"-Jednym z moich marzeń jest obudzić się z amnezją. Tak po prostu, Calum. Tak po prostu. To by chyba najbardziej uszczęśliwiło tą wybrakowaną, smutną dziewczynę, którą się stałam."

"-Marr... jakbyś opisała ból? Blondynka podniosła zdziwiony wzrok na chłopaka siedzącego na przeciwko. I uśmiechnęła się lekko. -Ludzie mówią, że ból jest najgorszy. Wszyscy tak mówią, tylko nie ja. Ja kocham ból. Kocham sprawiać sobie krzywdę, ranić się. Znasz to? -Nie. A wiesz dlaczego? Bo ja nie czuję bólu. -Więc sprawmy, żebyś go w końcu poczuł, Luke. Uwierz mi - to będzie dla mnie sama przyjemność. Bolesna i wspaniała przyjemność." Opowiadanie bierze udział w konkursie „The Words", które jest na profilu @Miss_Hemmings2708

Co chcę na święta? Ją. I wszystko z nią związane. Chciałbym spędzać z nią romantyczne wieczory i wesołe poranki. Aktywnie dnie i leniwe popołudnia. Chciałbym spędzić z nią te święta i pocałować pod jemiołą. To jest wszystko, co chcę.

Kochaj mnie tak, jakby to naprawdę był ostatni raz.

"And I know that I get lonely when I think about your smile, And there's moments when I know I could have helped or should have tried, And I'm sorry I get angry when I know what you have lost, You're not alone" Nie uwierzyłem w jej śmierć. Myślałem, że udaje albo, że upozorowała to wszystko. Pewnie chciała zobaczyć naszą reakcję na to wszystko - kto będzie tęsknił, kto nie. Myślałem tak do chwili, kiedy dostałem pudełko z... listami. Białe kartki zapisane drobnym, lekko pochyłym pismem, które tak często widywałem w jej w zeszytach sprawiły, że moje serce pękło na kawałki, które następnie zostały wciągnięte przez odkurzacz. Wtedy dopiero zrozumiałem, że to ja doprowadziłem ją do upadku i ostateczności. Nigdy nie chciałem widzieć jej martwej. Niestety to zrozumiałem dopiero po fakcie.

"I know I can treat you better Than he can And any girl like you deserves a gentleman Tell me why are we wasting time On all your wasted crime When you should be with me instead I know I can treat you better Better than he can" Nigdy nie rozumiałam ofiar przemocy. Dlaczego tego nie zgłaszały? Dlaczego się na to zgadzały? Gardziłam nimi, uważałam, że są słabe. Dopóki sama tego nie doświadczyłam. Bicia, szarpania, ciągania, duszenia... Zaczęłam gardzić sobą, twierdzić, że nie zasługuję na nic lepszego. Jednak pojawiła się pewna osoba, która robiła wszystko, żeby mnie przekonać, że mogę mieć coś lepszego. Że zasługuję na miłość bez przemocy. Tą osobą był Luke Hemmings.

SexyBoy: Crys, potrzebuję cię! BrightCrystal: Spotkanie rodzinne, kazali ci kogoś przyprowadzić, a ty nie masz kogo? SexyBoy: Mniej więcej :c SexyBoy: Lunch z Mali SexyBoy: Pomożesz? BrightCrystal: A mam inny wybór? Nie byliśmy parą. Przyjaciółmi - tak. Parą? Nieee. Owszem, czasami udawaliśmy. Ale jakoś niespecjalnie nam to przeszkadzało. Ten świat i tak już był pełen kłamstwa i fałszerstwa. A my byliśmy tylko dwójką przyjaciół, prowadzących głupie rozmowy w internecie. Wydawało mi się, że nic nie jest w stanie nas rozłączyć. Właśnie. Wydawało mi się.

W końcu, każda historia jest inna. Prawda?

Ile razy czytaliście historię, w której to do zwyczajnej dziewczyny pisał sławny chłopak? A gdyby tak zacząć od innej strony - to do sławnej dziewczyny pisze zwyczajny chłopak. Chociaż? Czy też taki zwyczajny? Jest w końcu synem przyjaciela ojca dziewczyny... Skomplikowane, prawda? Nie martwcie się - życie nigdy nie było, nie jest i nie będzie proste. Ta relacja zresztą też nie.

"But I'm only human And I bleed when I fall down I'm only human And I crash and I break down Your words in my head, knifes in my heart You build me up and then I fall apart 'Cause I'm only human..." Nieznany numer: Dlaczego jesteś taką suką? Nieznany numer: Dlaczego bawisz się uczuciami innych? Nieznany numer: Czy ty nie masz uczuć? Ja: Miałam Ja: Dlatego teraz jest taka, jaka jestem...