Bir gün gözlerinizi hiç bilmediğiniz bir yerde açarsanız ne düşünürdünüz? Tanımadığınız bir yer ,tanımadığınız insanlar ve kim olduğunuza dair en ufak bir bilgi sahibi olmayışınız.... ___Kimim ben ? Nerdeyimm? Siz kimsiziniz? O saatten sonra hiç birşey eskisi gibi olamayacakti .Bunu iliklerime kadar hissettim.. Umarim geçmişime lanet etmem.... Umarım geçmişim karanlıktan gün yüzüne doğduğu gün , yaptıklarım için kendimi affederim... Yada umarim geçmişimi hatırlar ve kim olduğumu öğrenirim....

yanlizlik dolu gecelerin sabah olmaya yüz tutmuş zamanlari hic bitmeyecekmis gibi geçmesi uzun uzun nefes alip vermeler daha neler neler... insan bazen yanlizligida sevmeli kimsesiz kalmalari sessiz los odalari camdan iceri vuran sokak lambalarinin ahenk iceren uyumlarini odada yankilanan nefes alis verisleri sirt üstü tavana dikilmiş uzun uzadiya izleyen gözleri yanlizlikla ilgili herşeyi sevmeli... Karanliklara gömülü olan sirlar akillara geldikce gözlerden dökülen istemsiz göz yaşları hatirlamaya devam ettikçe hickiriklara dönen aglamalar... Arada geçmişe baktigimda yanlizlik kadar iki kişilik hayatlarinda mutluluk dolu oldugu zamanlari sevdigimi animsiyorum gulusler kahkahalar sevgiler aşklar buluşmalar kavuşmalar sevgiye sevgiliye dair herşey... sonra küçük bir hüzün akla düşer. tebessümle dolan duduklar hüzne birakir yerini ayriliklar nefretler terkedilisler yanlislar gelir akla...gecmisi unutmak icin o kadar caba harcarken içindeki mutluluklarida unutmaya caliyor olmamız aci...

Belkide bir gün çıkmaz bir sokakta çakışır yollarımız... Kaçamayaçak kadar cesur mu oluruz yoksa , bir birimizi tanımamazlıktan gelecek kadar unutmuş mu olacaz birbirimizi. ? Şiir öylesine yükler barındırır ki içinde soyutlaştırır herşeyi" kime , neden, hangi sebeble" yazıldığının önemi kalmaz . Bir tek ne ifade ettiği kalır geride. .. Bir kişiye yazılır ama çoğu insanın dilinden dökemediklerini okutturur insana...Şiiri herkes sevemez içinden çıkamayacağını bildigi için. Bu yüzdendir şiirlerin önemi. ..

Parlayanların buluşma noktası Facebook grubumuz: Gamze Aydeniz Hikayeleri Instagram hesaplarımız: @gamzeaydenizz @aydenizdongusuu @curetkar_yakut Bir şeyler olduğu kesindi... Bıçak gibi keskin, aynadaki yansımalar kadar bencil, nefesle aynı doğrultuda olmazsa olmaz bir şeydi. Görmezden gelmeyi denedi genç kız. Görmedi, duymadı, bilmedi... Bir süre sonra aslında olayların tam ortasında olduğunu fark etti. Nefes alamadı, boğuldu. Dedesi Çağdaş Bey, anneannesi Nigar Hanım, dostu Meral ve Uras... Bilinmeyenlerle boğuşurken kaybedeceklerinin farkındaydı. Aydeniz kabullenmişti bunu artık. Ne kadar kaçmaya çalışırsa çalışsın muhakkak yakalanacaktı. En iyisi hayatında şiddetli depremlere neden olan sırları öğrenmeye çalışmaktı. Aşkı, ailesi, zamanı ve değer verdiği herkes... Tanıdığı herkes bir şekilde genç kızın koluna yapışıyorlardı. Herkesin bu döngüde bir yeri vardı. Bu döngünün bir de adı vardı. Aydeniz Döngüsü... Ay ve denizin birleşip, parladığı yerde doğan bir aşk hikayesi.

Belki de herşey unut dediğimiz yerdedir. Unutmak, umuttur geleceğe. Ve bir sabah karanlığa uyandım, artı hiç bir şey eskisi gibi olmayacaktı biliyordum, eskisi gibi sevmeyecek eskisi gibi sevilmeyecektim. Hatta saçlarımı dibine kadar kesip İstanbul'un Boğaz'ına bırakmalıydım. Ben bir kadın ne kadar sevebilir ki sorusunun cevabıyım.

Seni Asla bırakmam diyen kaç kişi yanında ?

Çatık kaşlarının ona nasıl bir hava kattığından habersizdi. Sinirli? Korkunç? Belki de her ikisi fakat bu bile yüzünün güzelliğini gölgeleyemiyordu. Düşüncelerimi, dişlerini sıkarak söylediği kelimeler böldü, "Benden uzak dur." Sol omzumda topladığım saçlarımı serbest bırakırken, attığım şiddetli kahkahayı bastıramadım. Gururuma dokunmuş muydu? Biraz. Pes edecek miydim? Hayır. Ben bir kızdım, o ise erkek. Ve kesinlikle yanlış replikleri paylaşıyorduk. "Bunu, benim söylemem gerekmez miydi?"

HERKES BAKSIN BİR :)