"Dünya'nın en iyi dedektifi, Dünya'nın en zeki katiline karşı." 8 günde 8 kişi öldüren bir katil,her şeyi "8" rakamına bağlayan bir psikopat, arkasında hiçbir delil bırakmayan bir profesyonel. John Brown, dedektiflik hayatı boyunca en gizemli davaları kısa sürede çözmüş ve tüm dünyaca ünlenmiştir. Fakat, şuan karşısına çıkacak olan katil önce ki kolayca bulup yakaladığı katillere ve davalara benzememektedir. Bu sefer, Dünya'nın en zeki kişisi karşısındadır. "Katili ararken kendinizi kaybedeceksiniz."

Sherlock Holmes'un karısı olan Bayan Holmes'un hayatı sıkıcıdır. Ama yeni müşterisi olan bir film direktörü bunu değiştirir. Stüdyosundaki ani ölümler bir anda hayatını heyecanlı hala getirir. Tabi direktörün yakışıklı asistanı da dahil. Bir aşk,gerilim ve cinayet hikayesi. Peki gerçek katil kim?

En sevdiğin çizgi filmi düşün . Hatırladın mı ? Televizyonda çıkınca ekrandan gözünü ayırmadığın zamanları . Pür dikkat dinlerdin televizyonu . Yeni bölümün çıkması için beklediğin saatleri hatırladın mı ? Mickey Mouse , Heidi , Sünger Bob ve daha fazlasını izlediğin zamanlar ne güzeldi değil mi ? O zamanlar daha güzeldi sanki değil mi ? Şu anda bana hak veriyorsun . Ama bir yerde bir yanlışlık var . Sen onlara çocukluğundaki hayranlıkla bakarlarken onlar sana sahte bir gülümseme ile bakıyorlardı . Mickey Mouse yüzündeki kanları bir maske ile kapatarak sana gülümseyerek bakıyordu ve en kötüsü sen bunun farkında bile değildin...

Kaçtığımı sanırken, aslında her adımım beni ona daha çok yaklaştırmıştı... Ve her bir adımı, yasak bir zevkle atmıştım...

Gözlerimin içine bakıyordu. O güzel gözlerinin önüne her zaman perde çeken o adam... Şimdi tüm duvarlarını yıkmış taa içini görmemi sağlayacak kadar net bakıyordu gözlerime... O soğuk kahvelerinde şimdi hüzün vardı , yıkılmışlık, ihanetin getirdiği üzüntü, pişmanlık Ne ararsan bulabilirdin o gözlerde... Şimdi ikimizde birbirimizin gözlerinin içine bakıyorduk, birbirimizin başına doğrultulmuş silahlarla. Hayır, Silah başkalarının elinde değil, bizim elimizdeydi. Aynı anda tetiği çekip birbirimizin başına yasladık namluyu. Ölüm çanları çalıyordu Ya ben yada o ölecekti Ya o beni öldürecekti, yada ben onu. Bir zamanlar aşkla baktığım gözlerine bakıyordum şimdi. Ama bu sefer aşkla parlamıyordu gözlerim, intikam hırsıyla yanıp tutuşuyordum. Şimdi , tam şimdi öldürmek istiyordum onu. Ama... ama bir yandanda dolu dolu olan gözleri akmasın diye sımsıkı sarmalamak istiyordum onu. Araftaydım. Bir taraf yanıyordu, adımımı atsam eritecekti beni , bu yol ona sarılmaktan geçiyordu. Yangınım oydu. Değersem yanar, kül olurdum Bir taraf ise buzluydu. Dondurucuydu. Adımımı atsam kaskatı kesilip buz tutacaktım sanki. Kalbim bir buz kütlesi olup hiçbirşeyi hissetmeyecekti. Bu yolda onu öldürmekten geçiyordu. Onu öldürürsem taşa dönerdim çünkü. Kalbim buz tutardı. Hissedemezdi birşeyi. Görünürde yaşıyor olurdum ama dokunsalar parçalarım kırılır yere düşerdi. Hangi ölümü seçmeliydim ? Bir insan ölümünü seçebilirmiydi ? Bir kadın öldürebilirmiydi sevdiği adamı ? Yada bir adam sevdiği kadının kollarında ölmesine izin verirmiydi ? Buz mu söndürürdü ateşi ? Yoksa ateş mi yakardı buzu ?

(Hikayeye yeni başlayacak olan arkadaşlarım 30.Bölümden sonrası Wattpad'den kaldırılmıştır.) Her şey genç avukatın bürosuna gelen o ölüm kokan gizemli bir mektupla başlamıştı. Sicili uyuşturucu ve şiddetle dolu başarılı bir cerrah. Dağ evinde işlenen onlarca acımasız cinayet. Ve kurtarılmayı bekleyen onlarca masum insan. Ortalıkta dolaşan acımasız bir seri katilin pençesine düşen herkes ölümü ve acıyı tadarken. Genç avukat ve polisler bir kurban daha vermeden katili yakalayabilecekler mi ? Ya da onlarda mı acıyı ve ölümü tatmak zorunda kalacaklardı?

1.Sezon... Aynaya baktığımda Hayatımı görebiliyorum.Fakat hayatımda gördüklerim Kafamı çok karıştırıyor...