Yapraklar sararırken öfkesiyle birlikte atardı üstünden ağaç onları. Yapraklarını severdi, severdi sevmesine ama günlerini çalıyorlardı ondan. Ve günleri yapraksız kaldığında, o da günsüz kalmıştı. Kaybı büyüktü. Hem yapraklarından olmuştu hem de bir gününden. Peki sarı, turuncu ve kırmızı yaprakları olmadan sonbahar, sonbahar olmaya devam edebilecek miydi? Denemeye çalışmak bile yorucuydu. Çünkü artık sahip olduğu şey yapraksız bir gündü, o da ondan gitmişti. Ve sonbahar sonsuz gibi hissettiren o bir güne kavuşana kadar sonsuz bir acı içerisinde olacaktı. Onları çizen ressamın boyası kuruyacak, onları şiirlere döken şairin kelimeleri tükenecekti. Onları yazan yazar çığlık çığlığa olacak, oyuncular kanları emilmiş onun yerine damarlarında acı gezinen yaratığa dönüşeceklerdi. Sonbaharın yapraksız günü daimi bir acıydı ama sonbahar günü ressamın fırçasından çıkan en sonsuz, şairin şiirlerinden en dokunaklısı olacaktı. Sonunda yazarın çığlıkları susacak, oyuncular tekrar hayat bulacaktı. Sonbahar da, günü de anlamlı olacaktı. Her şeyden anlamlı. [Tüm hakları saklıdır. İznim harici kopyalanma durumunda hakkınızda yasal işlem başlatılacaktır.]

"Bugünü yaşa. Dünü değil. Yarını değil. Yalnızca bugünü. Gelip gelmeyeceğini düşünerek ne yapıyorsun farkında mısın?" "Ne yapıyorum?" "Bugüne ihanet ediyorsun. Bugün seni çağırıyor, senin ilgini çekmeye çalışıyor ama sen yarına odaklanmışsın ve bugün de geçip gidiyor. Ertesi sabah uyandığında bugün tamamen boşa gitmiş oluyor. O artık dün. Bu anlardan bazıları senin için çok özel şeyler yaşıyor olabilirdi ama artık asla bilemeyeceksin."

Bu da bizim BIZ oluşumuzun hikayesi. Peki bitti mi? Hayir. Hikaye kaldığı yerden devam ediyor... Bu hikayemizin giriş bölümyüdü. Bize katılmak istermisiniz? Birlikte hikayemizi devam ettirelim mi? Bizimle BIZ olurmusunuz? Daha fazla parlayarak insanlara "BIZ buradayız,ayaktayız, hayata 1-0 önde başladık ve sonsuza kadar parlamaya devam edeceğiz" diyelim mi? Umarım her zaman Saygılı,uysal ve tüm gücüyle parıldayan bir ST☆RLIGHT oluluruz.

"Beni biliyor musun? İnsanlar yüzümü unutsunlar diye ne kadar çabaladığımı? Konuşulmamı gerektiren bir şey olmadığı halde tek konuştukları bendim. Adımı bile bilmiyorlardı üstelik. Onlara bakmamayı öğrendim önce. Sözlerinin bana ulaşmadığını, yerlere bakarken mutlu olduğumu sandılar. Sesleri uzaklaştı, sonra kayboldu. Beni aramamaya başladı gözleri. Yavaşça sıyrıldım dünyalarından. Ama biriyle her göz göze gelişimde derinleşen yaralarımdan kurtulamadım, unutamadım. Görecekler diye korkuyorum, gözlerinde kendimi görürüm diye. O yüzden bakma bana. Yeni bir yaraya ihtiyacım yok, sana ihtiyacım olsa da."