.

-16.09.13 başlangıç- Bir ilişki sona erdiğinde, tüm yaşananlar bir şerit halinde gözlerinin önünden geçer. Aynı kaleydoskop desenlerinde olduğu gibi. Her şey gözlerinin önüne gelir. Fakat bu, onun için geçerli değildi. Aslında bir yanım, daha ilk onu gördüğüm an tüm bu olacakları biliyordu. Ne söylediği bir şeyden anlamıştım bunu, ne de yaptığı bir şeyden. Sadece içimden gelen bir histi. Ve daha kötüsü ise, başka birine kendimi böyle kaptırırsam ne yapardım? Kaptırmamam mı gerekiyor, onu da bilmiyordum. Biliyordum ki, onun dünyası çok hızlı dönüyordu ve çok parlak yanıyordu. Ama düşünüyordum da, nasıl olur da şeytan gülümsediğinde, fazlasıyla meleğe benzeyen kişiye doğru seni çekebiliyordu? Belki de, beni ilk gördüğünde biliyordu. Sanırım iyice dengemi kaybettim. Ve düşünüyordum da, sanırım bu ilişkinin en kötü yanı onu kaybetmem değildi...Kendimi kaybetmemdi. Bilemiyorum, asıl kimliğimi kaybetmeden önce, kendimi tanıyor muydum? - bitiş 20.07.15 - Baştan Aşağı kategorisi 2015 Wattys kazananı. not: bu hikayeyi yazmaya başladığımda 13 yaşındaydım, bitirdiğimdeyse 15. Lütfen ilk yazılmış yerlerdeki mantık hatalarına, imla hatalarına aldırmayın. Son bölümler ilk bölümlerin kötülüğü kadar güzellik barındırıyor.

Umut etmek; hepimizin yaptığı bu değil miydi? Önümüzdeki engelleri aşmak için destek aldığımız, düştüğümüzde tekrar kalkmamızı ve yürümeye devam etmemizi sağlayan o kutsal histi umut. Karanlıkta yolumuzu aydınlatan bir araç, pes etmek üzereyken yavaşça kulağımıza bir daha denememizi fısıldayan inanç dolu bir ses. Bir de aşk var tabii... Şayet biri bana gelip şu hayatta yaşanması gereken en önemli şey ne diye sorsaydı, ona iki kelime söylerdim: Âşık ol. Aşk, belki en zor ve en acı duyguydu fakat âşık insana acı bile çekici gelirdi; acı ondan geldikten sonra. Yüzünü de güldürse, kalbini de parçalasa severdin. Onu sevmeyi severdin. Sana verdiği heyecanı, mutluluğu, hatta hüznü severdin... Ve bir gün umut ile aşkın yolları kesişti. Umutlarına tutunarak yaşayan bir kızın kalbiyle birlikte umutları da paramparça oldu. Aşk yeri geldi onun umutlarını öldürdü, yeri geldi onu yeniden umutlarıyla beraber hayata döndürdü.

O bir Nashville Kızı. O bir Taylor Swift. ××× "Senin gibi eziklerle aynı yemekhanede yemek yemek, sence de bizim için büyük şanssızlık değil mi, Nashville Kızı?" dedi dalga geçerek. Yemekhanenin çoğunluğu kıkırdıyordu. Genç kız, bu cümlenin kendisine söylendiğini biliyordu. Yavaşça çorbasını yudumladı. Kaşığı masaya bırakırken şu sözleri sarfetti: "O şanssızlık bana ait, Bay Styles." Bu cümle üzerine tüm yemekhane kahkahalarla gülmeye başladı. Tek bir kişi dışında. Genç adam kaşlarını çattı. Sinirden dişlerini sıkıyordu. Gözlerini kıstı ve hışımla ayağa kalktı. Bu yeni gelen Nashville kızına haddini bildirmeliydi. Büyük adımlarla genç kızın masasına doğru yürüdü. Ona iyice yaklaştı. Gözlerinden ateş çıkıyordu adeta. Aralarında bir kaç santim kalmıştı ki, Styles tısladı: "Bunun bedelini ödeyeceksin, Swift. Bu okulu sana dar edeceğim." ×××

Başımı göğsünden çektiğimde parlayan gözleriyle karşılaştım. Birbirimize yavaşça yaklaşırken olduğumuz durumu düşündüm. Ağlamaktan gözlerim şişmişti. O da benim gibi ağlamıştı ve ikimiz de hem üzgün, hem de mutluyduk. Ama ne yazık ki üzgünlüğüm mutlu olmama engel oluyordu. O da yeşil gözleriyle bana bakarken yaklaşmaya devam ediyordu. Burnumuz birbirine değene kadar yaklaştık. Burnumuz birbirine değdiğinde ikimiz de, birbirimizden duymak istediğimiz cümleyi söyledik; "Seni seviyorum."

"Ya sen hayırdır gülüm?" "Kız o ne biçim laf?" Annemle kavga ediyoruz. Neden? Yok kuma olcakmışımda o aileye çocuk getircekmişim. Neden? Çünkü ağanın ilk karısı kısır. Peki neden ben? Onu bende bilmiyorum. ❤❤❤ Final - 9 Eylül 2015

Geceleri karanlığın sessiz eşiğinde sizinle birlikte olan birçok varlik vardır. Hikayelerde size bu gerçeğin sadece yarısı verilir fakat hikayeleri bunu bilerek okursaniz farkına varacaksiniz.. Korkulu okumalar!