Annem ve babam, bana karşı hiçbir zaman, o sevgi dolu ve ilgili anne babalar gibi olmadılar.O yüzden ben de küçüklüğümden beri kendimi, rengârenk hayaller kurarak mutlu etmeyi öğrendim.En sevdiğim hayalin rengi ise beyazdı.Beyaz bir gelinlik... Beyaz, mutluluğun, aşkın ve bir gün kendi yuvamı kurabileceğimin müjdecisiydi.Bu evde kavuşamadığım huzura, kendi kurduğum yuvada sahip olacağıma gerçekten inanarak büyümüştüm.Oysa şimdi ailem bu hayalimi de elimden almıştı.Benimle hiçbir ilgisi olmayan bir olaydan dolayı, hiç tanımadığım ve civardaki herkesin Deli diye bildiği bir adamla evlenmek zorundaydım. ❤ Tüm ilçede deli diye tanınan bir adam: Emre. Aradığı şefkatı ailesinden bile görememiş, tekhayali bir gün sevdiği adamla evlenmek olan bir genç kız: Elif. Ve zoraki bir evlilik. Kimsenin bilmediği bir psikolojik sorunla boğuşan Emre ve Emre'yi tanıdıkça ona karşı anlayamadığı bir şekilde merhamet duymaya başlayan Elif, gerçek bir aile olabilecek miydi? Emre tekrar delirmeseydi; belki...

sabah 6 diyebilirim hava güneşli hafifte esen rüzgar vardı ama bulutlar birden karardı sanki bu kararmanın bir anlamı vardı sanki galatada geçiyordum telefonum çaldı baktım eser aradı nerdesin gel beşiktaşa ama eser beni çok severdi diyorlardı bana ve beşiktaşa geldim bir kafeye geçtik biraz konuştuk sohbetimiz derinleşti baya eser bana dedi ben seni çok sevdigimi biliyon evet dedim ama OLMAZ dedim eser bana söyledi ben seni dünyalar dan daha çok seviyorum yapma dedi be gülüm ben burda gidirsem beni bir daha göremesin deyip ayyrıldı yanımda eve gittim hemen yattım akşam 8 gibiydi ve sabah 6.30 uyandım baktım telefonuma eser bana 11 mesaj göndermiş ve ben yatıyor oldugum için görmemiştim mesajlarını ve ben hemen eseri aradım ve telefonda annesiydi ve aglayarak bana dedi eser intihar etti ve aslı birden şok içinde deli oluyor aklını kaybediyor ve aslı telelefon elinde hep mesajlara bakıyor işte bu hayatta birbirinizin degerini bilin