Bazen.. Bazen o kadar çaresiz olursun ki gökyüzüne sığınırsın.. Medet ummadan sığınırsın.. çaresizsin işte. Elinden bir şey gelmez çünkü. Bir ses bile yok etrafında. Dün etrafında dört dönen insanlar , güya sevdiğine gerçekten inandığın insanlar bugün bir bakmışsın etrafında yoklar. Şu hani hiç sevmediğin boş teselli varya ''TAKMA'' hıh onu arar olursun işte bazen.. Bazen gökyüzünü sayıklarsın rüyalarında.. Bari.. Bari yanında değil aynı gökyüzüne aynı yıldızlara bakmak istersin.. Bazen de çaresizliğini hayal kurarak örtmek istersin.. Şu pis insanların içinden sıyrılıp hayalde mutlu olmaya çalışırısın. Ama sadece ''HAYALDE''.. Normale döndüğünde ise acı gerçekler yüzüne vurmaya keyifle devam eder.. Kendi kendini teselli etmek ne acı bir şey değil mi? Sevilmediğini iliklerine kadar hissetmek.. İşkenceden daha acı birşey olsa gerek demicem evet öyle çünkü.. Yalnızlık, etrafında hiç kimsesi olmayan değil umduğun kişileri yanında olmamasıdır.. Gerisi ise kalabalık.. Not; Bu hikayede okuyacağınız her şey kuruntu değil gerçektir ve hepsi bir kızın defterinden alınmış yazılardır.. Sevgilerle.. -SILA

2 yıl boyunca lisede ezik olarak çağırılmak? Dışlanmak? Sevdiği çocuk tarafından okulun önünde rezil edilmek? Bir kız bunları nasıl taşıyabilir? Bence artık değişim zamanı! Bir de edilmiş intikam yemini... Peki gerçekten Mertcan Karahan'ı pişman edebilecek miydi? Ya siyah vardı ya beyaz, benim hayatımda griye yer yoktu. Ya mutsuzdum ya umutsuz. Ya aydınlıktım ya da tam karanlıktım. İşte ben buydum ya vardım ya da hiç yoktum...