KÖY~DÖNEM Her köyün bir hikâyesi vardır. Kimi gülerek anlatılır, kimi ise yıllar geçse de unutulmaz. Bu hikâye ne masal kadar güzel, ne de anlatıldığı kadar kötüdür. Bazen insan, kendi hayatının yönünü seçemez. Doğduğu ev... Büyüdüğü sokak... Ve bir gün hiç tanımadığı bir insanla aynı sofraya oturmak zorunda kalır. 2000'li yılların başında, dağların arasına saklanmış küçük bir köyde... Kimisi sevdiğine kavuşmayı bekliyordu. Kimisi ailesinin tek sözüyle kaderini kabul ediyordu. Kimisi ise daha neyi kaybedeceğini bile bilmiyordu. Oysa hiçbirinin haberi yoktu. Bir gün atılacak tek bir adım, sadece bir evi değil, birçok hayatı değiştirecekti. Ve bazen... İnsan, en uzun yolculuğuna hiç bilmediği bir kapının eşiğinden başlardı. * "Ben senin rızanı boşuna almadım taşra gelini" diye dibimde sesizce konuşan adamla irkildim. Hızlıca etrafıma baktım. Yavaşça dönüp ona baktım bakmasın da o kadar dibimdeydi ki utançtan tek kelam edemedim. Ne oldu sana dik kafalı Zehra kendine gel. Bakışlarımı kaçırdım tekrardan. Hemen uzaklaşmam gerekiyordu biri görse rezil olurdum. "Şimdilik benden kaç utan ama o gece bu utancının hesabını o yatakta sorarım senden" diyince kulaklarım alev aldı. Daha büyük bir korkuyla etrafıma bakarken o sözlerini söyler söylemez milletin ortasında bunları söyleyen o değilmiş gibi gidip Celal ağabeyimin yanına oturdu. * Başlama tarihi; 04.08.2026

İki ayrı dünya, bir tesadüf ve 'bizden olmaz' denilen bir aşk "Sahi, bizden olmaz mı?"

"Emzir onu." Aniden söylediği iki kelimeyle gözlerim yuvalarından fırlayacak gibi oldu. Şaşkınlıkla ona baktım. "Ne?" Kelimem dudaklarımdan istemsizce döküldü. Şaşkınlığımı yaşamama bile fırsat vermedi. "Duydun." Sesi yine aynı mekanik tondaydı. Başını hafifçe çevirip beşiği işaret etti. "Önce onun karnını doyur. Sonra konuşacağız." Kuru dudaklarımı dilimle ıslatıp şaşkınlığımdan sıyrılmaya çalıştım. Ardından sessizce beşiğe doğru ilerledim ve içindeki küçücük bedeni kucağıma aldım. Korhan'a baktığımda bana sırtını dönmüş, tek kelime etmeden işimi bitirmemi bekliyordu. ___ Bu kurgu yetişkin içeriklidir.

+18 "Ona Kızıl Afet derler" "Yakmadığı Baca Takmadığı Kanca Yoktur" Afet Mahallenin en açık saçık, dili uzun kendine yeten adı çıkmış kızıdır. İçten içe iyi bir insan olsada, görünüşünden dolayı pek çok insan onun kötü biri olduğuna kötü işler yaptığına inanır. Bir gün Afet'in başı büyük bir belaya girer, abileri onu evden atar. Mahalleye yeni taşınmış olan yeni komşuları da güç bir durumdadır yıllarını verdiği şirketini kurtarmak için evlenmek zorundadır... Hikayemiz böylece başlar!!!!

TAMAMLANDI ''Baba... Buse'nin anlamı ne demek biliyor musun?'' dediğinde Vedat kaşlarını çatmıştı. ''Biliyorum'' dediğinde sesini sert çıkarmamaya uğraşıyordu. Lale, çocuklarla her zaman belli şekillerde konuşulması gerektiğini, karakterinin oluştuğu yaşlarda olduklarını, bir şey söylemekten çekinmemeleri gerektiğini anlatıyordu. ''Bak işte! Sen bile biliyorsun Buse'nin anlamını. Asuman'ın anlamı ne? Yok! Ben bilmiyorum dedim. O da dedi ki, demek ki annen baban seni sevmiyor. Anlamı olmayan isim vermişler!'' dediğinde Vedat resmen rahatlamıştı. Bu muydu kızını bu kadar içli bir şekilde ağlatan problem? Kızını kendine çekip sıkı sıkı sarıldı. Tekrar kendinden uzaklaştırdığında bu sefer ses tonu tam da Lale'nin istediği gibiydi. ''Kızım, Asuman gök, gökyüzü demek.''

