Mavi'ye zaafım vardı benim. Özellikle de Mavi gözlü insanlara. Emre gibi... Ben onu her şeyden çok severken, o beni hiç sevmedi. Hep arkadaşı olarak gördü. Umutlandırdı.. Ben aptal gibi hic vazgeçmedim, vazgeçemedim. O Mavi gözleriyle benim gözlerime baktığımda kendimi kaybediyor, eriyordum. İlk defa mutlu hissetmistim ilk defa sevmiştim. Anlatmaya çalıştım sevgimi belli etmeye çalıştım ama olmadı. Ya gerçekten anlamadı ya da anlamazlıktan geldi. -bence ikinci seçenek daha mantıklı- ondan sonra cesaret edemedim sevmeye, kimseye güvenemedim. Onun gibi masum biri bile bu kadar canımı yaktiysa diğerlerine neden guveneyim ki? Zor da olsa alıştım artık. Beni sevmeyen birini daha ne kadar sevebilirdim ki? Gözlerimi her kapattığımda mavi gözleri gelirdi önüme. O güzel sesi yankılanırdı kulağımda. Ama şimdi yok. Hiçbir zaman geri gelmeyecek. 2 sene önce kaybettim onu tamamen. Hayatımdan çıkmasına, ellerimden kayip gitmesine izin verdim. Şimdi her denize baktığımda onu hatırlıyorum. Yine gözleri beliriyor.. ve zihninde tek bir kelime oluşuyor "özledim".. Elimi yanağıma götürdüğümde ıslaktı. Farkında bile degildim ağladığımın. Cebimde peçete aradım ama yoktu. Nasıl olsa kimse yok diye burnunu çektim. "sümüklü" duyduğum tanıdık sesle başımı hafif kaldırdım. Bana peçete uzatan bir ..öküz beklemiyordum tabi. Adını bilmediğim için ona öküz diyordum ama bence bu isim daha çok yakışıyordu. Elinden peceteyi aldim ve burnumu sildim. Yerimde dogruldum tam gidecekken kolumdan tuttu ve beni kendine çevirdi. "Egemen" anlamaz bakışlarla ona bakıyordum "Adım Egemen. Egemen Özay"

İçi serseri, eğlenmeye düşkün erkek dolu okulda tek saf kız olan Defne. Hikayenin beyaz kahramanı. Yaşadıklarından dolayı hasta numarası yapıp okula gitmeyi erteliyor. Peki bu ne kadar sürebilir? Başladığı yeni okulunda işler eski okulundan daha iyi ilerlesede acaba eski okulundan tamamen arınabilmiş miydi? Huzurun yolunu takip ederken yolda karşılaşacağı kötülüklerden bi haber olan beyaz kahramanın siyaha dönüşümünün hikayesi.

2 yıl boyunca lisede ezik olarak çağırılmak? Dışlanmak? Sevdiği çocuk tarafından okulun önünde rezil edilmek? Bir kız bunları nasıl taşıyabilir? Bence artık değişim zamanı! Bir de edilmiş intikam yemini... Peki gerçekten Mertcan Karahan'ı pişman edebilecek miydi? Ya siyah vardı ya beyaz, benim hayatımda griye yer yoktu. Ya mutsuzdum ya umutsuz. Ya aydınlıktım ya da tam karanlıktım. İşte ben buydum ya vardım ya da hiç yoktum...

Almanya'ya gitmemle hayatımın degismesi, neredeyse ayni anda oldu. Yeni okuluma alısmak bir yana bir de evde beni bekleyen bir cocuk vardi. KUZENİM!

Aslında ben hayatımda en çok sevilmek değil sevmek istemiştim. Çok sevmek istemiştim. Böyle dolu dolu kocaman. Her sabah işkence gibi gelen okul sabahlarımın bir gün çekilebilir hatta halatla çekilir hale gelebileceği uçsuz bucaksız hayalimin uçurumundan bile geçmezdi. Allah'ın sevdiği kuluymuşum ki hem çok sevmiştim hemde çok ama çok sevilmişti. Söylediğinden değildi bu dediklerim. Hissettiğimdendi. O adam bana beni kocaman sevdiğini hissettirmişti. Bütün hayallerini , umutlarını , kırıklıklarını yıldız yapıp gözlerime koymuştu benim. Deniz gibi bakan kahve rengi gözlerine bende umutlarımı , hayallerimi ve kırıklıklarımı bırakmıştım. Nerede buluşuyordu adam ve kadın o zaman diye sordu bana. Ufuk'da bileşecektik biz. Yıldızlarım onun denizine düşeceklerdi. Ben onda boğulacaktım o bana karışacaktı. 'Denizi yıldızlarına talip güzelim. Düşecekler mi denize?' ------ ''Kadın kitap gibi sevmişti ama adam kitap okumayı sevmezdi'' dedim Meriç'e bakarak. Yine lanet olası gözlerim dolmuştu. Kafasını salladı acıyla gözlerime bakarken. İkimizden canı acıyordu. ''Adam okumayı değil yaşamayı seçerdi çünkü. Kadını okumak değil yaşamak isterdi...'' ------

Hikayeyi güncellemeyi unutmayın

3 KİTAPLIK SERİ EPSİLON YAYINLARI ARACILIĞIYLA SATIŞTA! İLK KİTABINI WWW.BEYZAOZAYDİN.COM 'DAN ÜCRETSİZ BİR ŞEKİLDE OKUYABİLİRSİNİZ. KİTAPLIĞINIZDA BULUNMASI DİLEĞİYLE ^^ "Bizim bir hikayemiz yok" diye geçistirdim. "Sen, seni yakıp kül edecek bir aşk istiyorsun Masal. Normal tanışmalarda gözün yok. 'Seni seviyorum'ları önemsemiyorsun aslında. Herkesin bildiği sevgi sözcüklerini istemiyorsun. Sen herkesin olduğu bir salonda sahnede oyun sergilemek istemiyorsun. Herkes karanlık salonda oyunu izlerken sen arkada ışıklar saçarak kendi oyununu yasamak istiyorsun. Sen ne Mert'i ne de Atalay'ı istiyorsun. Sen bu oyunda kendin gibi normalle yetinmeyen birini istiyorsun. Cesaretinizle ateşte yürümeyi göze aldığınız bir aşk istiyorsun." Bu sensin, diye düşünsem de "Bunları neden anlatıyorsun?" dedim kaşlarımı çatarak. Başını bana çevirip omuz silkti ve sırıttı. "ÇÜNKÜ BU BİZİM HİKAYEMİZ."

"Bugüne kadar , 'aman sosyete ne der!' diye yaşadım. Artık 'aman ne derlerse desinler!' diye yaşıyorum. Neden mi? Çünkü aşık oldum." Sosyetik, saygın bir ailenin aykırı kızı olan çılgın karakterimiz Arya, çocukken yolları ayrılan ilk aşkı Aras ile gittiği yeni lisesinde tesadüf üzerine tekrar karşılaşır. Aşkı ve arkadaşları için ailesine karşı baş kaldıran Arya, bir yandan aile sırlarını çözmeye çalışırken bir yandan da edindiği yepyeni arkadaş grubuyla lisenin ve birbirinden eğlenceli çılgınlıkların tadını çıkartmaktadır.

Onlar birbirlerinin zayıf noktaları.. Onlar birbirlerine sadece değer verdiklerini sanıyorlar ama öyle değil.. Aşk, Tutku, Bağımlılık, Nefret... SİYAHIN İÇİNDEKİ SİYAHIMSININ GERÇEK BİR SİYAHA DÖNÜŞÜNÜ HEP BERABER OKUYUP GÖRELİM..