Hayatında tek değerli varlığı babasını kaybeden genç bir kız... Hayatında tek değerli varlığı annesini kaybeden genç bir adam... İçlerindeki sevgiyi, merhameti kaybetmiş iki acımasız insanın öyküsü. Onlar için Aşk yok. Sevgi yok. Merhamet yok. Onları bir araya getiren intikam oyunu. Onları bir arada tutan geçmişlerine duydukları nefret. Geçmişin oynadığı yalan oyunu. Bu sadece bir aşk hikayesi değil. Bir tükeniş hikayesidir.

Pembe karanfil. İçtenliğin belki de en güzel simgesi. Bütün duygularının içten geldiğini karşı tarafa açıklamak için belki de en güzel araç. *** '' Aysın, benim ay kadar güzel sevgilim. '' '' Burak, benim temiz ve berrak adamım. '' *** '' Çiçeklere ne kadar düşkün olduğunu ilk gördüğümde anlamıştım. Sen bana dikkat etmemiştin o zamanlar. Çiçekçide çalışıyordun. Her geldiğimde pembe karanfil almıştım. Biliyordum pembe karanfil sevdiğini. İki yıl Aysın iki yıl. Her gittiğin yerde ben vardım. Ama sen bana hiç dikkat etmedin. Akışına bıraktım bir süre sonra. Ama İstanbul'da o çiçekçide görünce seni bir daha bırakamayacağımı anladım.'' Derin bir nefes verdi ve tam gözlerimin içine bakarak konuşmaya devam etti. '' Aysın sen benim Melekotum'sun, sen benim Hercai Menekşem'sin, sen benim Alacalı Lale'msin, sen benim Papatya'msın. Aysın sen benim Pembe Karanfil'imsin. İçtenliğimin en güzel temsilcisisin...''