Üniversite öğrencisi Eylem; bol bol gezmeyi, kahkahalarla gülmeyi ve kelebekleri fazlasıyla severken, kitaplardan, yalnızlıktan ve ciddi olan her konudan nefret ederdi. Tarih bölümü öğrencisi olan erkek arkadaşının ısrarıyla bir 17.yüzyıl hükümdarının hayatını konu alan kitabı okumasıyla bazı şeylerin farkına varır. Kitabın baş kahramanı Artun Emir Han'ın kendisiyle birçok ortak noktası olduğunu gören Eylem henüz içindeki tuhaf hisleri bile isimlendiremeden geçirdiği ufak bir kazada bayılır. Uyandığındaysa kendini 1682 yılında bulur. İlk başta olayı anlayamasa da sonradan döneminin en önemli hükümdarı Artun Emir Han ve onun can yoldaşı Eray Paşa'nın hayatını koruyabilecek tek kişi olduğunu fark eder. Kendisine çok uzak olan bu yeni ortamda henüz nasıl hayatta kalacağını bile bilmezken birçok düşmana sahip bu genç hükümdarı nasıl kurtaracağıysa tam bir muammadır. Üstelik bunu yaparken hiç bilmediği tarihi akışa da müdahale etmemesi gerekmektedir tabii dünyayı bir paradoksla yok etmek istemiyorsa!

Zaman akıp giderken sadece devirleri değiştirmedi, düşünceleri de değiştirdi. İnsanların benliklerinde zehirli düşüncelerin yavaş yavaş oluşmasını da seyretti. Ama bunların hiçbirine engel olmadı. Çünkü onun bildiği tek şey benliğine uymak ve akıp gitmekti. Her şey zamanın insanların düşüncelerine engel olmamasıyla başladı desem yanlış olmaz her hâlde. Çünkü biz bugün onların bedelini öderken onlar birer korkak gibi oyunun arkasında önümüze çeşitli engeller koyuyorlardı. Bundan utanmak bir yana zevk aldıklarını bile düşünüyordum bazen. Ama bizim de çetin ceviz olmadığımızı öğrenmiş olmaları gerekirdi şimdiye kadar. Lafı fazla uzatmayacağım. İnsanların düşündükleri şeyler eyleme geçince kıyamet adeta başımıza koptu. Üstelik bu insanların arasında en yakınlarımız bile vardı. Kardeşimin kaybolması ile olaylar patlak vermişti sıradan gibi görünen hayatımda ama aslında kardeşimin kaybolması bile düşünülmüş ve uygulanmaya koyulmuş bir adımdı. Sadece ben bunu geç fark etmiştim. Hem de biraz fazla geç.