Her acı günü, her çektiği işkence, her çaresizliği bedenine, tenine ve bakışlarına işlenmiş fırtına gözlü bir adam.Sizi yakıp yıkan, her hücrenizi geri döndürülemez parçalara ayıran dipsiz karanlığına rağmen nefesinizi kesecek, kalbinizi acıtacak kadar güzel biri.Yıllarca boş bir kabuk gibi yaşayan, intikamını, masumiyetini ve en önemlisi asla sahip olamadığı ruhunu arayan bir serseri. Ayaz Haznedar. "Şarkılara neden parça deniyor biliyor musun Safir? En ihtiyaç duyduğun anda eksik bir yanını tamamlayıveriyor bir tanesi çünkü. Sen yıldızların benim için yazdığı bir parçasın Safir, dünyamın karanlığına dayanamayıp beni terk eden ruhumun yerini doldurmak için bestelenmiş, dünyanın en güzel şarkısı." Ve bu ruhsuz serserinin kalbine dokunmayı başarabilen, Safir gözlü, kırık dökük bir melek. "Ve şimdi çal benim için Safir. Var olabilecek tüm sesler sussa bile sen, benim için çal...""

Kadın ölümdü, Adam ise ölü. • • • NOT: Olaylar ve kişiler tamamen hayal ürünü olup bir distopya kaleme alınmıştır. Olayların gerçek olaylarla bağlantısı sadece benzerlik olabilir. Siyasi ögeler içermektedir, rahatsız olacaklara duyurulur. • • • Diğer hikayelerim: • Son • İntihara Meyilli Koyunlar • Hadi Gittik! • Tilt •Matruşka Soykırımı (Yan Kitap)

...AŞKIN EN SIRADIŞI HALİ... *Aşk dünyanın en tatlı mutluluğu ile en derin acısından yaratılmıştır* Birisi su kadar berrak bir kız... Bir diğeri kasvetli havanın en derin karanlığına sahip erkek.. -Her birimiz bu hayatta mutluluğu yakalayabilmek adına koşuyoruz.Her ne kadar hayatın acıları bedenimize işlesede dayanmaya çalışıyoruz.Gökyüzündeki yıldızlar kadar özel,güneş kadar aydınlık ve bir kutup yıldızı kadar yol gösterici olmak istiyoruz.Küçük bir kız ise sadece baba kelimesini ruhuna işlemek isterken tüm kapılar kapanıyor.Hayalleri,umutları yok oluyor.Uçurumun başında sessiz sakin bir şekilde oturuyor acaba ne zaman kednimi atsam diye düşünüyor.Belkide tek beklediği küçücük bir UMUT KIRINTISI oluyor.Ve karşınızda saflığı ve büyüleyiciliğiyle MİNA ÖZTÜRK duruyor. -Hayatını keşkelerle dolduran karanlık denilen kavrama en uygun insan.Karanlığın için kaybolup giden bir genç...Babası ve annesinin kavgaları yüzünden hayatı kahreden bir genç...Babasının yüzünden karanlığa gidiş biletini almış ama dönüş biletini hiçbir zaman bulamamıştı.Kayıptı.Her ne kadar zengin olsada huzuru bulamadığı sürece hiç bir anlamı yoktu.Yılmadı,bu hayata meydan okumaya devam etti.Kendisine çok büyük düşmanlar edindi.Hayata hep UMUT KIRINTISINI bulmak ümidiyle devam etti.Sadece her şeyi ismi kadar güzel olsun isttedi.Umut dolu olsun istedi.Ve karşınızda karanlığı ve ürkütücülüğüyle UMUT KAYA duruyor. ...KARANLIK VE AYDINLIK... -İKİ FARKLI İNSANIN HİKAYESİ TEK ORTAK NOKTALARI İSE UMUT ETMELERİ-

Siz hiç iki kişi arasında kaldınız mı? Ya da bir hikayenin başlangıcı hiç sonunuz oldu mu?

Ruhumda dolaşan, bir günlük kelebeğin cesedini ellerimle taşıdım kalbime. Parmak uçlarımla son kez okşayıp koydum tabuta. O kelebek kalbimle ruhumun arasında bir araf olarak tekrar kanat çırpacak. Bir gülüş gözümden kalbime düşene dek orada hapsolacak, kelebeğim. Ya hayat bulacak, ya da sonsuzlukta kaybolacak. Şimdi o kelebek gibi bir cesetten ibaretim ben. Bir kentte mucizevi şeyler yaşanırken, evin dışında kalmış, pencereden o sıcaklığı izleyen küçük çocuklar gibi hissediyorum. Hiç varolmamış bir aşkın hüznünü yaşıyorum. Hiç olmayan birinin özlemini çekiyorum. Neydi bu hissettiğim? Bu boşluk nedendi? Ruhumu delen, ciğerlerime batan bu duygu nereden gelmişti? Yağmurla gelen o tuhaf yabancınn etkisi olabilir miydi? O yabancı bana yağmuru sevdirebilir miydi? Yağmur onun bakışları gibi düşecek miydi gözümden yüreğime? Kirpikleri, saçları yağmurla nasıl böyle uyumlu olabilirdi? O yağmurun ta kendisiydi. "Yağmur gibisin. Hatta yağmursun." "Hayır, gökyüzüyüm."

Siz hiç sevgilinizden bir mesaj, e-posta ya da daha kötüsü bir post-it ile ayrıldınız mı? Ben az önce yaptım! Üstelik üstümdeki giysiye rağmen. Ne mi giyiyorum? Gelinlik! Ah evet doğru duydunuz ben az önce nişanlıma bir post-it üzerinde ondan ayrıldığımı ilan ettim. Şimdi düşünüyorum da belki daha duyarlı birkaç söz yazabilirdim. Özellikle de aşağıda bekleyen yaklaşık bin kişiye gelinin onu yüzüstü bıraktığını açıklamak zorunda kalacağı, daha doğrusu açıklayamayacağı düşünülürse... Peki ben ne yaptım? "Üzgünüm, yapamayacağım. Umarım bir gün beni bağışlarsın... Not: Seni sevmiyorum!" * Bu yaz post-it'lerin nelere kadir olduğunu daha iyi anlayacaksınız! Not: Sizi Seviyorum

HERKES BAKSIN BİR :)