Benim hayat şartlarım normal insanlarınki gibi olmadı. Kendimi bildim bileli yokluk içinde ve dayakla büyüdüm, büyümeyede devam ediyordum. Hayalim iyi bir Babaya sahip olmaktı. Buda sadece hayalden ibaretti. Kim kızını hergün döverdiki? Babammı? Evet babam. En sevdiğim renk beyazdı. Beyaz mutluluğum, özgürlüğün müjdecisiydi. Hayatın varla yok arasında gidip gelen, aşka dair en ufak beklentisi olmayan, ölüme çok yakın olduğunu zanneden genç bir adam: Ateş Yoksulluk içinde, babasından dayak yiyerek büyüyen, hayalleri beyaz bir renkten ibaret olan, aşkın tanımını dahi bilmeyen genç bir kız; Biray Ve zoraki bir tanışma. Bunada tanışma denirse.

Ruhumda dolaşan, bir günlük kelebeğin cesedini ellerimle taşıdım kalbime. Parmak uçlarımla son kez okşayıp koydum tabuta. O kelebek kalbimle ruhumun arasında bir araf olarak tekrar kanat çırpacak. Bir gülüş gözümden kalbime düşene dek orada hapsolacak, kelebeğim. Ya hayat bulacak, ya da sonsuzlukta kaybolacak. Şimdi o kelebek gibi bir cesetten ibaretim ben. Bir kentte mucizevi şeyler yaşanırken, evin dışında kalmış, pencereden o sıcaklığı izleyen küçük çocuklar gibi hissediyorum. Hiç varolmamış bir aşkın hüznünü yaşıyorum. Hiç olmayan birinin özlemini çekiyorum. Neydi bu hissettiğim? Bu boşluk nedendi? Ruhumu delen, ciğerlerime batan bu duygu nereden gelmişti? Yağmurla gelen o tuhaf yabancınn etkisi olabilir miydi? O yabancı bana yağmuru sevdirebilir miydi? Yağmur onun bakışları gibi düşecek miydi gözümden yüreğime? Kirpikleri, saçları yağmurla nasıl böyle uyumlu olabilirdi? O yağmurun ta kendisiydi. "Yağmur gibisin. Hatta yağmursun." "Hayır, gökyüzüyüm."