Hayatını karartan o günün aslında uyanışı olacağını nereden bilebilirdi… ---------------------------------- Bir insanı hayata bağlayan şey nedir? Umut? Yoksa sadece bizi oyalayan aptal bir duygu mudur? Bizi kuvvetli kılan zekamız mıdır yoksa duygularımız mı? Hislerine dayanarak kalbinin söylediğini yapmak mı yoksa aklını kullanmak mı doğruya götürür insanı? Bize öğretilen doğrular ne kadar gerçektir? Bilmemek mutluluk mudur aslında kim olduğunu. Ben kendimi tanıyamıyordum. En yakın arkadaşlarımın yanında bile yalnız hissediyordum artık. Aynaya baktığımda eski beni göremiyordum . Buraya ait değildim. ----------------------------------- ‘’Onu inceliyordum. Beyaz üniforması aldığı darbelerden dolayı yıpranmıştı. Bembeyaz teni ve akan bordo kanı onu ele veriyordu. O bizden biri değildi. Ona en baştan beri yardım etmem kesinlikle bir hataydı. Elimi istemsizce yumuşacık görünen kumral saçlarına götürüyordum ki birden gözlerini açtı. İlk defa onlardan birini yakından görüyordum. ‘’

Oda çoktan dumanla kaplanmış görüşümü engelliyordu. Ciğerlerime hava çekmek için öksürüp hırlarken bir yandan da odadaki rafların arasında koşar adımlarla ilerleyip Brad'i arıyordum. Sonunda onu duvar boyunca uzanan dolabın dibine tünemiş bir şekilde buldum. Yanına eğilerek onu sarsmaya başladım ama kıpırdamıyordu bile. Canlı olduğunun tek belirtisi nefes alırken inip kalkan omuzlarıydı. "Brad!" Burada biraz daha kalırsam yanına da ben yığılacaktım. Kafamdaki bütün soruları bir kenara ittim, elimi çabuk tutmalıydım. Onu doğrultarak yüzüne vurmaya başladım. Uyanmalıydı. Tanımıyor olsam da onu burada bırakmazdım. Tüm vücudum yanıyor, durmaksızın öksürüyordum. Bilincimi kaybetmeden önce gördüğüm son şey Brad'in bağırarak burada ne aradığımı sormasıydı.

3 KİTAPLIK SERİ EPSİLON YAYINLARI ARACILIĞIYLA SATIŞTA! İLK KİTABINI WWW.BEYZAOZAYDİN.COM 'DAN ÜCRETSİZ BİR ŞEKİLDE OKUYABİLİRSİNİZ. KİTAPLIĞINIZDA BULUNMASI DİLEĞİYLE ^^ "Bizim bir hikayemiz yok" diye geçistirdim. "Sen, seni yakıp kül edecek bir aşk istiyorsun Masal. Normal tanışmalarda gözün yok. 'Seni seviyorum'ları önemsemiyorsun aslında. Herkesin bildiği sevgi sözcüklerini istemiyorsun. Sen herkesin olduğu bir salonda sahnede oyun sergilemek istemiyorsun. Herkes karanlık salonda oyunu izlerken sen arkada ışıklar saçarak kendi oyununu yasamak istiyorsun. Sen ne Mert'i ne de Atalay'ı istiyorsun. Sen bu oyunda kendin gibi normalle yetinmeyen birini istiyorsun. Cesaretinizle ateşte yürümeyi göze aldığınız bir aşk istiyorsun." Bu sensin, diye düşünsem de "Bunları neden anlatıyorsun?" dedim kaşlarımı çatarak. Başını bana çevirip omuz silkti ve sırıttı. "ÇÜNKÜ BU BİZİM HİKAYEMİZ."