„Czasem łatwiej jest wyżalić się obcemu niż własnemu przyjacielowi." [Zakończone - ✔] #3 Fanfiction - 06.08.2016 ______________________________ Opowiadanie jest mojego autorstwa i zabrania się kopiowania treści bez zgody autora! Okładka mojego autorstwa. © awenaqueen 2015

Wydarzenia w życiu Stelli sprawiły, że czasy beztroskiej zabawy odeszły w niepamięć. Wydarzenia w życiu Luke'a zmieniły go w beztroskiego, korzystającego z życia podrywacza. Kiedy Stella i Luke się poznali, oboje wiedzieli, że zasady są proste. Jedna noc spędzona wspólnie i każdy rusza w swoją stronę. Sprawy nieco się skomplikują, kiedy będą musieli razem pracować. Polecam najpierw przeczytać Roommate, aczkolwiek nie jest to konieczne :) To nie jest tłumaczenie.

Obydwoje byli jak dwie zupełnie różne krople wody, jednak jedno zdarzenie sprawiło, iż pomimo wielu różnic znaleźli wspólne cechy, które zbliżyły ich do siebie, chociaż nie powinny. © kamalovexx

Książka dostępna w sprzedaży. Link na moim profilu ❤️ Czasami jesteśmy tak poturbowani przez życie, że nie widzimy szansy na wyzdrowienie. Ludzie nas krzywdzą. Nieustannie. Ranią i testują, aż zepchną na skraj wytrzymałości. Część osób znajduje w sobie siłę, by przetrwać, ale nie każdemu się to udaje. Ja byłam gdzieś pomiędzy i stałam na krawędzi - o krok od upadku. I wtedy pojawił się Will - troskliwy i uparty psycholog. Wierzył we mnie, bardziej niż na to zasługiwałam. Odtrącenie go miało być proste. W końcu od lat odpychałam od siebie wszystkich wokół. Problem w tym, że uczucia bywają przewrotne i nigdy nie podporządkowują się naszej woli. Miałam dwa wyjścia: nadal pogrążać się w bólu i trwać w nim na zawsze albo zaufać Willowi. Obie możliwości były równie ryzykowne. Czy potrzaskane na kawałki serce da się skutecznie skleić? Powyższy opis pochodzi od wydawcy. *** Mimo wydania, rozdziały pozostają na Wattpadzie. Wersja papierowa różni się jednak od pierwowzoru.

"A wtedy, z jej ust wyleciało ostatnie słowo - jego imie. Jednak wypowiedziane tak cicho, że nawet wiatr nie był w stanie go usłyszeć..."

imapenguin : Cześć! frozenfan : Hej? Znamy sie? imapenguin : Nie, ale zawsze możemy sie poznać frozenfan : Nie dzięki imapenguin : Jeszcze nie wiesz co mówisz kochanie frozenfan : Nie jestem twoim kochaniem! Nie pisz do mnie do cholery! _____________ Ukończone ✔️

2 część "Twitter friends l.h." Co jeśli internetowa przyjaźń przejdzie na etap internetowej miłości? Czy to sie uda? _____________ Ukończone ✔️

To było jedno z tych miejsc, gdzie turyści niechętnie się wybierali. Jakby z czasem bezczelnie zapomnieli o jego pięknie, jakby mijające godziny odbierały temu miejscu to co najcenniejsze - urok. Ale tak nie było, dla niektórych to idealne miejsce wzrastało z każdą sekundą. Bo było to jedno z tych miejsc, gdzie każde słowo, litera miało jakiś sens dla niej. To było jedno z tych miejsc, gdzie dla niego muzyka była sensem istnienia. © Reniferowa; Harry Styles; 2014 September - Oktober Okładka: Letsgetoutofhere

Była jego przeznaczeniem na tę krótką chwilę elektryczności, pomiędzy ich wargami łaknącymi bliskości. | © 2014 cukierwanilinowy

„(..)Przeniosłam wzrok na panią Hemmings, która teraz uśmiechała się do mnie, doskonale zdając sobie sprawę, że nie potrafiłabym odmówić dziewczynce. - No, dobrze - powiedziałam niepewnie, zagryzając wargę. - Zostanę opiekunką Molly. Molly Hemmings." „(..)Nie byłam osobą popularną i lubianą w liceum. Pewnie ze względu na to, że zamiast imprezować wolałam wieczorami poczytać książki, najchętniej związane z biologią bądź chemią lub po prostu pooglądać filmy, a najczęściej komedie romantyczne, żeby móc przeżyć tą prawdziwą miłość chociaż na ekranie.(..)" „(..)Stanęłam na palcach, kładąc dłonie na jego policzkach, które nieco mnie drapały przez dwudniowy zarost i wpatrując się w jego oczy, za którymi tak bardzo tęskniłam. Pochylił się do mnie tak, że nasze twarze i usta dzieliły zaledwie milimetry. Serce dudniło mi w piersi, a gdzieś z tyłu głowy pojawiały się wszelkie obawy, które skutecznie ignorowałam. Przymknęłam na moment powieki, napawając się tą chwilą i powoli zjeżdżając jedną dłonią na jego klatkę piersiową. Część mnie chyba nie mogła uwierzyć, że to naprawdę on. (..)"