18 yaşında ölmüştü genç kız. Şimdilerde 30'una yaklaşıyordu. Sağlıklı ama ölü bir kadının yeniden doğuşuna şahitlik etti fırtına. Ve bu mezardan çıkıp yeniden doğuşun hikayesiydi. Mısra ve Vural'ın hikayesi...

"Çoğu insan onun gibi birini ister." Gözlerimi ona çevirdim. Bakışlarında gördüğüm şey beni kuşkuya düşürüyordu. Onunda istediği buydu. "Nasıl?" "Karanlık." dedi ona has ses tonuyla. Sanki sahip olduğu koleksiyonundaki çok değerli bir parçayı anlatıyor gibiydi. Bu adamda da tıpki ondaki gibi rahatsız edici bir hava vardı. "Karanlık ve yakıcı." dedi serçe parmağındaki büyük ve en az kendisi kadar ihtişamlı yüzüğüyle oynarken. "Karanlık," dedim bakışlarımı gözlerine sahiplerken. "Her zaman ölüm getirir." Suratındaki çizgiler derin boşluklar oluşturuncuya dek güldü. Oturduğumuz yuvarlak masada bana doğru ne kadar mümkünse o kadar eğildi. Bundan rahatsız olmam gerekiyordu ancak olmamıştım. "Siyah," dedi sanki sesi etraftaki tüm sesleri susturmuştu. "Tüm kusurları kapatır, küçük kızım."

Yere düşüp kanlar içinde parçalara ayrılan cam bardağın parçalarında çocukluğumu aradım. Kanamazdı bardaklar. Parçalara da ayrılmazdı kalpleri. Kalpleri yoktu ki onların. Parçalarını kaybetti hepsi... Çocukluğum yoktu benim. Bir sabah uyandığımda anne sesi duymak istemedim. Çünkü annem vardı benim. Sizin hayatınızı sizden aldılar mı hiç? Gözlerinizi alıp başka bir insana takmaktan veya böbrek naklinden bahsetmiyorum. Benim, kaybolup gidecek bu topraktan bedenimin, başka bir hayata ait olduğunu öğrendim. Ne var ki diyeceksiniz, kendini bu boş hayata sen mi hapsettin? Ben; Asel, baldan bir ırmakken, kuruyup gittim. Çocukların parklarda mutluluk çığlıkları attığı yaşlarda ben gözyaşlarımı sildim. Mumdan bir çığlık değildim, söndüm ama yanmaya devam ettim. Savaşın ne olduğunu bilmezken, barışı düşledim. Bir kar küresinin içindeki kar tanesi değildim, olsam cam fanusu günden güne kirletirdim... Kar demişken, kar taneleri beyaz olurdu. Ama ben bu yangının içinde, alevden bir kütleyim...

YANANDA SEN YAKANDA SEN...

3 kız, saf ve masum. Güneş: 20 yaşında. Üniversiteye gidiyor. Annesi ve babasıyla yaşıyor. Sidal: 22 yaşında. Tıp öğrencisi. Hayata pozitif bakan saf ve masum biri. Ailesini trafik kazasında kaybetmiş, hayatın acı gerçekleriyle küçük yaşta karşılaşmış bir kız. Eslem: 23 yaşında. İşinde oldukça başarılı bir mimar. Zeki, inatçı. Ailesinden ayrı yaşıyor. 3 erkek arkadaş, sert ve acımasız. Araf: 24 yaşında acımasız bir mafya. Ailesini bir trafik kazasında kaybetti. Ailesinden ona sadece küçük kardeşi Aras kaldı. Acımasız, sert ve duygusuz. Rüzgar: 24 yaşında. Dışarıdan bakınca sert ve acımasız. Aslında iyi yürekli, naif bir mafya. Ailesiyle arası bozuk biri. Esat: 23 yaşında. Hayatı takmayan, yeri geldiğinde çapkın yeri geldiğinde acımasız bir mafya. Murat Bey'in tek varisi. ZAMANI DURDURAN MAFYALARIN AŞKINI OKUMAYA HAZIR MISINIZ?

