Biraz Sehun, biraz Luhan ve klişe olan her şey...

Farklı bir tür.Asla bilinmeyen. Gözlerinin rengi hissettikleri duygulara göre değişiyor. Fakat gözlerini saklıyorlar. Yoksa çok kötü şeyler olabilir. Geçmişte olduğu gibi.

Oh Sehun insan ırkını tehdit eden üstün ırktan nefret etmek için kendine nedenler toplarken, karşısında oturmuş içkisinin tadını çıkaran Kim Jongin o nedenlerin en başında yer almaya aday mıydı?

Kim Jongin ejderha bedenine sıkışıp kalmış bir insandı.

Oh Sehun sıradan bir lise öğrencisiydi. Bir sürünün alfası tarafından kaçırılıncaya dek... @liariss 'e itafen yazılmıştır. Şiddet içerir!

Kim Jongin gitarına aşık birisiydi. Oh Sehun ise onu gitar çalarken izlemeyi seven bir aşık.

Dudakları dudaklarıma yaslıyken parmaklarının sımsıkı kavradığı kalça yanaklarımı ikiye ayırdı. Nefesimi tutmuş bir sonraki hamlesini bekliyordum. "Acımayacak Sehun" diye fısıldadı deliğime doğru Jongin. Deliğime çarpan nefesi dudaklarımdan tutmaya bile uğraşmadığım bir inlemenin çıkmasına sebep oldu. Jongin bana yalan söylemişti acımıştı ama kalbim. One Shot hikayemdeki Profesör Kim'in on bölümlük uzatılmış versiyonudur.

saramıyorsan yaralanma

"Ben bu savaşa boşuna girmedim Sehun. Evet oynadığım oyun tehlikeli ama sonunda ne seni ne de istediklerimi kaybedeceğim. Kazanacağım..."

İki tür acı vardır. Biri sizi güçlendiren acı, diğeri ise sadece ıstırap veren yararsız acı demiş Dostoyevski. Bitip tükenmiş bu dünyada artık yararsız şeylere tahammülüm yoktu. Böyle bir acının pençelerine düştüğünüzde dizginleri eline alacak biri gereklidir. Tadsız ama gerekli olanı yapacak bir kişi... Abimi alnından vurduğumda virüs henüz vüduna yeni yerleşmişti. Tek el atış ve artık acı yoktu. En azından onun için... Sonra bir gün onunla karşılaştım. Benim yararsız acılarıma da o son vermişti. (Buraya bu notu bırakıyorum çünkü bana göre çok romantik olan bir sonu var bu hikâyenin. Ama angst olduğunu düşünen okuyucularımda var. Bu yüzden uyarmak istedim.)