Kapak tasarım: buz_kralicesi_18 *** Öykü ve Burak.. Onların aşkı, bazılarına göre yasak, bazılarına göre hiç olmaması gereken birşeydi.. Ama insan kalbine ne zaman söz geçire bildiki, bu iki aşık geçire bilsin.. Onlarda biliyordu bu aşkın, yasak ve hiç bir zaman kolay olmayacağını.. Ama onlar yinede aşklarını en güzel şekilde yaşamak ve mutlu olmak istediler.. Bu aşkın onlara en büyük hediyesi ise.. Küçük meyveleriydi.. Taki geçmiş, birgün onların kapılarını çalana kadar.. İşte o günden sonra, mutluluğun yerini mutsuzluk aldı.. Mutsuzluğun yanına ise, acı geldi.. Ve bu iki aşığı yakıp kül etti.. Dokunamadığı tek şey ise.. Onların aşkıydı.. Çünkü onlar bu Aşk-ı'n Esaret'i olmuşlardı.. Peki bu iki aşık, o küllerden yeniden doğa bileceklermiydi? Aynı bir Anka kuşu gibi yeniden dogup, mutlu olabileceklermiydi?

Bizim hikayemiz içimizden biri öldüğünde başlayacak. Ben Hakan Yılmaz. Öyle soyadıma bakmayın; çokta güzel yıkılışlarım olmuştur bu dünyada. Sağlam darbeler yedim çocuk yaşımda. Kanımın, yaralarımın arasında büyüdüm ben. Bir mahalle var içinde bir çok yaşantının olduğu; İhanet, aldatmak, yaralamak, sevmek, çok sevmek, fedakarlık ve en kötüsü de birini öldürmek. Birini kurban etmek. Ben bu olayların tam ortasındayım. Ben önce sevdiklerimi, sonra tek tek ölümü kucaklayanım. Ben aslında namlunun ucuyum. İncirli mahallesinde olan tehlikeli kovalamacalar, güçlü ve sadık dostluklar, derin ve açığa vurulmamış aşklar hepimizi dipsiz bir kuyunun sonuna getirecek. KÜÇÜK MAHALLENİN BÜYÜK SEVDALARI... 18.04.16 BU HİKAYE ACI BİR HİKAYEDİR. MUTLULUK ARAYANLAR HAYALKIRIKLIĞINA DÜŞMESİNLER.

Koca sema, diz çöktü gözlerine. Ay bembeyaz parlak tenin yanında soluk kaldı, yıldızlar gökyüzü kadar karanlık olan saçlara meydan okudu. Bulutlar ağladı, yağmur selam verdi kanlı ellere. Kalplere sis çöktü, güller boyun büktü üzerinden çıkmayan kan kokusuna. Ve dinledi toprak sözlerini. "Saçların kadar uzun ve güzel olsun ömrün Küçük Yalancı." Dedi adam, ama kesti kadının saçlarını kendi elleriyle, kıydı sevdiğinin ömrüne. "Hiçbir yere gitmeyeceğim sevgilim..." Dedi kadın, ama tutmadı sözünü, kıydı sevdiğinin aşkına. Sevdiği kadınları bir bir kaybeden acımasız katil, Akın Korel. Sevgiden yoksun kurak bir kalp ve o kalpte açan beyaz bir papatya. Kendi döktüğü göz yaşlarıyla büyüdü, getirdi baharı. Kimse fark etmedi onu. Güllere ulaşılmak isteyenlerce ezildi, yine döktü göz yaşlarını. Adam fark etti solan papatyayı, aldı ellerine. Ama öldü beyaz papatya. Muhteşem bir koku sardı etrafı. Ölü bir çiçek hiç böyle güzel kokar mıydı? Yaşadığını sandı, sevindi adam. Ama bilmiyordu papatyaların ölünce koktuğunu. Öğrendiğinde ise artık çok geçti...

Aslı, düğün için gittiği şehirde, başına geleceklerden habersizdi. Aşk o farkına varmadan kalbini ele geçirmişti. Murat ile Aslı.. --- Sen benim alın yazımsın.. Sen ise benim ömrüm... --- Bir aşk düşünün. Sadece düşünün ve sonunu siz yazın.

Çok zaman onun yanında, diken değil de gül olmak geliyordu içimden.

Kalplerden Ritimler Serisi 1- Ünlü bir basketbolcu olan Uygar Türkmen, sıradan giden hayatında kaderindeki aşkı beklemektedir. Bir kış günü karşılaştığı güzel balerin Yazgı, hayatını tamamen farklı bir hale getirecektir. (Tamamlandı) ©Tüm Hakları Saklıdır.

