"Peki ya sen?!" diye sordum çatallaşan sesimle. Anın stresiyle dudaklarımı yaladığımda gözlerini dudaklarıma indirip bir müddet orada tuttu. Alnında beliren mavi damarı soluk ışığa rağmen fark edebiliyordum. "Sen de çıkacak mısın benim hayatımdan Dinçer abi?!" Gözlerimiz tekrar buluştuğunda, alev alev yanan hareleri içimde bir ateşi yaktı, yandığımı hissettim. Bu his, elimi kolumu bağlamıştı sanki. "Hayır!" taviz vermeyen katı sesi benliğimde yankılandı, yankılandı... Üstüme daha da eğilerek çenemden tutup kendi yüzüne doğru yaklaştırınca heyecandan titredim. Hiç bilmediğim bu duyguyu, pembe nevresim takımımın içinde, yirmi sekiz yaşında olan Dinçer abiyle yüzlerimizin arasında milimler varken yaşamak... Hele ki hala abi diyordum, boğazıma taş gibi oturdu. "Ben senin bu dünya da ahirette de elini tutacağın tek adamım.." ◾

Aydın Mahallesi kitabındaki Zeyno'nun hikayesidir.. Olayları daha iyi anlamak için Aydın Mahallesini okumadan başlamayınız🍒

Karanlık loş mağaranın derinliklerinde bir çift ateş gibi yana gözler bana bakarak "Gitmeliyiz zaman geldi" dedi. Allah'ım tüm kabuslarım gerçek, o gerçek, ailemin efsanesi gerçek, mitler gerçek, ben gerçekten kadim kralların soyuyum ona gitmeli miyim? korkmalı mıyım? kalbim taş ruhum ateş gibi. Baba yardım et bana!" Gül gözlerini yanan gözlere döndürdü. O an hale ışıkları tüm vücudunu sardı. çaresizce o bu dünyadaki vaktinin tamamlandığını hisseder gibi adımlarını yavaş yavaş ilerletti. Hocam dediği bu yaratıkla yani öğretmeni ile tüm insanlar için, ailesi ve sevdikleri için ölümüne doğru yol almaya karar verdi.