ONE NIGHT WITH THE BACHELOR Hinalikan ko ang noo niya. "Hindi ko makakalimutan ang araw na ito." Bulong ko sa kanyang tenga. Alam kong hindi niya iyon maririnig dahil tulog na tulog siya, wala akong pinagsisisihan na sa kanya ko binigay ang ka-birhenan ko, kahit ngayon ko lang siya nakilala ay parang tumibok na ang puso ko. Alam ko rin na hindi na kami magkikita pang muli. Naging masaya ako sa konting oras na mag-kasama kami. Bukas ko na iisipin ang lahat ng problema, pero ngayon gusto ko muna siyang makasama. Maya maya napag-isipan ko nang tumayo at magbihis kahit na masakit ang katawan ko pinilit ko paring gumalaw. Aalis na sana ako ngunit hindi ko maiwasang tingnan ulit ang maamo niyang mukha. Hindi ko maiwasang malungkot, for the last time I kissed him in the lips at mabilis na lumabas nang kwarto. Tumulo naman ang luha ko, hindi dahil sa pagsisisi, kundi dahil hindi ko na siya makikita pang muli. Ngayon isa lang ang nasa isip ko, I just wish that 'I have one more night with that Bachelor.' ⚠WARNING: PLAGIARISM IS A CRIME

He's irritating the hell out of me, I loathe him to death. He liked me, I hated every part of him. He courted me for 1 year with full of efforts, I still can't find a way how to love him. He loved me, I'm still confused with my feelings. He got me, I'm kind of denying him and pushing him away. HE LEFT ME... I FINALLY KNOW NOW WHAT MY REAL FEELINGS ARE. The worst part is.. He moved on, and I still can't. Will he ever come back to me again? IS 'FOREVER' ONLY A WORD?

I was 16 back then when I married you. You were 18. Kahit bata ka pa lang, successful ka na agad. Ikaw na agad ang nagpapatakbo ng kompanya niyo. Samantalang ako, sakit sa ulo ng mga magulang ko. Kaya nga siguro ako ipinakasal sayo para magtino ako. Pero kahit isang taon na tayong dalawa na nagsasama, we are still strangers. Walang kibuan, walang pakialamanan. Minsan nga wala pang imikan. Pero that's fine with me kasi hindi naman kita mahal At alam kong hindi mo rin ako mahal Pareho lang tayong naipit sa sitwasyong ito na hindi natin kayang takasan. Pero sana lang dumating ang panahon na kahit papaano masasabi kong YOU ARE MY HOME