İnsanlar hep mi böyleydi? Yoksa kendi hatalarını örtmek için mi böyle davranmayı mı tercih ediyorlar? Bakalım M'ars da işler nasıl yürüyor?

Hayat bazen beyazın saflığında takılı kalan hayaller, düşüncelerse siyahın karanlık girdabına misafir olmuş gibi. Bazıları mavinin özgürlüğüyle gök yüzünde kanat çırparken, bazıları lacivertin sonsuzluğunda kaybediyor. Yeşil huzur rüzgarını ruhumuza üflerken, sarı neşe katıyor geçen zamandan bir kaç dakika çalarak. Sıradan yaşamımıza kırmızının canlılığını eklerken, habersiz kalıyoruz siyahla beyaz arasında karışıp griye dönen sokakların masum hayatından. Sadece bir defa başını kaldır gerçekte güzel renklerle parlayan kalpleri duymaktan öteye geç, onları gör. Gör ki, kaybettiğimiz güvenin, sevginin yerini boş umutlarla değil, bizi ayakta tutabilecek şeylerle doldura bilelim. Onları gör ki kendimizde başlayan saygının, sevginin unvanında hata yapmayalım. Ama önce kendi rengini görmen gerek, sevdiğin değil ait olduğun renk önemli, yoksa etrafın siyah beyaz görüntüden başka bir şey olmaz.

Üç farklı şehir, üç farklı insan. Görmeden, dokunmadan tanışan kalpler... Çay içmeden günü geçmeyen, incelikten uzak, erkeklere kafa göz, tekme tokat dalacak kadar kaba Miray Demir. Hayatının %70'i kitapların sayfaları arasında geçen, okulun inek öğrencilerinden biri, mahkeme duvarı kadar sert yüzlü Asena Aladağ. Utanmaktan uzaylılara benzeyecek kadar kızaran, aşktan anlamayan, dilinden çok kalemi konuşan Neslişah Türksoy. Ve gecelere taşınan, mesafelere sığmayan hayallerin geçtiği yollar... Miray: Pardon, yazar hanım ablacığım, hazır el atmışken benim kabadayılığın cep kitabının ilk cümlesini yazmama yardım etsene. Asena: Bana da yeni kitap yazar mısın? Kitaplığımda yenisi yok. Neslişah: Saklanacak fare deliği bulur musun bana da? Utanınca kızardığımı kimse görmesin.

Potterhead kuralları tüm Potterheadlerin, Potterhead olduğu zaman Potterladığı kurallardır.

''Barlas Poyrazoğlu '' Siyahın nasıl daha siyah ve nasıl daha çekici olabileceğini varlığıyla kanıtlayan, güçlü, asi ve sert bir adam. ''Beyza Güçlü'' Soyadının aksine o kadar da güçlü olamayan, giydiği forma gibi bembeyaz saf ve masum olan, buna rağmen siyahın içindeki yalnızlık ve karanlıkta kaybolan, gittikçede siyaha bulanan bir kız. Peki onları bir araya getirecek olan şey bir tesadüf müydü, yoksa kaderin büyük bir cilvesi mi? Kimse bunu bilmiyordu. Ta ki zamanla ortaya çıkana kadar...

"Aklının ucuna oturup kendimi bekledim; gelmedim, gelmedim, gelmedim" CEMAL SÜREYA

#1 in Genç Kız Edebiyatı 6.11.2015 ©Tüm Hakları Saklıdır. Bir kadın kendini değiştirmek istediğinde, ona engel olabilecek hiçbir yemek yoktur. Öykü, hayatını zorlaştıracak her şeye sahipti. Çalıştığı dergide gıcık bir müdire √ İnsanın dikkatini dağıtacak türden yakışıklı bir patron √ Fazla kilolar √ Sürekli topuz yapılan saçlar √ Paçoz kıyafetler √ Bu liste böyle uzayıp giderdi. Ancak bir gün bir şey oldu ve Öykü artık böyle devam edemeyeceğine karar verdi. Hayatını değiştirecekti. Ve buna, fazla kilolarından kurtularak başlamalıydı. Onlardan kurtulmak için ihtiyacı olan şeyler onda var mıydı peki? Fazlasıyla vardı. Azim √ Uyuz ve süper çekici müdiresi Seçil, ondan dergiye bir köşe hazırlamasını istemişti. Öykü, yeterince iyi yazılar yazamazsa işini kaybedeceğini biliyordu. İlham gelsin diye beklerken, aradığı şeyi aynada gördü. Kendini yazacaktı. Kendi zayıflama hikayesini ve bugüne kadar neler yaşadığını... Bu büyük riskti çünkü ilgi çekici bir konu gibi görünmüyordu. Ancak ilk yazı yayınlandığında, herkesi şaşkına uğratacak gelişmeler oldu. Artık Öykü'nün hayatı, kontrol edemeyeceği bir şekilde değişmişti. Külkedisi, küllerinden doğacaktı!

"Biz her zaman farklıydık. Normal diye bir kavram bizim hayatımızda hiç var olmamıştı. Zıttık, birbirimizle uyuşmuyorduk. O siyahsa ben beyazdım. O karanlıksa ben aydınlıktım. O soğuk bir kış rüzgârıysa ben ılık bir yaz esintisiydim. Biz Ateş ve Su'yduk. Evrende bilinen en büyük zıtlıktık. Belki birlikte olmamız bile hataydı. Hiç yan yana gelmemeliydik. Ama kader, bizi bir araya getirmişti. Belki de bizi bir araya getiren sadece tesadüftü... Ateş benim bu dünyadaki cehennemimdi.'' "O, bu zamana kadar karşılaştığım en farklı, en tuhaf, en değişik insandı, çoğu zaman beni çileden çıkarsa da benim ufaklığımdı işte. Her şeyine her şeyimle değer verdiğim tek kızdı. O inatçı tavrı, beni sahiplenişi, benden bir türlü vazgeçmeyişi, ona yaptıklarıma rağmen hâlâ yüzüme bakıp beni sevebildiğini açık açık söylemesi ve daha sayabileceğim birçok neden varken Melisa'nın kalbimdeki yeri bambaşkaydı. Kelimelerle tarif edilmezdi. Onu ilk gördüğüm zaman nasıl sadece bir kız çocuğu diye içimden geçirdiysem, şimdi de sadece benim her şeyim diyordum. Çünkü öyle olmuştu. Öyle olmayı kendi masumluğuyla, kendi elleriyle başarmıştı. Melisa, benim bu dünyadaki cennetimdi.''