Kelebek özgür olmalıdır,huzurlu ve mutlu olmalı. Kelebeği bir kutuya hapsederseniz ölür. Belki de intahardır bu ya da cinayet. Zaten kelebeğin bir günü vardır, bu kısacık ömründe dünyaya gelmiş, sadece bir gün geçirecek ve daha yeni merhaba dediği hayata elveda diyecek. Ne kadar da acınasıydı kelebekler. Aciz, korumasız, savunmasız. Onlar haketmiyor mu yaşamayı ? Tüm duyguları tatmayı. Kelebek gün gelecek gün gidecekti. O tek bir gününde mutlu olmalıydı. Peki ya kelebek ağlarsa, gözyaşı dökerse, mutlu olmazsa ? Onun gözyaşı sihirliydi. Umut doluydu. Gözyaşı ile beraber bulutlarda ağlardı onun bu haline, Ortalık yıkılırdı, Herşey toz olurdu. Kelebek güçsüz olabilirdi, Ama gözyaşı acımasızdı. Kelebeğin gözyaşı bir ömre bedeldi.

'Güçlünün daha güçlü olduğu, fakirin daha fakir olduğu çağdan sesleniyorum. Hoşunuza gitmedi mi? O zaman televizyonu açın. Bakın, orada her şey günlük güneşlik.' 80 kuşağından sıradan bir genç... Öykü Tan... Üniversiteden sonra ışıltılı bir yaşam hayal ederken; özel iş yerlerinden kapı dışarı edilmek, her atama döneminde boşu boşuna beklemek gibi rutin bir hayatı vardır. Evrene verdiği mesajlar bir sabah geri döner ve tüm hayatı değişir. Yetişkin kafasında lise sıralarına dönmüş bir ergen olarak farklı bir paralel evrende yeni nesile adapte olmaya çalışır. 'Biliyor musunuz, o günlere geri dönmek isterdim. Toplumsal ayrışmanın bu boyutlarda olmadığı döneme... Canlı bombaların, savaşların, karışıklıkların bu kadar yaygın olmadığı döneme... Tecavüzün bu kadar meşrulaşmadığı döneme... Ve kesinlikle müziğin daha iyi olduğu döneme!' Ruhumu satsam geçinebilir miydim acaba?