Chłopak milczy. Z każdą kolejną chwilą czuję się coraz słabsza, a mimo to wciąż wpatruję się w jego twarz w poszukiwaniu jakichkolwiek emocji. Wcześniej tlił się we mnie nikły płomyczek nadziei. Teraz nie tli się już nic. Moje ręce się trzęsą, więc opuszczam je na pościel. -Jestem tylko człowiekiem - mamrocze. - Popełniłem błąd, Chloe. Ale chcę, żebyś wiedziała, że nigdy cię nie okłamałem. Zawsze mówiłem prawdę. Zaciskam powieki. Myśli i obrazy przewijają się przed moimi oczami jak retrospekcja. Nie chcę mieć z nim nic wspólnego, a zarazem chcę zachować cząstkę dawnej siebie. Cząstkę, która już zawsze będzie go kochać. -Myślałam, że jesteś inny... -Jestem inny - przerywa mi, zanim kończę zdanie. -Nie, niczym się nie różnisz. -Różnię się - szepcze głosem przesiąkniętym desperacją. -Ach, no tak... Ty jesteś znacznie gorszy.

Są parą od roku. Mieszkają w tym samym mieście, jednak pewnego dnia ona musi wyprowadzić się za ocean. Bojąc się o zapomnienie codziennie wysyłają sobie listy. "Pamiętam jak po raz pierwszy zaprosiłeś mnie na randkę. Byłeś taki speszony..."

Szkolne czasy Toma Riddle'a. Prawdopodobnie wszyscy już wiemy, jak wyglądało jego tamtejsze życie... ale czy na pewno? Czy może nikt nie zapomniał o pewnych epizodach z życia Czarnego Pana? "Pannę Riddle" można nazwać inną, bądź dopełnioną historią młodego Toma Riddle'a, w której ważną rolę odegra... kobieta.