Hayat hiç bu kadar zor olmamıştı. Nefes almak ilk defa tat vermez olmuştu. Hayatı ilk defa bu kadar siyah görüyordum. Ya kör oluyordum yada önceden hiç görmüyordum.Kalbim defalarca parçalanmıştı ama ilk defa kırıkları bu kadar sert bir şekilde batırıyordu. Çok yoruldum hayallerimin renk verdiği bu renksiz dünyadan. İnsanların bırakıp gitmesinden çok yoruldum

Uzak Bir Galaksii .

"Dahası sen bir rüyasın," dedi çocuk, "neden kendine yardım etmeyi denemiyorsun?" Emily herkes kadar sıradan biri olduğunu düşünüyordu. Herkes kadar sıkıcı ve alışılagelmiş bir adı, sürekli rastlayabileceğiniz türden bir görünüşü ve bisiklet sürmek gibi yavan hobileri vardı. Ne var ki bu genç kız bir gece yarısı yatağından zıplayarak uyandığında hiçbir şeyin bir daha asla aynı olmayacağından habersizdi. O artık kendini uykuların çok ötesinde ve hayallerin ulaşamayacağı kadar muhteşem bir dünyada bulmuştu. Fakat Emily'nin bu rüyadan uyanıp hiçbir şeyin göründüğü kadar harika olmadığını fark etmesi uzun sürmeyecekti. "Hayatlarımızı bir rüyayla karşılaştıranlar haklıymış. Uyanık uyuyor, ve uykuda uyanıyormuşuz." -Montaigne