mı? Özellikle o yanındaki şahıs." "Ay bana laf mı çarptı o?!"

Aşk,uçurtmalara benzer paşam... Sen ne kadar seversen sev,ne kadar özgür bırakırsan bırak o kendi karar vermeli ne kadar yükseleceğine... Çocukluğumuz uçurtmalarımızdı bizim bir de sevdalarımız... Sevdalarımızı da böyle yaşardık,korurduk hatta kimi zaman ne kadar sıkı tutarsak tutalım elimizden kayıp giderdi ama mesele hiçbir zaman bizimle kalanlar olmazdı zaten... Bizim peşinden koştuklarımızdı. Şanslıysak beraber aynı gökyüzüne bakar,aynı gökyüzüne inanırdık... Ama inanıyordum ki o uçurtmalar gibi kimi zaman tek renk ya da rengarenk ama sevdalar da vardı, sevdayı kendine zehir edende.