"Bu söylediklerine inanmıyorum, hepsi deli saçması! Hafızamı kaybettim diye benden faydalanmaya çalışıyorsun! Ben asla seninle birlikte olmadım!" "Ne derler bilirsin; 'Asla, asla dememek lazım.'" Karşımda durmuş yüzünde o nefret ettiğim ukala gülümsemesiyle bakarken bütün vücudum öfkeyle cayır cayır yanıyor. O ise bu halimden memnun kalarak yüzündeki sırıtışı büyütmekle meşgul. Tamam, o gülümseme birçok kızın aklını başından alacak kadar muhteşem olabilir, ara sıra bende dalıp gitmiyor değildim ama onun kim olduğunu biliyordum. Kendini beğenmiş, küçük dağları ben yarattım tavırlarından da nefret ediyordum. Bu yüzden söylediklerinin uydurma olduğundan yüzde yüz eminim, hafızam benden son 4 yılı çalmış olabilir ama kendimi tanıyordum. Bu ukala çocukla birlikte olacağıma ölürdüm daha iyi! Bu kadar büyük konuşmamam gerektiğini öğrendiğimde her şeyin için çok geç olmuştu. *** Bu hikaye bana aittir. İzinsiz kopyalanması durumunda işlem başlatılacaktır.

"İçindeki çocuğu asla öldürme, öldürme ki; her düştüğünde 'Acımadı ki!' diyebilsin." Her kızın ilk aşkı babasıdır. Peki ya çoğu sabah anne ve babanızın kavga sesleriyle uyansanız? Çocukluğunu yaşayamayan ve yaşadıklarının hepsini içine atan bir kızın hikâyesi. Çocukluğunu babasının katlettiğine inanan ve babasından nefret eden bir kızın hikâyesi. Babasından sevgi görmeyen bir kız diğer erkeklere nasıl güvenebilir? Çocukluğunu yaşayamadığı için herkese karşı soğuk duvarlar ören birine bir erkek nasıl aşık olabilir? "Kalbine iyi bak, oraya yaşayamadığım çocukluğumu bıraktım. Koşup düşerse, kaldır. O çocuğu yanaklarından değilde dizlerinin yarasından öp, gelecekteki acılarına teselli olması için." -Yaprak ÖZKAN • "Neden sürekli beyaz giyiyorsun?" dediğimde elini çenesine koyarak düşünme taklidi yaptı. "Belki de hayatın bütün siyahlıklarını beyaz rengiyle kapatmak istediğim içindir." dediğinde şaşkınlıkla gözlerimi kırpıştırdım. Cevabı mantıklıydı. "Sen neden siyah giyiyorsun?" dediğinde onun taklidini yaparcasına elimi çeneme koydum. "Belki de hayatın siyahlıklarını gizlemek istemediğim içindir." ***** 2. SEZONU 2. KİTAP OLARAK DÜŞÜNEBİLİRSİNİZ. Siyahın içinde kaybolan grinin hikâyesi. -20.10.2014 -Kurgu kısmen gerçektir. -Şiddet/Dram içerir. © Tüm hakları saklıdır.

İnsan buydu çünkü. Hiç yaşamadıklarımıza değil, eksik yaşadıklarımıza ihtiyaç duyardık. Bilirim ki, ağlamanın sonu uyku, ondan sonrası boşluk. Uyandığındaysa daha az acı.Bazen öyle bir an oluyor ki, içten gülümseyebilmeme şaşırıyorum. Bazense içimi kaplayan hüzünle kuruyorum. Çürümek gibi bu. İçten içe ve yavaş yavaş... Sen sadece benim içinsin ve sadece benim olabilirsin. Bu saatten sonra başka birine yer yok. O, çocukluğumdu. Sevdiğimdi. Seveceğimdi.

"Geçmişin izleri yüzünden sevgiye ve aşka inanmayan bir adamla en büyük hayali gerçek bir aşk yaşamak olan genç bir kızın,sırlarla dolu hikâyesi.'' Melisa, 17 yaşında bir lise öğrencisidir. Zorluğa dair hiçbir şey bilmeyen, bu yaşına dek el bebek gül bebek büyütülen, içinde kötülüğe dair hiçbir şey olmayan Melisa'nın hayatı sürekli ev ve okul arasında geçmektedir. Ta ki beklemediği bir anda, tesadüf eseri karşılaştığı bir adam tarafından hayatı tamamen değişene dek. Kendini en büyük hayalinin gerçek olacağı bir masalın içinde sanan Melisa, yaşadıklarının aslında bir rüya olduğunu çok geç olmadan fark edecektir. Ateş, 23 yaşında sert mizaçlı bir adamdır. Zoru çok iyi bilen, bu yaşına dek bir şeyleri kazanmak için çabalayan, dünya üzerinde sevgi diye bir kavramın olmadığına inanan soğukkanlı biridir. Kendi geçmişini unutmaya çalışıp yaşadığı izleri hafızasından silmeye çalışırken karşısına çıkan geveze bir kız tüm duygularını altüst eder. Birbirine bu denli zıt iki karakter. Onlar Ateş ve Su. Biri yakmak için var. Bir diğeri söndürmek için. Peki bu savaşı hangisi kazanacak? Ya da zoru başarıp, birlikte kazanabilecekler mi? "Sana en başında bana göre olmadığını söylemiştim ufaklık.''