Çocukluğumuzdan beri bize anlatılan sıradan masalları bilirsiniz, güzel kızla yakışıklı oğlanın nikah masasına oturmasıyla son bulan .Her zaman nikah masasının kutsallığına inandırmışlardı beni taki şua na kadar bende şuan bir nikah masasında oturuyordum ama ne mutluydum nede aşık bizimkisi sadece çıkar ilişkisiydi ama dünyaya bir kere gelmiyormuyduk mutlu olmadıktan sonra ne işe yarardı milyonlarca para ,aklıma gelen fikirle ayağa kalktım ve son gücümle bağırdım "evlenmiyorum ulan hiçbiriniz umrumda değilsiniz " koşar adım nikah salonundan çıkarken arkamda bıraktığım adamdan dolayı içime korku dolmuştu ama hesaba katmadığım birşey vardı oda hayatın karşıma çıkaracağı kaçış yoluydu...

Bu masalda iyi kız,kötü çocuk yoktu yada güzel prenses çirkin bir kurbağa prens, bu masalda sevdiği tarafından ağır yaralar alan ve sevgisini katıksız nefrete dönüştürmüş bir adam vardı ve yaraları açtığı için vicdan azabı çeken bir kadın. Bu masalın mutlu bitmesi için adamın nefretinin önüne geçmesi ve kadın pişmanlığını görmesi gerekliydi ,peki adam hala bu kadar güçlümüydü yoksa nefretiyle boğulacak kadar acizmi yada kadın vicdan azabının derinliklerindeki hislerini açığa çıkarabilecekmiydi yoksa hislerini yalanlayıp yoluna devammı edecekti. Bu masal mutlu bitebilirdi yada mutsuz en önemlisi onlar bu kadar yaşanmışlıktan sonra kendilerine yeni bir hayat kurabilecekler miydi? hayat onlara bu kez gülecek miydi yoksa eski hallerinden daha beter bir halemi getirecekti. _Bir RapunZEY hikayesidir _ kapak: @elafahbur

"burası neresi? sen kimsin? benim burda ne işim var? allahın cezası bana cevap versene..." "benim cehennemime hoşgeldin ufaklık" "sen kimsin alahın cezası ? " "sakin ol küçük hanım,ben kim olduğumu biliyorumda asıl sana sormak lazım bu soruyu ,Sen kimsin ? " karşımdaki psikopat kılıklı çocuğun sorusuyla beynimin içinde çok şiddetli fırtınalar kopmaya başladı "boşuna zorlama hafızanı minik ucube ,çünkü şuan senide geçmişinide hatırlayan birtek benim "