Siyah papatyalar toplayıp saraylar yapıyorum kendime artık yalnızlığın kraliçesiyim ben. Kalbimin kırıkları batıyor yine gülüşlerime Hayallerim kirli bir çocuk yüzüyle kâğıt mendil satıyor umutlarıma. Ey sevgili, ruhum sensiz heba, yaralı, ölü. Ellerini kenara bıraktım, bir selamını ver şifa bulayım. Lokman hekim kıskansın. Yoksa bu sonbahar, dökecek beni aşkın en güzel dallarından. Ey baharı gözlerinde gizleyen yar, bir kez olsun dokun içime, dokun ki ayaz düşmüş yüreğim ısınsın.Yüreğine ayaz düşen tüm sevdalılara selam olsun.

Cinler kimine göre inandırıcı gelmeyebilir. "Görmediğim bir şeye neden inanayım ki?" Cinlere inanıp inanmamak sana kalmış. Fakat onlar adının geçtiği, istedikleri her yerdeler. Yeri gelir seni izlerler. Beslemesiz yatılan yatağın tavanında, destursuz girilen tuvalette, anadan doğma gibi çıplak olduğun banyoda bile seni izleyip dalga geçebilirler. Ya da kim bilir, belki seni sempatik bulup aşık olurlar ha? Ya da bundan rahatsız olup musallat olabilirler? Neden olmasın? Bunu okumak onları tanımanın bir yoludur. Eğer inkar edersen kaçmak için yol yoktur. Bu arada benden söylemesi. Dikkatli ol, şuan arkanda bu yazıyı okumana tanıklık ediyor olma ihtimalleri de yüksek. İstersen arkana bak.