...Yenə səssizliyə qərq olmusansa mütləq ki, bu dəfəki sükut Tanrını növbəti dəfə sıfırdan başlamağa dəvət edəcək. Görəsən onun yaratdığı yeni və daha təkmil varlıq sıfırdan birə doğru yolu nəvaxtsa başa vura biləcəkmi?...

Pəncərənin içindən bir fraqment.

Hekayə sujet olaraq kəndlərimizdən birində spekulyasiyaların idarə olunan(manipulyasiya) və xaotik cərəyanını obyektiv və subyektiv əks etdirməklə paralel olaraq, alt qatlarında insan faktorunun hadisələr və informasiya ilə qarşılıqlı təsirini göstərməyə çalışır.

"Nakam şairim.." Mikayıl Müşfiq (1908 - 1938) Mikayıl Müşfiq Azərbaycan şairi, tərcüməçisi və pedaqoq, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü və "Azərnəşr"in keçmiş direktoru olmuşdur. Yaradıcılığına 1926-cı ildə "Bu gün" şeiri ilə başlamış, 1932-ci ildən başlayaraq "Günün səsləri" "Vuruşmalar", "Pambıq", "Buruqlar arasında" kitabları, daha sonra bir-birinin ardınca "Şeirlər", "Çoban", "Mənim dostum", "Səhər", "Sındırılan saz", "Azadlıq dastanı", "Buruq adamı" əsərləri nəşr edilmişdir. 1937-ci ildə dostlarının repressiyaya qurban getməsi ilə Mikayıl Müşfiqin çətin günlərinin başlanğıcı olur. Şair "Müsavat gənclər təşkilatı" ilə əlaəqlər saxlaması və hökümətin ünvanına böhtan atması bəhanəsi ilə təqib edilməyə başlanılır. Şairin xalq arasında narazılıq yaratdığı iddia edilərək iyunun 3-də həbs edilir. Şairin həbsindən sonra Türkiyədə nəşr olunmuş 14 kitab, Türk dilində 4 müxtəlif jurnal, 6 İran nəşri, 14 foto şəkil, pasport, hərbi bilet və əşyaları müsadirə edilib və oktyabr ayında bütün əşyalar yandırılıb. 1938-ci il yanvar ayının 5-də SSRİ Ali Məhkəməsinin 20 dəqiqəlik məhkəmə iclası Müşfiq barəsində güllələnmə qərarı verir. Hökm 1938-ci il yanvar ayının 6-da Nargin adasında yerinə yetirilir. Böyük şair güllələnərək məzarı qalmasın deyə dənizə atılır. 1956-cı il mayın 23-də Mikayıl Mirzə Əbdülqədir oğlu İsmayılzadə (Mikayıl Müşfiq) ölümündən sonra bəraət almışdır. 2018.