İzge, tutkusu kadar zekasıyla da öne çıkan genç bir gazeteciydi. Bir haberin peşindeydi. Fakat bir gece, mesafeli ama dikkat çekici bir yabancıyla yolları kesişti. Ve o tek gecenin sabahında, kendini Malta'daki Türk Büyükelçiliği'nde; bir daha hiç karşılaşmayacağını düşündüğü o yabancının karşısında buldu. İzge için artık geri dönüş yoktu. Her cevapsız soru onu daha da derine çekiyor, her temas bu adama onu biraz daha bağlıyordu. PARADOKS, tutku, tehlike ve iç içe geçmiş sırlarla örülü bir aşk hikayesi. 🪞 • Dark Romance • Zorunlu Yakınlık • Örgüt/Çete • Yetişkin İçerik

Farklı milletlerin de bulunduğu mafya aileleri yıllardır kendi içlerinde anlaşmalı işler yapmaktadırlar. Bu işlerin sorunsuz ilerleyebilmesi için de kendi aralarında sistemler kurmuşlardır. Ailelerin, erkeklerini yıllarca eğitim için gönderdikleri karmaşık yapı da buna bir örnektir. Bir gelenek haline gelen bu anlaşmalı işlerde karşılıklı güveni sağlayan ise aileler arasında yapılan çıkar evlilikleridir. Bu yapıya dahil her aile eğer büyük bir ortaklık yapmak istiyorsa, kendi içindeki bireylerle evlenmeli ve böylece de güven sağlanmalıdır. 18 yaşına gelen Serçe de yıllarca, bu evliliklerden birinin kaderi olduğunu bilerek büyümüştür. Babası Adem Karavidar, Çakırbey ailesi ile büyük bir ortaklık imzalamak için masaya oturduğunda Çakırbeylerden Pars ile Karavidarlardan Serçe'nin evliliği masa üyelerince uygun görülmüştür. Ama bu evlilik kararına Pusat Mert Çakırbey'in itirazı engel olur. İş için Gürcistan'dan Trabzon'a gelen Çakırbey ailesi Karavidarlara konuk olur. O gün Serçe'yi ilk kez gören Pusat, anlamasa da Serçe'ye ilk görüşte âşık olur. Serçe'nin yaşı küçük olduğundan ona açılmayı ilk başta düşünmez ama onu kaybetme korkusu daha ağır bastığında masada verilen evlilik kararına itiraz eder. Serçe ile kendisinin evleneceğini, bunun için de ne gerekirse yapacağının sözünü verir.

Alya Arıkan, renklere aşık ancak hayata karşı bütün beklentisini kaybetmiş bir kadındır. Giydiği çiçekli elbiselere ve sürekli yüzünde taşıdığı sahte gülümsemelere rağmen, içinde her an her şeyden vazgeçmek üzere olan bir ruhu vardır. Barbaros Dora ise... Alya'ya aşıktır. En azından Alya'nın bilmesi gereken tek şey bu olmak zorunda. ▪︎▪︎▪︎ "Bir seri katil değilsin, değil mi?" Ani sorum karşısında kaşlarını çatacak gibi olsa da kendini hemen toparlayıp aynı mimiksiz haline geri döndü. "Bir seri katile mi benziyorum?" Ellerini masanın altına aldığı için parmaklarını kontrol edememiştim. Haftalardır buna bakmayı akıl bile etmediğimi tam o an fark ettim. "Bilmem... Hiç seri katil görmedim. Evli değilsin, değil mi?" "Değilim." Dedi hiç düşünmeden, düz bir sesle. Hah... "Bu gece benimle sevişmek ister misin?" ▪︎▪︎▪︎ (+18) Hikaye sadece yetişkinlere yöneliktir. Lütfen bu uyarımı dikkate alın. 26.07.2023

''Bir kez daha söylüyorum. Ben yarım yamalak iş yapmam. Eğer o imzayı atacaksan, bu sadece bir intikam ortaklığı değil, gerçek bir karı koca hayatı olacak. Ruhun hariç her şeyinle benim olacaksın, ben de senin.'' Ruhun hariç demişti ama bakışları ruhumu bile çoktan esir almış gibiydi. ''Ruhumu neden istemiyorsun?'' diye sordum. Dudakları, o tehlikeli ve karanlık gülümsemeyle tekrar kıvrıldı. ''Onu bana verirsen, savaşacak bir şeyin kalmaz. Ben ise yanımda bir köle değil, benimle birlikte dünyayı yakacak bir kadın istiyorum.'' Çenemi hafifçe yukarı kaldırarak gözlerimin en derinine baktı. ''Gerçek bir evlilik... Gerçek bir savaş istiyorsun,'' dedim duygusuz bir sesle. ''Evet,'' dedi. Çam yeşili gözleri umutla parladı ya da bana o an öyle geldi. ''Kâğıt üzerinde bir yalanla Selim'i sadece kıskandırırsın. Ama gerçek bir evlilikle onu her gün azar azar öldürürsün. Seçim senin; ya bu gece burada bir kurban olarak kalacaksın ya da yarın sabah bambaşka bir hayata uyanırsın. Ama şunu unutma: Benim kapımdan içeri girdiğinde, o kapı arkandan kilitlenir. Bizim ailede boşanma olmaz.''

"Birimiz yaralı bir askerdi, diğerimiz onun yaralarına dokunmaktan korkan bir doktor... Ve o dağ başında, bizi birbirimize mahkum eden dört kış gecesi." Kaçmak için sığındığı o sağlık ocağında, hayatını kurtaran kadının esiri olacağını tahmin edemezdi Yüzbaşı. Dört günlük bir mahsur kalış, onları sadece fırtınadan korumadı; geri dönüşü olmayan bir yola, ucu açık bir anlaşmaya sürükledi. Önce zorunluluk, sonra bir imza... Söz bitti, esaret bitti ama oyun yeni başladı. "Bu evlilik ikimiz için de sadece bir kamuflaj, Doktor. Sakın sınırları geçme @Peeraa kalemi ile..