Bu hikayede biraz aşk biraz şehvet ve kıskançlık ön planda.Baş karakterlerimiz ikiz rollerinde ama üvey ikizler.Bu konuyu da şöyle açıklayayım : Karakterlerin annesi ( Serap ) hastanede doğum yaparken Ayazın gerçek ikizi ölür.Tam o saatlerdede hastanede bir kargaşa yaşanır Bu kargaşanın sebebide hastanede kız bir bebek bulunmasıdır. Bunun üzerine baş hemşire doğum yapan ve bir çocuğunun öldüğü haberini daha almamış olan Serapa bir oyun oynayıp bu kız çocuğunu ölen bebeğin yerine anneye verirler.Daha sonra bu hemşire bu kadına bu önemli olayı söyler.Kadın bunun üzerine ikizlerimiz lise 1 e geçerken bu olayı anlatırlar.Bunun üzerine Tanem bu aileye borcunu ödemek için derslerine dört kolla sarılır ve aşk yaşamaya vakit bulamaz taki 17 -18 yaşlarına kadar...

"Sana defol git dedim." dedi kızarak. Satırla adamın kolunu kesip çöp torbasına koyarken genç kız dehşet içindeydi. "Ne? Ne yapıyorsun?" dedi titreyerek. "Evde benden yemek bekleyen biri var." dedi genç kadın. Sonra da umursamaz bir şekilde omuz silkip "Etin ne kadar pahalı olduğundan haberin var mı senin?" dedi.

Senelerce aşık olduğum kişi şimdi üvey abim mi olacaktı? İmkansızdı bizimkisi. Defalarca imkansız olduğumuzu söylerdii.

Hikayeyi güncellemeyi unutmayın

Lisedeki ilk yılımdan sonra her zamanki Bodrum tatilinin düşüncesi, benim için fazlasıyla sıradandı. Ama sıradan olmayan bir şey vardı ki o da yan evdeki çocuktu. (Tüm hakları yastığımın altında saklıdır)

Umut etmek; hepimizin yaptığı bu değil miydi? Önümüzdeki engelleri aşmak için destek aldığımız, düştüğümüzde tekrar kalkmamızı ve yürümeye devam etmemizi sağlayan o kutsal histi umut. Karanlıkta yolumuzu aydınlatan bir araç, pes etmek üzereyken yavaşça kulağımıza bir daha denememizi fısıldayan inanç dolu bir ses. Bir de aşk var tabii... Şayet biri bana gelip şu hayatta yaşanması gereken en önemli şey ne diye sorsaydı, ona iki kelime söylerdim: Âşık ol. Aşk, belki en zor ve en acı duyguydu fakat âşık insana acı bile çekici gelirdi; acı ondan geldikten sonra. Yüzünü de güldürse, kalbini de parçalasa severdin. Onu sevmeyi severdin. Sana verdiği heyecanı, mutluluğu, hatta hüznü severdin... Ve bir gün umut ile aşkın yolları kesişti. Umutlarına tutunarak yaşayan bir kızın kalbiyle birlikte umutları da paramparça oldu. Aşk yeri geldi onun umutlarını öldürdü, yeri geldi onu yeniden umutlarıyla beraber hayata döndürdü.

HERKES BAKSIN BİR :)

Hayatım boyunca öldürmek için yetiştirildim... Bunun normal olduğu öğretildi bana.... Ama şimdi bir ölü yerine, bir canlıya sokulmamı istiyorlar... Hemde karanlığın en güçlü liderlerinden birinin içine... Korkması gerekenler onlar... Sonuçta dünyada nam salmış, tek canlı cellat, yani "Ölüm Meleği" benim... Peki neden asıl korkanın ben olduğumu hissediyorum... "Ruhumun insanlık adına verdiği savaşı sen kazandın..." Ateş Dinçer... Ölüm Meleğini öldürebilen tek güç... Bana ruhumu geri veren tek gerçek... "Ölüm Meleği..." bu kitaba başlarken, sadece hayal ettim ve sonuç hayallerimin ötesinde bir mutluluk... Teşekkür ederim...

. İlk kitapta çok sevilen Efsun’un hikayesi kaldığı yerden devam ediliyor. Çıktığı günden itibaren çok satanlar listesine giren Kocan Kadar Konuş, Şebnem Burcuoğlu’nun ilk kitabı. Kitap özellikle sosyal medyada büyük ilgi görünce öyküyü filme uyarlamak için adımlar atılmaya başlanmıştı. Yazarımız da son olarak BKM ile anlaşarak kitabını beyazperdeye taşımaya karar verdi. Hikayeyi senaryoya dönüştürme işini de yazarın kendisinin üstlenmesiyle, ortaya kitaba %100 sadık kalınarak uyarlanmış bir film çıkmış oldu. Başrollerinde Ezgi Mola ve Murat Yıldırım’ın yer aldığı film 20 Mart’ta vizyona girmişti. Kocan Kadar Konuş, 30 yaşına gelmiş, aşktan yana yüzü gülmemiş ve ailedeki kadınlar tarafından evlilik baskısı yaşayan kendi halinde sade bir kız olan Efsun’un hikayesini anlatıyor. Yıllar sonra çocukluk aşkı Sinan’la karşılaştıktan sonra bu zamana kadar hiç uygulamadığı yeni taktiklerle ona yaklaşım...