FYODOR MİHAİOLOVİÇ DOSTOYEVSKİ 11 Kasım 1821 tarihinde Moskova'da doğdu. 1837 yılında Petersburg Askeri Mühendislik Okulu'na girdi. O sıralarda özellikle şiddet ve cinayet konularını işleyen kitaplar okumaya başladı. Okulu bitirdikten bir süre sonra, edebiyatla uğraşabilmek için askerlikten ayrıldı. 1846'da ilk romanı İnsancıklar yayımlandı. Dostoyevski, Rusya'daki Çarlık idaresine karşı faaliyetlerde bulunan bir grubun sürdürdüğü gizli toplantılarda yer almıştı. 1849'da Çarlık yönetimi, bu grup üyelerinin tutuklanmasını emretti. İçinde Dostoyevski'nin de bulunduğu 21 kişinin kurşuna dizilmesine karar verildi. Hükmün uygulanacağı sırada Çarlık fermanı açıklandı ve Dostoyevski'ye verilen ceza, Sibirya'nın Omsk bölgesinde dört yıl ağır hapse ve er rütbesiyle dört yıl askerlik hizmetine çevrildi. Sibirya'daki dört yıllık mahkûmiyet hayatı, büyük işkence ve eziyetle yaptırılan ağır işlerde çalışmakla geçti. Dostoyevski'nin sürgün hayatı, ruhu üzerinde derin izler bıraktı. 1862 yılında yayımlanan Ölü Evinden Hatıralar, gerçekte onun hapishane yaşantısının canlı bir anlatımıdır. Bu arada kardeşi ile birlikte önce Vremya, sonra da Epoha adlı dergileri çıkardı. Tüm yapıtlarının anahtarı olan Yeraltından Notlar (Zapiski iz Podpolya), 1864 yılında yayımlandı. Suç ve Ceza (Prestupleni i Nakazani/1866), Kumarbaz (İgrok/1867), Budala (İdioM868), Ebedi Koca (Veşnı muzh/1870), Ecinniler (Besi/1872) gibi başyapıtlar birbirini izledi. İlk karısının ölümünden üç yıl sonra 1867'de evlendi. Kumar tutkusu nedeniyle karısıyla ülkesinden ayrılarak Avrupa'nın kumarhanelerini dolaştı. Bir kızı oldu, ama öldü. Bu ölüm, onu deliliğin eşiğine kadar getirdi. 1875'te Delikanlı (Podrostok), 1876'da Bir Yazarın Günlüğü (Dnevnik pisatelja) ve 18798C'de Karamazov Kardeşler (Brat'ja Karamazovı) adlı yapıtları yayımlandı 9 Şubat

.

Hridland Krallığı'nın kraliçesi, dört yaşındaki oğlu ve karnındaki bebeğiyle güzel bir hayat geçirmektedir. Ancak sancıları tutup da doğum vakti gelince işler çığırından çıkar. Çünkü albino hastası bir bebek dünyaya getirmiştir ve o dönemlerde bu hastalık bilinmediği için yeni doğan prensin şeytan olduğu kanısına varılır. Kraliçe, oğlunun hayatını ve kendi hayatını kurtarmak için onu korumasıyla birlikte saray dışına yollar. Herkes prensin ölü doğduğunu düşünürken, bu sırrı bilen üç kişi vardır; kraliçe, ebe kadın ve koruma Martin. Yıllar yılları kovalarken albino hastası Prens Heldig, dünyanın en şanslı insanlarından biri olarak büyümeye başlar. Tamam sefalet içinde ve mutsuzdur ama bu öyle lafın gelişi bir söylem değildir. Heldig'in bu şansı sayesinde herhangi bir avını ıskalaması falan kesinlikle mümkün değildir. Günlerden bir gün prensin abisi Õnnetu, Heldig'in namını duyarak diyar diyar gezip onu bulur ve ona akıllara durgunluk veren bir teklif sunar. İşte birbirini tanımayan abiyle kardeşin maceraları da tam olarak bu noktada başlayacaktır... ~ARA VERİLDİ~

Annem ve ben deniz halkındandık. Annem yasak olduğu halde gönlünü bir insana kaptırmıştı ve bunun sonucunda ben doğmuştum. Ancak yıllar önce kutsallar ve insanlar arasında yapılan anlaşmanın ihlali nedeniyle diğer halklar olan gökyüzü halkı, orman halkı ve ateş halkı; deniz halkının soyunu kurutmak istiyorlardı. Bunu başarmışlardı da. Annemin bana son söylediği şey; benim varlığımdan bile habersiz olan insan babamı bulmamdı. Peki ben kim miyim? Ben deniz halkından kalan son kişi Tureng'im ve şu anda okulda herkese insan olduğuma inandırıp, ateş halkından bir salakla ömür boyu ortak olmak zorundayım. Aah bu benim başıma gelen en kötü şeylerden biri... Başıma gelen diğer şeyleri mi merak ediyorsunuz? O zaman size iyi okumalar...

''Neden 15b numaralı dairede yaşayan kız gecenin ortasında sürekli çığlık atıyor?'' ©parahmore

Ölüme dakikalar kala ruhu mürekkebe dönermiş insanoğlunun. Ve insanlar en çok da ölüme yaklaşırken kelimelere ihtiyaç duyarmış. 28.06.2016 || R.