"Seni adi herif! Rüyanda görürsün! Sana hiçbir şey için yalvarmayacağım!" Adam başını kadının boynunun hizasına getirdi. Hafifçe güldü. Kadının ani çıkışlarını duydukça neşeleniyor, mutluluğu katlanıyordu. Hatta aşırı derecede tahrik olduğu bile söylenebilirdi. "Göreceğiz." Sonra kadının boynunu sertçe ısırdı. Kadın ciyak ciyak bağırmaya başladığında, saçını tutmayan eliyle ağzını kapattı. "Her seferinde böyle bağırırsan işimiz iş olur." Sonra kadının boynunu daha sert ısırmaya başladı ve kadın çığlık atmaya devam ederken, dudağının kenarları zaferinin mutluluğuyla yukarı kıvrıldı.

Ölümün soğukluğunu şakaklarında hissettiğinde, Ellerin titrer. Bacaklarının artık seni taşımadığını hissedersin. Işıklar daha parlak gözükür gözüne. Okuduğun kitapların arasında en sevdiğin bile saçma gelir artık sana. Ve sadece tek bir dokunuşla, Hatta tek bir nefesle yıkılacak gibisindir. Çırpınsanda ağa takıldığında, Bu sadece sonunu yaklaştırır. Bu arada, merhaba, beni tanıyor musun? Tanışabiliriz. Adını söylemene gerek yok. Ya da benim söylememe. Sadece beni unutma tamam mı? Beni sakın unutma. Hayatın boyunca baktığın gözler, Şimdi ne kadar da sahte ve garip. Altına yattığın bütün bedenler seni unuttu. Kimse arkandan ağlamayacak. Ve kimse ama kimse Seni hatırlamayacak. Tekrar, merhaba. Beni hatırladın mı?

Çoğu zaman yaşadığımız hayatta dilimizi hep "Keşke"ler sarmıştır. Keşke olmasaydı, keşke olsaydı. Keşke yapmasaydım, yapsaydım, deseydim, demeseydim... Bunun yüzlerce farklı örneğini farklı cümlelerle şu yaşımıza kadar çokça dile getirmişizdir. Yaşadığımız her anın bir değeri var. Ve her anı değerli kılan sözlerimiz, hareketlerimiz var. Bunlar üzerinden birkaç saniye geçtikten sonra artık geçmiş sayılıyor, hatta ağızdan çıktıktan sonra artik geçmiş oluyor. Geçmişi değiştirmek çok zor, belki de imkansız. Bu yüzden adım dahi atıyor olsak yine de düşünerek atmalıyız. Düşünerek yapmalıyız ki yaptığımız şeyler bizim keşkelerimiz olmasın. Iyi kilerimiz olsun. Tecrübelerimiz olsun. "OLMUŞ İLE ÖLMÜŞE ÇARE YOK" derler. Şunu çok iyi bilmeliyiz ki yaptığımız şeylerin sonucu iyi de olsa kötü de olsa bunu değiştiremeyiz. Çünkü artık "Olan olmuş, ölen ölmüştür". Acaba değiştirebilir miyiz? DAHA ÖNCE ÇOKÇA YAZIP SİLDİĞİM HİKAYELERİMIN İÇİNDE PAYLAŞMAYA CESARET GÖSTERDİĞİM İLK HİKAYEM BEĞENİRSENİZ, DEVAMI GELSIN ISTERSENIZ VOTE ATMAYI VE YORUM BIRAKMAYI UNUTMAYIN ♡ :)

Dünyadaki en tehlikeli yer zihin, en ölümcül zehir ise düşünceydi. Her an düşüncelere esir olanlardı onlar. Onlar bakanlar değil, görenlerdi. Düşüncelerine yenilenler, zihinlerindeki altın kafeslere mahkum olanlardı. Onlar Düşünce Mahkumuydular. Farklıydılar ve bunu biliyorlardı. *Bölümler finalden sonra düzenlenecektir.

• Dünya, daha önce hiç görmediği ya da öyle sanılan yeni bir zeki yaşam formu ile tanışıyor. Devasa uzay gemisi fark edileli tam 50 yıl geçti. Bu uzun yolculuğun sonundaysa dünya tarihinde görülmemiş, vicdanların, umutların ve ırkların çarpıştığı sıra dışı bir savaş yaşanacaktı. Hayatlarını ülkelerine, savaşlara ve silahlara adamış ve bu uğurda her şeylerini kaybeden 5 mükemmel asker bu görev için seçildiler. Arayıcılar! Kaybedecek hiçbir şeyleri yoktu, birbirlerini tanıyana kadar... Sadakat, Vicdan, Sevgi, Aşk... İnsanlığa dair tüm duygular sınanacak, tüm dünya vazgeçtiğinde umut bir kez daha fısıldayacaktı. •