Defalarca dediler bize, o sana vuruyorsa sen de ona vur, o seni oyununa almıyorsa sen de onu oyununa alma, o sana susamlı bisküvisini vermiyorsa sen de ona bisküvini verme, o seni doğum günü kutlamasına çağırmıyorsa sen de onu çağırma. Bize yıllarca sevgi yerine karşılığı öğrettiler,kini öğrettiler. Belkide bu yüzden şu haldeyiz; ilerlememiz gerekirken gerilemedeyiz. Kim bilebilir ki, kim bilebilir ki bugün bu durumda olacağımızı? Sevginin yerini basitleştirilmiş şeylerin alacağını. Bizi bu kadar küçülten, bizi bu kadar değersiz kılan şey belki de sevginin bizde artık yerinin kalmamasıdır. Kinle dolup, kinle taşmamızdır...

|Gizli Numara, şimdi Epsilon yayınları ile raflarda!| |Gizli Numara 2, şimdi Epsilon yayınları ile raflarda!| Arıyor... GİZLİ NUMARA "Efendim?" "OHA!" "Ne oluyor be?" diye cırladım ve telefonda ki bu seksi sesi tanımaya çalıştım. "Şey... Pardon, senden önce beş altı kişiyi aradım ve sen düzgün konuşan daha doğrusu, aradıklarım arasında ki ilk kızsın!" dediğinde ağzım açık kalmıştı. Tanıdığım birisi değildi, numaramı salladığı ve tutturduğu belli oluyordu çünkü böylesine hoş bir sesi daha önce duysaydım unutmam imkânsızdı. Sırıtarak çalışma koltuğuma yaslandım ve "Sen kimsin?" diye sordum. Bir insanı, tanımadığım sesi güzel olan bir insanı kendimden bezdirmek eğlenceli olabilirdi. Ta ki, durumlar çizdiğim yoldan çıkana kadar. 16.01.2015-07.01.2018

Lisedeki ilk yılımdan sonra her zamanki Bodrum tatilinin düşüncesi, benim için fazlasıyla sıradandı. Ama sıradan olmayan bir şey vardı ki o da yan evdeki çocuktu. (Tüm hakları yastığımın altında saklıdır)

Eve geldiğimde kulaklığımı çıkardım. Perdeler kapalıydı. Ona rağmen ailemle hazırladığımız yılbaşı ağacının mavi, kırmızı, yeşil ve sarı ışıkları perdeden gözüküyordu. Kapıyı çaldım. Açan olmadı. Tekrar çaldım. Ses gelmedi bile. Ne annemin ' kapıya bak Derin- ablamin adı-' sesi geldi yada ' geliyorum' diyen annemin sesi. Son Umut çantamın ön gözündeki anahtarı çıkardım. " Anne?" Diye seslendim yılbaşı ağacının olduğu geniş salona doğru ilerlerken. " ben gel..." derken sözümü gözümden akan bir damla yaş kesti. Kırmızı ışıklar. . . Yılbaşı ağacı . . . Sarı ışıklar . . . Süslenmiş evimiz . . . Yeşil ışıklar. . . Hazırlanmış nefis görünen yemek masası. . . Mavi ışıklar ve. . . Ailemin - annemin, babamın ve ablamın- ölü cesetleri. . . Şimdiden söyleyeyim bu kitap bir korku kitabı değil. . .

Bir adam, geçmişi kan ve intikamla dolu. Bir kadın, mutlu olmayı istiyecek kadar iyi niyetli. Bir aşk, sert , tutkulu... Bir hata insana neler yaptırır? Yada yanlış tercih nelerle sonuçlanır? Herkes isterdi sevdiği insanla mutlu olmayı peki kaçı gerçekten mutluydu? Biri İnatçı Diğeri Kontrol Manyağı. Biri Enerjik Diğeri Korkutucu. Çalışmak için gittiğiniz evin mafya liderinin evi olduğunu bilseniz oraya gider miydiniz? *** "Yeni hayatına merhaba de kül kedisi artık benimlesin" dedi keyifli sesiyle. Pis sırıtışına sinir olsamda sesimi çıkarmadım. Yavaşça bana yaklaşıp sırtımı duvarla birleştirdi. Başını boynuma yaklaştırıp etkileyici tonla konuşmaya başladı. "Artık tüm hücrelerinle bana aitsin. İtiraz etme hakkın kalmadı biliyorsun değil mi?" dedi boğuk çıkan sesiyle. Verdiği her nefes boynuma çarpıp vücüdümda elektirklenmeye neden oluyordu. Kendimi toparlamak isterken boynuma kondurulan buse, aklımı başımdan aldı. Karşımdaki adam inanılmaz ince zekaya sahip ama unuttuğu bir şey var kadın zekası. Kafamı yapabildiğim kadar geriye çektim. Sırf ben sinirliyken mutlu olduğu için "Senden öncekilerde öyle söylüyorlardı ama sonuç hep aynı " dedim. İşte gülme sırası bende. "Senden öncekiler de ne demek ?" dedi dişlerinin arasından kaşları çatıldı. Vücudu gerilirken gözleri öfkeyle kıstı. Ona bilmiş bakışlar atıp sırıttım. Sen beni anladın dercesine. "Bundan sonra hayatında kimse olmayacak" dedi yumruğunu yan tarafımdaki duvarla buluştururken. Siniri duvardan duman çıkarmaya yetti. ''Bakarız" dedim alayla kahkaha atarken. ®Tüm Hakları Saklıdır® Çalınması durumunda yasal işlem başlatılacaktır. NOT: Hikaye kitaplaşana kadar bölümler Wattpad' de kalacak silinmeyecek.

