Somber laat ik me door de wachter mee sleuren. Ik werd betrapt toen ik op een konijn aan het jagen was en nu moet ik voor de koning verschijnen. Misschien maak ik nog een kans. Tenslotte is de prinses vandaag jarig. Misschien spaart hij daarom mijn leven, maar aan de andere kant kan het hem juist bozer maken. Ik heb tenslotte haar verjaardag verpest. Ik zal er zo achter komen, want de deuren van de troonzaal komen al in zicht. De wachter gooit de deuren met een harde klap open en smijt me op de grond. Voorzichtig kijk ik op recht in de ogen van de koning. Woedend kijk hij me aan. Ik slik. Jep, ik ben er geweest. 'Vertel op! Waarom ben je hier?!' Trillend kijk ik hem aan. 'Ik... Ik... Ik heb een konijn dood geschoten in uw gebied mijn koning.' Zeg ik met een trillende stem. 'Je weet welke straf daar op staat, morgen zal je aan de galg hangen. Breng hem naar de kerkers wachters.' Ik slik en laat me mee voeren naar de kerkers. Dit is dus mijn einde....

Haar ogen glinsteren. Niet van blijdschap en vreugde. Maar, van verdriet en pijn. Even omvat mijn hand, lieflijk haar zachte wang. Mijn hoofd komt dichterbij, en ik laat mijn hoofd tegen de hare aan rusten. 'Je kan het. Jij bent sterk. Jij bent míjn vechter.' 'Ik kan het. Ik ben sterk. Ik ben jouw vechter.' Herhaalt ze mijn woorden. Een flits van angst schiet er door haar ogen, waarna ze weer even bruin zijn als altijd. 'Je mag bang zijn. Verberg het niet.' Ik trek haar in mijn armen en streel haar wang. 'Ik? Ik ben niet bang.' Hoogst behaalde plaats: #1 in Poëzie^^

Dit verhaal gaat over een meisje, ze is 12 jaar en ze heet Sylvie, ze is kan aura's en hand en gedachten lezen, en dat vinden veel mensen raar en wordt daarom gepest. Ze heeft het er zelf ook heel moeilijk mee, ze wordt binnenkort 13, en wat haar dan overkomt vind ze erg, nog erger dan spiritueel zijn..... Ooit #1 spiritueel geweest :) (Extreem slome uploading van hoofdstukken)