İKİ DEFA KİTAP OLAN NOBRAN MAFYA {2.BASKI} &TAM HALİ& YENİDEN WATTPAD DE🎉🎉 "Eğer hayatında çıkarların çabalarının önüne geçmişse çoktan kirlenmişsin demektir" NOBRAN MAFYA 2 OĞLU (TORAMAN GÜÇLÜ) 2024 YENİ KİTAP NOBRAN MAFYA FİNALDEN SONRA BU KİTAPTA İLK ÜÇ BÖLÜM‼️ Wattpad Kitap Kapağı Tasarım @serifeoky NOBRAN MAFYA 2 {OĞLU} BU KİTAPTADIR. BİRBİRİNDEN BAĞIMSIZDIR SERİLER OKUNABİLİR. NOBRAN MAFYA 2 {OĞLU} DİYE BU KİTAPTA PAYLAŞTIM BİLGİNİZE!

'Sercan'la evlenmek istiyor muyum?' diye hiç sormamıştım kendime. Sorsam bile beynimin bu soruya hata vereceğine emindim. Onu tanımıyordum, hakkında bildiklerim sadece kardeşinin anlattıklarından ve şu bir ayda gördüklerimden ibaretti, o ve aşk... Ben aşk istiyordum. Kalbimde o çarpıntıyı duymak, karnımın içinde kelebeklerin uçuşmasını istiyordum. Sercan'a dönüp baktığımda ise hissettiğim mide ağrısı, heyecan ve yüz kızarıklığıydı. Bir el kalbimi sıkıyor gibi oluyordum. Bunların çoğu aşk romanlarında anlatılmayan hislerdi. Benden hala sorusuna cevap bekliyordu. "Bilmiyorum. Senin için çok saçma olabilir, ama..." bakışlarımı cama çevirdim. "Ben aşk istiyorum. Hani şu romanlarda olanlardan... Sen de kitap okuyorsun, anlıyorsundur." "Kalp çarpıntısı, kelebekler, böcekler gibi saçmalıklar mı?" diye sordu hafif alaylı bir ses tonuyla. Benimle mi dalga geçiyordu, yoksa kitaplarda klişeleşmiş hislerle mi emin değildim? "Benimle dalga geçebilirsin." dedim. Sonuçta aşk romanı okusa bile erkekti. Hangi erkek aşkı isterdi ki? Kitaplardakiler hariç, çünkü onlar kusursuz aşık heriflerdi. "Peki, ya ben senden aşk istersem?"

Soru işaretlerinin kıvrımlarında yittiğim şu dakikalarda; seni, beni ve hiçbir zaman olmayan "biz'i", yaptıklarımı ve yapmaya çalıştıklarımı, yapmadıklarını ve yapmak için uğraşmaya çalışmadıklarını düşünüyorum. Güneşinin yörüngesinin beni ısıtmadığını yeni fark ettim.

Karanlığın esir aldığı, kelimelerin birer birer lacivertleştiği ve sayfalarının beyazlığını muhafaza edemediği, bir kitabın içinde başroldüm. Ruhum acının müptelası olmuştu. Bir kukla misali karanlık hayatımın beni yönlendirmesine izin veriyor, ve belki de her geçen gün bedenimi kitabımın lacivert kelimelerine teslim ediyordum. Hayat, içimde kocaman bir sevgi ile büyüttüğüm çiçeğimin her bir yaprağını acımasızca kopardığında bana geri kalan kocaman bir hiçti. Daha on yedi yaşımdayken sırayla tüm sevdiklerimi benden almış, bu ruhumu yalnızlığımla beraber karanlığın esaretine ve acı çekmeye mahkum bırakmıştı. Ama umudum, o hala masmaviydi. Kelimelerimin masumluğunu muhafaza edemesem de umudumun kararmasına izin vermemiştim. Belki de siyahın sımsıkı sardığı hayatımda tek mavi kalan yanımdı ve sağ kalan tek yanımın da içimdeki çocuk gibi dizlerini kanatmasına izin veremezdim. Kısacası ben, mavi umutlarını karanlığın esaretinde yaşatmaya çalışan aciz bir kadındım. Beyazlığını muhafaza edemediği kitabında mavi umutlarına boşa kürek çeken yorgun bir kadın... ***** " Karanlıksın... Siyahın asil yalnızlığında boğuluyorsun. Ölümün kokusu sinmiş üzerine. Fakat bilmen gerekir ki ben senden de siyahım. Acılarımın körelmiş yanık kokusu sarmış etrafımı. Yavaş yavaş tükeniyorum. Ne karanlıkla büyüyen sen karanlığın dibine batmış olan bu aciz kadını kurtarabilirsin, ne de bu kadın seni. Bilmelisin ki Yiğit Kılıç; karanlık karanlığın kurtarıcısı olamaz. "