Aslında ben hayatımda en çok sevilmek değil sevmek istemiştim. Çok sevmek istemiştim. Böyle dolu dolu kocaman. Her sabah işkence gibi gelen okul sabahlarımın bir gün çekilebilir hatta halatla çekilir hale gelebileceği uçsuz bucaksız hayalimin uçurumundan bile geçmezdi. Allah'ın sevdiği kuluymuşum ki hem çok sevmiştim hemde çok ama çok sevilmişti. Söylediğinden değildi bu dediklerim. Hissettiğimdendi. O adam bana beni kocaman sevdiğini hissettirmişti. Bütün hayallerini , umutlarını , kırıklıklarını yıldız yapıp gözlerime koymuştu benim. Deniz gibi bakan kahve rengi gözlerine bende umutlarımı , hayallerimi ve kırıklıklarımı bırakmıştım. Nerede buluşuyordu adam ve kadın o zaman diye sordu bana. Ufuk'da bileşecektik biz. Yıldızlarım onun denizine düşeceklerdi. Ben onda boğulacaktım o bana karışacaktı. 'Denizi yıldızlarına talip güzelim. Düşecekler mi denize?' ------ ''Kadın kitap gibi sevmişti ama adam kitap okumayı sevmezdi'' dedim Meriç'e bakarak. Yine lanet olası gözlerim dolmuştu. Kafasını salladı acıyla gözlerime bakarken. İkimizden canı acıyordu. ''Adam okumayı değil yaşamayı seçerdi çünkü. Kadını okumak değil yaşamak isterdi...'' ------

"Ben kimsesizim " diyip uçurumdan aşağıya bakmaya devam etti kalbim aşırı hızlı atıyordu. " Ben varım seni asla bırakmam " dedim alayla karışık kahkaha attı sonra gözünden bir damla yaş düştü içimin en derinlerine . "Sen beni aldattın!" Diye bağırdı. "hani sen güçlüydün herşeyi bırakıp gidemezsin" dedim, gözümden akan yaşlar konuşmamı zorlaştırırken. Bana doğru dönmeden kafasını olumsuz anlamda sağa ve sola sallayıp bağırdı " ben güçlü değilim!!" Oda beni bırakmazdı değilmi? daha yeni huzuru bulmuşken beni bırakamazdı... Hayattan yorulmuş genç kız ve kalbi kırılıp ellerine verilmiş genç adam sizce yaralarını sarabileceklermi?

"Bu dünyada neyi en çok istersen o senin imtihanındır."

"Sana inanmak istiyorum" dedim titrek sesimle yağmur hızını arttırırken Barışın siyah saçları alnına yapışmıştı cam mavisi gözleri tam gözlerimin içine bakıyodu yüzüme biraz daha yaklaştı güzel kokusunu daha yakından alıyodum nefesi dudaklarıma deyiyodu bi yağmur damlası çenesinin altına sızıp aşağı yukarı oynayan adem elmasını okşadı bu nefes kesici bi görüntüydü. Barış sol yanağımdan akan bi damla yaşı nazikçe öptü alnını alnıma yasladı ve konuştu "Seni inandırmak istiyorum papatyam ben kötü bi adam değilim kötü olmaya zorlanmış iyi bi adamım" diye fısıldadı bu adama inanmak istiyodum hemde tüm hücrelerimle beraber.... *Bu bi papatya ve onu çok seven bi adamın hikayesi fakat bu adam papatyanın tanıdığı kadar iyi bi adam değil papatya gerçekleri öğrenince adamı hâlâ sevicek mi? Peki sırlar açığa çıkınca neler olacak?