Şarkılar yalan söylüyormuş Baran, kimse kimseyi öldürmüyormuş sevdadan... Şayet öyle olsaydı, girmez miydim benim için kazdığın mezara? Düşmez miydim o dipsiz çukurlara, karanlık kör kuyulara... Şiirler de yalan söylüyormuş Baran, düşülmüyormuş öyle ha deyince... Yürekte yanan yangın, kül etmiyormuş hiçbir bedeni. Şimdi ışıkları söndürmeli, Seni yazan kalemi kırmalı, Ve kalbimin kapılarını kapatmalıyım... İçim çok kanıyor, Ama savaşmalıyım. Tek bir damla gözyaşıma hapsedeceğim seni Baran. Yutkunduğum an gözümden değil, Kalbimden düştüğün an olacak inan.

Her şeyi üstlenmekten, her şeyle yüzleşmekten kaçan bir adamın dağ gibi bir acı omuzlarına çökünce başlıyor hikaye. Cihangir, genç yaşında ellerine bulaşmış iki kanın günahıyla yeryüzüne sığmaya çalışıyor. Birine geç kaldığı için artık hiçbir telaşı gölgesinde barındırmıyor. Bir yandan da ona ayna gibi geçmişini yansıtan, kendini sır gibi gizleyen, yaptıklarının hesabını sormaya çalışan, geçmişin tozunu çocuğun yüreğine savuran Tüzün var. Bakalım zaman bu oyunda ikisini nasıl bir oyuncuya dönüştürecek. • "madem bir göğün altı sana mezar oldu, bırak gezinsin o sokaklarda başıboş ruhun. belki birinde onun güzel şehrine rastlarsın çocuk." *** Başlangıç: 06.08.20/ yetişmesi gerekene geç kalanlara ithafen...

Bu kitap tamamen siz yöneteceksiniz. Sizin zihniniz yönetecek.

Öncelikle şu konuda bir anlaşalım. Normal değilim, o da öyle.