Kahya Ahmet'i ver bir hele, karnını doyurayım. Az önce tam doymadı herhalde yavrucak. İçime bir sıkıntı çöktü.' Kahyada ne bir ses, ne de bir hareket yoktu. Kudret Hanım kıvrak hareketlerle kahyanın arkasına baktı. Ahmet kahyanın sırtında da yoktu. Kucağında yoktu. Kahyanın yakasına yapıştı, ' Ahmet nerede kahya? Oğlum nerede? Ne yaptın oğlumu? Ahmettttt?' diye haykırdı. ............................................................................................... ' Esmaaaaaaaa, ölme! Kızım, ciğerparem beni bırakma' Anasının can yoldaşı aç gözlerini, ne olur ölmedim ana ölmedim de.' ............................................................................................................................ Bu hikâyede yaşanan olaylar ve kişiler gerçek hayattan alınmıştır. Anneannem Rukiye Küçükaslan ve dedem Ahmet Küçükaslan'in hatırasına Saygılarımla

Aynı yaş gruplarına ait tüm kızların uyuduğunu ve bir şekilde uyanamadığını düşünün. Virüs mü? Terör saldırısı mı? Bilinmiyor. Tüm dünya alarma geçmiş bunu araştırırken, zamanın su gibi akıp geçtiğinden habersiz aileler, sessiz bekleyişlerini sürdürüyor. Fakat bilmedikleri gerçek, kızların enerjileri (ruhları) farlı bir boyutta onlar için yaşıyor. Ta ki kalplerinden yeşil ışık çıkana dek.

Ruhumun karanlık parçaları cam kırıkları gibi yere düşüyor ve düştükleri yerleri de karanlık yapıyorlardı. Karanlık bence çok kutsal bir şeydi. Siyah ise beni temsil eden renkti. Fakat siyah tüm kusurları kapatmasına rağmen benim kusurlarımı kapatamıyordu. İşte ben buydum. Ne olursa olsun eksik ve yetersiz... *** Arel tekerlekli sandalyeye mahkum olmuş bir erkektir. Sevmek veya sevilmek nedir unutmuştur ve karanlığın onu hapsettiğine inanıyordur. Ama günün birinde karanlığındaki ışığı onu bulacak ve ona gerçek aşkı tattıracaktır... "Aramızda hiçbir fark yok Arel, hatta bence sen çok daha özelsin..." "Kapak Tasarımı için Wattpad Depa Tasarım Facebook sayfasına teşekkürler."

"Kim derdi ki bir yılbaşı hayatını değiştirecek diye?Ama çaresiz olduğumuzu düşündüğümüz zaman umut hep sol yanımızdaydı. Dayanılmayan acım Yıldırımın kollarında son bulacaktı." ECMEL KAYA

Tüm dünyam gözümün önünde yok olurken, tek başımaydım. Cızırtılı sokak lambalarının altında yürürken orada, karanlıkta ses çıkarmadan beni izlediklerini biliyordum. Daha doğrusu, hissediyordum. Ara sıra bana zarar vermeye niyetleniyorlardı, fakat bu onlar için kötü sonuçlanıyordu. Çünkü üzerimde birkaç bıçak ve 2 gümüş Colt vardı... İnsanlar kaçıp saklanırken, ben onlarla savaşıyordum. Sahi bunu neden yapıyordum? İnsan ırkına bu kadar zarar vermiş yaratıklardan neden korkmuyordum? Onlarla savaşıp, aptal insanların yaptığı yanlışı neden ben düzeltmeye çalışıyordum? Genetiğiyle oynanmış insanlarla, Mutantlar... Dünyadaki varlıkları insan, hayvan ya da mutant olarak ayırabilirken, kendimin ne olduğunu bilmiyordum. Herkesten farklı olduğum aşikârdı; fakat kesinlikle insan değildim. BİLİM KURGU #1 (DÜZENLENİYOR)

~O, tatlı yiyeceklerden pek fazla hoşlanmamasına rağmen eti puf hastası ironik bir psikopat çete kızı... Çağla Yeltin~ ~O, acı çekmeyi sevmesine rağmen ruhen yaralanmaktan korkan bir psikopat çete çocuğu... Çağrı Gültekin~ •Tuhaf bir başlangıç onları adını bilmedikleri bir çıkmaza sürükledi. Aşk mıydı bu çıkmaz sokak? Yoksa tamamen nefretle sarmalanmış bir meyve bahçesi mi?...• ~•√~•√

Ben. Gücünü yeni yeni kontrol edebilen bir varlığım. İnsanlardan üstün, kendi ırkamdan ise güçsüz olanım. Ama bilmedikleri bir şeyler vardır her zaman. Ben. Ay Tanrıçasıyım. Ve doğuşum. Onların sonu olacak. Eğer sizde benden korkmuyorsanız durun ve tekrar düşünün. Yine düşünceniz değişmezse, benimle karşılaşmamaya çalışın. Ben. Korkusuz ve yenilmez olanım.

"Hiç doğmamış olmayı isterdim..." Beni istemeyen bir anneden doğmayı ben istemedim. Beni kendileri tercih edip benden nefret etmeleri ne tuhaf. Sanki suçluymuşum gibi, iğrenç bir insamışım gibi bakardı babam bana. İlk nefret duygusunu onda tatmıştım. Sonrada zaten kimseyi sevemedim...

'Yar' sandıklarından "Yara" alanların kitabı...