Kız güzeldi. Ama çocuğun çirkini... Çocuk geceydi. Ama kızın sabahı... Çocuk kıza yangındı. Kız ise kendi içinde siyah olacaktı. "Ne beni değiştir ne bana uy." ⚡Bu kitap 17 Ekim 2015 tarihinde yayımlanmıştır.⚡ ⚡Eski adı ÜVEY ABİM'dir.⚡

Bora Arsız. Soyadıyla kesinlikle uyumlu bir kişilik. Mükemmele en yakın noktada bir fizik. Özenle çizilmiş bir yüz. Arsızların en yakışıklısı ve sonuncusu. Peşindeki kızların hepsi onun için tek gecelik. İkra Bay. Ortalama bir fizik. İnanılmaz bir güzellik. Umursamaz babasından kurtulmak adına okuyor. Başarılı bir öğrenci. Erkekler mi ? Gözü Furkan' dan başkasını görmüyor. İkisinin yolu fakültede kesişir. Ama nasıl ? Başlarda iyi kız kötü çocuk hikayesi gibi gelebilir ama öyle değil. Nasıl mı? Oku ve gör. Pişman olmazsın. °•° °•° °•°

Hiç ölduğünüzü hissettiniz mi. Nefes Alırken boğulduğunuzu. Kocaman bir boşluğa düşündüğünüzü. Bir Kutuya kapatılıp onu Bir toz tanesini yuttuğunuzu. Ağzınıza o demir Gibi tadı Olan kan geldi mi hiç. Yada soğuğu hissettiniz mi; Tüm bedeninizle. Huzur mutluluk uğradı mı hiç size. Ben hissetmekle kalmadım, yaşadım her birini zerresine kadar. Ben her gün ölüyorum, nefes Alırken boğuluyorum. O kutunun içinde Sürekli o pis topların olduğu yerde yaşıyorum. Kocaman bir boşluktayım ben hiç çıkamadım ki. Ağzımdaki o kan benim için tapılası Bir Şey oldu artık. İliklerime kadar soğuğum ben. Yalnız ben o son iki şeyi hissedemedim sadece hayal kurdum her gün, her saat, her dakika, her salise ... Ben bir akıl hastasıyım onların deyişiyle. AKIL HASTASI.

Evde tektim,annem ve babam iş için tatildeydi. Saat gece yarısını çoktan geçmişti... O Sırada izlediğim program acil bir haber ile bölündü. "Evet sayın seyirciler,az önce aldığımız bilgiye göre,seri cinayet zanlısı SARP KUTLAY saat 22.00 sularında hapishaneden kaçmıştır ve aldığımız duyumlara göre kendisi İstanbul yakınlarındadır...Polis ekiplerimiz canla başla bu caniyi aramak için harekete geçmiştir. Vatandaşlarımızın dikkatine bu gece önemlem olarak lütfen kapılarınızı, camlarınızı hatta odalarınızın kapısını bile kilitleyin. Çünkü uzun bir gece olacak" Korkmaya başlamıştım. Ben İstanbul'da oturuyordum ve ailem şuan yanımda yoktu. Tüm Kapıları ve camları kilitledim. Bir tek benim odamın camı kalmıştı. Odamdan içeri girdiğim anda biri kolumdan tuttu ve nefesini boynuma üfledi. "Haberlerde uzun bir gece olacağını söylemişlerdi"

"Bana ölmeyi öğret bu gece adam. İlmiği boynuma değilde ruhuma geçireyim, bitsin bu ızdırap dolu yalnızlık." İçimde ruhum çığlık çığlığa yalvarırken dudaklarımdan dökülen acı dolu bir fısıltı oldu. Namluyu anlımdan çekerek kendi şakağına dayadı bu sefer. Bakmaya kıyamadığım gece kadar siyah gözlerini sönük yeşil gözlerime sabitledi. "Unuttun mu, Kızıl?" dedi dudağı hüzünle yukarı kıvrılırken. Acıma şahit olan bütün çığlıklar susmuş duyulabilen tek fısıltı ilişti kulaklarıma. "Bizim yalnızlığımız iki kişilik." Dudaklarıma kefen olan dudaklarını kendi göz yaşlarımla yıkadım. Akıttığı her göz yaşında öldüm. Bana öldürmeyi öğreten adam bu gece ölmeyi öğretti. Herkesi barındıran bu şehir bir bizi kabullenemedi de iki beden bıraktı bir mezara. ~ "Aşk ölümden daha yüce olabilir mi?" ©Tüm hakları tarafımca saklıdır.©