Bazen hayatta yön veren kurallar vardır.

Aldıkları piyango biletinin kendilerine çıkmasıyla sevinçten dört köşe olan İnci, Cemre ve Başak'ın unuttuğu bir şey vardır. Bileti talihsiz bir kaza sonucu kaybetmişlerdir. Ve bileti bulmak için şehrin altını üstüne getireceklerdir. Ancak kahramanlarımız o kadar salaklardır ki, bu hiç de kolay olmaz. Başlarına gelen pişmiş tavuğun başına gelmez. En önemlisi de, asla aşık olmam dedikleri adamlara aşık olmaya başlarlar. ©Tüm hakları saklıdır

merhaba bu hayatta hayatımı elimden almak istiyorlar neden mi ?hem vampirim hem cadıyım hem melezim ama buna karşı direnme hikayemidinlemek istermisiniz

Dünyada minimuma inen insan sayısı beş vampir krallığını büyük bir kriz ve kuraklığa sürüklemiştir. Artık krallar daha vahşi ve kontrol edilemez durumdadırlar. Kral José ise diğerlerinin bilmediği gizli bir silaha sahiptir. Ormanda yaşayan güzeller güzeli bir şifa perisi. Her ne kadar efsane olsa da onu bulacak, yanına alacak ve kanını tüketebildiği kadar tüketecektir. Böylelikle diğer vampir krallıklarını da hakimiyeti altına alacaktır. Aradığı fırsat kucağına düşer ama o bunun farkında olmaz çünkü hafızasını kaybetmiştir. Peki ya perimiz aslında en büyük düşmanının hayatını kurtarırsa? Üstelik bir de aşık olursa? Aera'nın tertemiz kalbi José'nin kanlı planlarına dahil olunca da temiz kalabilecek mi? Yoksa José'nin onu kirletmesine büyük bir tutkuyla izin mi verecek? Aera, milyonlarca vampirin sahip olmak istediği nadide bir elmastan farksız. Söylenebilecek tek şey, İlk kapan kazanır!

-06.01.2014- -Aylarca veya haftalarca onu kalbimde taşıyıp durdum. Her zaman ki gibi ona minnettardım. Sevmeyi öğretmişti. Ama o gün umursamadı. Sanırım beni sevmediği günlerden biriydi. Birden gitti. O gün anladım ki aşklar ölmeden önce keman falan çalmıyor. Oysa ki onunla nefes almanın dahi zevki vardı. O gün ilk kez ona 'Sevme' diye bağırmıştım. İlk kez. Tam gidecekti ki arkasından koşup 'Ya da sev. Buna muhtacım' demiştim. Kollarımı tuttu beni kendine çekti ve kulağıma şunu fısıldadı ; 'Asla gitmeyeceğim.' Bu cümleyi söyleyen herkesin gitme yetkisi olduğunu kavradım zamanla. Zamanla. Çok bir zaman değildi. Az sürede gitti. Platonik aşık olmak istedim. Çünkü en güzeli o; hayaller, hisler... Camdan karın yağışını izlemek gibi. Sonra biraz olgunlaştım ve ergenlikten çıktım; 'Nasıl diye merak etmiyorum. Kimle oluyorsa olsun. İyi mi diye de merak etmiyorum. Madem bensizliği seçti. O zaman ne bok yiyorsa yesin.' - Onu öğrenmek istiyordum artık ve kurnazlık yaparak konuyu açtım; -Geçen sınıfınızdan bir kaç kişiyi kavga ederken gördüm. -Daha bugün geldin sanıyordum ? Yine her şeyi batırmıştım şimdi ne diyecektim... Yok ben bizim sokakta görmüştüm filan mı ? Biraz sustum ve yanaklarımın kızardığına emindim. Düşünürken stresime engel olamıyordum. Bu çocuk bende tamamen ters etki yaratmıştı. Adrenalin salgılıyordu vücuduma. Pamir'le konuşurken heyecanlanırdım, kalbim dışarıdan duyulacak kadar gür ve hızlı atardı, iç organlarım onu sayıklardı fakat ismini bilmediğim bu çocukla konuşurken kalbim sanki yok olacakmış, iç organlarım içe çekilecekmiş, dilim ise bir sürü yalan söylemeye hazırmış gibi. Her defasında kurnazlık yapmak isterken yine onu öğrenemiyor ve kendi kurnazlığımı nasıl döndüreceğimi düşünüyordum.

Kendini tanıyor muydu ? O kim olduğunu biliyor muydu? Bilmiyordu ancak biliyormuş gibi hisediyordu. Sanki doğruları biliyormuş gibi, oysaki o hep yanlışları bilmişti!